Ο Νίκος Ανδρουλάκης τα έχει καταφέρει. Ρωτούσες τα ηγετικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, προτού εκείνος αναλάβει τα ηνία, ποιος είναι ο σκοπός. Αφού δεν θέλετε να (συγ)κυβερνήσετε, αφού η πρώτη αξία σας είναι η «αυτονομία» σας, τι θέλετε; «Ενα καλό, διψήφιο ποσοστό», ήταν τότε η απάντηση.
Σε αυτόν τον στρατηγικό ορίζοντα έχει κινηθεί και η περίοδος Ανδρουλάκη. Στην πρώτη αναμέτρηση στόχος ήταν το «διψήφιο», στην επόμενη η «δεύτερη» θέση. Η θέση επετεύχθη όχι τόσο χάρη στην άνοδο του ΠΑΣΟΚ, όσο χάρη στην εξαΰλωση του ΣΥΡΙΖΑ. Πάντως, ακόμη κι έτσι, ο Ανδρουλάκης τα έχει καταφέρει να έχει ελέγξει τον χώρο του, να έχει επικρατήσει σε δύο άκρως ανταγωνιστικές εσωκομματικές αναμετρήσεις, χωρίς να τον λένε Παπανδρέου ή Γεννηματά. Μόνο με τα ερείσματα που έχει ο ίδιος καλλιεργήσει στον «κόσμο του ΠΑΣΟΚ», με την αφοσίωση ολόκληρης της ενήλικης ζωής του στο κόμμα.
Χάρη σε αυτά τα βαθιά ερείσματα στο κόμμα της περιφέρειας, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ πάει σε ένα συνέδριο χωρίς αντίπαλο. Οι αμφισβητίες του δεν μπόρεσαν να κλονίσουν την πρωτοκαθεδρία του, ακόμη κι όταν προσπάθησαν να τον αποσταθεροποιήσουν ανεμίζοντας τις δημοσκοπήσεις ως πιστοποιητικά ανεπάρκειάς του. Κανένας και καμία από αυτούς δεν έχει καταφέρει να πείσει ότι θα τα είχε καταφέρει καλύτερα. Κανένας και καμία από τους δελφίνους δεν έχει εισηγηθεί επί της ουσίας άλλη στρατηγική. Η εσωκομματική αντιπολίτευση εξαντλείται σε εύκολη γκρίνια για τη δημοσκοπική στασιμότητα του κόμματος και στον τρόπο που πρέπει να αποτυπωθεί η αντιδεξιά κατεύθυνση, την οποία ήδη εκφράζει η ηγεσία.
Ο Ανδρουλάκης φαίνεται να τα καταφέρνει και αντιπολιτευτικά, αφού στο μέτωπο που απορρόφησε το μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής του ενέργειας –στις υποκλοπές– δικαιώνεται η μακροχρόνια επιμονή του.
Η επιτυχία στα όρια του κόμματος.
Οι κεφαλές του ΠΑΣΟΚ συνέρχονται έτσι στο Τάε Κβον Ντο ως όμηροι μιας αμοιβαίας πλάνης. Η εσωκομματική αντιπολίτευση νομίζει ότι της αρκεί να πείσει ότι ο Ανδρουλάκης δεν μπορεί. Κατά μια όχι παράδοξη συμμετρία, και ο ίδιος ο Ανδρουλάκης δείχνει να νομίζει ότι του αρκεί να πείσει ότι δεν αξίζει ο Μητσοτάκης. Σε αυτές τις αρνήσεις δίχως κατάφαση φαίνεται να εξαντλείται ο πολιτικός λόγος όλων των ΠΑΣΟΚ – πλειοψηφίας και μειοψηφίας.
Ο περιορισμός δηλώνεται και από τα σημεία της εσωκομματικής τριβής. Το κόμμα διχάζεται για το αν πρέπει να συμπεριλάβει στα συνεδριακά του θέσφατα τον ρητό εξορκισμό του αντιπάλου του. Διχάζεται και για το καταστατικό του, για το αν πρέπει της εκλογής προέδρου να προηγείται συνέδριο. Διαφωνούν από τώρα δηλαδή για τους όρους με τους οποίους θα διεξαχθεί η επόμενη εσωκομματική μάχη. Και χαράσσουν έτσι μόνοι τους τα όρια των προβληματισμών τους. Τα όρια της επιρροής τους.
Σε αυτό το παίγνιο κυρίαρχος έχει καταφέρει να είναι ο Ανδρουλάκης. Αλλά τι μετράει αυτό το επίτευγμα έξω από το «κλειστό»;
«Κλειστό» λέμε το γυμναστήριο του Τάε Κβον Ντο. Οχι το κόμμα.
