Αυτή τη φορά όλα τελείωσαν μελιστάλαχτα. Χώρισαν με εγκώμια. Ισως επειδή ο χωρισμός είχε προδιαγραφεί πριν από δύο μήνες, όταν η άποψη του προέδρου είχε καταψηφιστεί στο συνέδριο του κόμματος. Ετσι, βελούδινα και αγαπησιάρικα, ο Αλέξης Χαρίτσης παρέδωσε τα ηνία της Νέας Αριστεράς στον Γαβριήλ Σακελλαρίδη, χωρίς το κόμμα να επιβεβαιώσει την παράδοση των εμφύλιων σφαγών μεταξύ συντρόφων. Χωρίς να επιβεβαιώσει (εντελώς) τον κανόνα, ότι όσο πιο αναιμική είναι η επιρροή των αριστερών κομμάτων στην κοινωνία, τόσο πιο σφοδρές μπορεί να ξεσπούν οι διαμάχες στο εσωτερικό τους.
Εδώ η αβρή διαμάχη δεν είχε, πέραν της αβρότητάς της, τίποτε πρωτότυπο. Η πλειοψηφία της Νέας Αριστεράς, της οποίας ηγείται πλέον ο Σακελλαρίδης, βλέπει τις συνεργασίες όχι ως διέξοδο, αλλά ως επιμόλυνση. Η εκλογική αποτυχία (καταγεγραμμένη στις ευρωεκλογές αλλά και προδιαγραφόμενη σε όλες τις δημοσκοπήσεις) δεν είναι λόγος ανοίγματος. Αντιθέτως. Ετσι μικρό που είναι το κόμμα, αν συνεργαστεί θα εξαφανιστεί. Θα απορροφηθεί από τον μεγαλύτερο φορέα. Πράγμα που σημαίνει ότι ο Γαβριήλ, ο Τσακαλώτος, ο Βούτσης, ο Φίλης, ο Σκουρλέτης δεν θα έχουν πια κόμμα. Θα έχουν, πάλι, στην καλύτερη περίπτωση συνιστώσα.
Δεν τους ενδιαφέρει άραγε ότι το κόμμα μόνο του θα απομείνει μια εξωκοινοβουλευτική σκιά; Φυσικά και όχι. Σε αυτούς τους κύκλους της Αριστεράς, η αποτυχία είναι τεκμήριο γνησιότητας. Είναι πιστοποιητικό ιδεολογικής παρθενίας. Τα στελέχη αυτά προορίζονται από την πολιτική τους κουλτούρα να είναι μάρτυρες και όχι παράγοντες. Ναι, κυβέρνησαν επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Αλλά βίωσαν την εξουσία ως οδυνηρό συμβιβασμό, από τον οποίο τώρα αναρρώνουν.
Αυτοί που φεύγουν και αυτοί που μένουν στη Νέα Αριστερά.
Γι’ αυτό και ο Γαβριήλ –ο πρώτος που έφυγε για να μη λεκιάσει τη συνείδησή του– είναι ο ιδανικός κληρωτός αυτής της τάσης: Το κόμμα αξίζει να διατηρηθεί ως κέντρο αποτοξίνωσης και αποκαθαρμού από την εξουσία.
Ο Χαρίτσης και οι φίλοι του (Αχτσιόγλου, Τζανακόπουλος, Ηλιόπουλος) δεν θα μείνουν στο πουργατόριο. Δεν θα φάνε εκεί τα νιάτα τους. Η απόφασή τους να αποχωρήσουν –δεδομένη μετά την παραίτηση του Χαρίτση– μπορεί να σημαίνει ότι από σήμερα θα περιμένουν το νεύμα του Τσίπρα για να κατέβουν από τον εξώστη. Μπορεί και όχι, αν ο πολιτικός τους «πατέρας» επιμείνει σε έναν σωφρονιστικό πατερναλισμό απέναντί τους.
Προφανώς έχουν λόγους να πιστεύουν ότι οι ίδιοι, παρά την ηλικία τους, έχουν ήδη το βιογραφικό για να συνεχίσουν τη σταδιοδρομία τους – έχουν κυβερνητική εμπειρία, αλλά και ήττες από εκείνες που το κλισέ λέει πως «σε ωριμάζουν». Εχουν βγάλει το σχολείο όχι μόνο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, αλλά και του Κασσελάκη.
Δεν είχαν ποτέ τον αναχωρητισμό του Σακελλαρίδη. Δεν τους καθήλωσε ούτε ο ομφαλοσκοπικός δογματισμός των μεγαλύτερων συντρόφων τους. Εκείνοι δεν είναι αδιάφοροι για την εκλογή τους. Ημιαυτονομήθηκαν και περιμένουν.
