Τους διέλυσε μια φορά. Και έρχεται τώρα πάλι για να τους ξαναδιαλύσει. Τους άφησε μια φορά σκορπισμένους, τον Ιούνιο του 2023, για να παρακολουθήσει από την αποστρατεία τον Κασσελάκη να παίρνει περπατώντας το κόμμα. Τους σκορπίζει τώρα με τη μακρά καμπάνια για το δικό του κόμμα, στην έλξη του οποίου υποκύπτουν όλα τα σχήματα που προέκυψαν από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Λένε ότι τους διχάζουν ζητήματα «στρατηγικής συνεργασιών». Αλλά το μόνο ερώτημα που θέτει ο καθένας στον εαυτό του είναι: Με τον Τσίπρα ή χωρίς αυτόν. Ανάλογα με την απάντηση σε αυτό το ερώτημα –προτού το θέσει καν ο ίδιος ο Τσίπρας– χαράσσει ο καθένας τον δρόμο του. Σε αυτό απαντούν «με» ο Χαρίτσης –παραιτούμενος από την προεδρία ενός κόμματος που δεν ελέγχει– και ο Φάμελλος. Σε αυτό το ερώτημα απαντούν «χωρίς» ο Σακελλαρίδης, ο Τσακαλώτος και ο Πολάκης. Η ρευστοποίηση των κομματικών ορίων έχει έτσι ήδη συντελεστεί, περιμένοντας και την τυπική κήρυξη του τέλους.
Δεν είναι όμως άδικο και υπεραπλουστευτικό να τα χρεώνουμε όλα σε ένα πρόσωπο; Τι φταίει ο Τσίπρας αν οι πολιτικοί του επίγονοι δεν μπορούσαν καν να προστατεύσουν το κοινό τους σπίτι από ένα τυχαίο πρόσωπο που τους κέρδισε στην κάλπη και μετά τους διέσυρε ομαδικώς;
Το μόνο στρατηγικό ερώτημα που θέτουν στους εαυτούς τους είναι «με ή χωρίς τον Τσίπρα».
Τι φταίει εκείνος που, ενώ τους έδωσε όλον τον χώρο, αποσυρόμενος, αυτοί εξακολούθησαν να περιστρέφονται γύρω του; Τρία χρόνια τώρα, κανείς τους δεν κατάφερε να απασχολήσει την κοινή γνώμη όσο το κατάφερε ο ίδιος με τα απομνημονεύματά του. Τρία χρόνια τώρα, δεν έχει τίποτε κανείς να κρατήσει από τη συριζογενή αντιπολίτευση, παρά μόνο παραπολιτική φαγούρα και ιλαροτραγωδία. Φταίει άραγε ο Τσίπρας;
Αν θεωρήσουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν δικό του δημιούργημα, η συντριβή και η αδυναμία επιβίωσης μετά το 2023 πρέπει να χρεωθούν και στον δημιουργό του, που άφησε πίσω του έναν οργανισμό προσωποπαγή, χωρίς πολιτικό βάθος. Δεν μπορούσαν χωρίς αυτόν. Και τώρα; Με αυτόν να επιστρέφει, τι θα μπορέσουν;
Ο πρώην πρωθυπουργός έχει ήδη δώσει καμιά δεκαριά ομιλίες στη συγγραφική του περιοδεία. Δεν ξόδεψε τον χρόνο του μόνο στο παρελθόν που περιγράφει στο βιβλίο του. Υποτίθεται ότι επιχειρεί να αρθρώσει σε αυτές και αντιπολιτευτικό λόγο. Το παρελθόν του όμως δείχνει εκ των πραγμάτων να συγκινεί περισσότερο απ’ ό,τι έχει να πει για το παρόν. Ισως επειδή και η παρούσα αντιπολίτευσή του ακούγεται σαν αντίλαλος της παρελθούσας.
Δεν χρειάζεται να επικαλεστεί κανείς τις δημοσκοπήσεις για να το προβλέψει: Ο Τσίπρας με ή χωρίς τον Χαρίτση –που μένει μόνος στον προθάλαμο για να τον περιμένει–, με ή χωρίς τον Φάμελλο, θα έχει περίπου την επιρροή που είχε το 2023, μείον τη φθορά που έχουν προκαλέσει στο ακροατήριό του οι αλλεπάλληλες διασπάσεις. Εφυγε. Αλλά είναι σαν να μην έφυγε ποτέ. Συνεχίζει από εκεί που το άφησε.
