Νομίζει ότι απειλεί. Οι απειλές, όμως, είναι μεταμφιεσμένες παρακλήσεις. Ο Ντόναλντ Τραμπ εμφανίζεται να απειλεί την Ευρώπη ότι θα την εγκαταλείψει. Οτι θα διαλύσει το ΝΑΤΟ αν η Ευρώπη δεν σπεύσει να φυλάξει τα Στενά του Ορμούζ. Είναι προφανές ότι ο πρόεδρος δεν μπορεί να τελειώσει τον πόλεμο που ο ίδιος ξεκίνησε. Και επιστρατεύει το μόνο μέσο που (νομίζει ότι) έχει διαθέσιμο, τον εκβιασμό.
Η έκκληση-απειλή, όμως, δεν απευθύνεται μόνο στους –τρόπος του λέγειν– συμμάχους της Αμερικής. Απευθύνεται ακόμη και στην Κίνα. Ο Αμερικανός πρόεδρος καλεί τη μεγάλη αντίπαλο να συμβάλει κι εκείνη να βγει η Αμερική και η παγκόσμια οικονομία από τον λάκκο που η ίδια έσκαψε. Είναι μια Αμερική, όχι και πολύ great-again. Ιδίως αν μετρήσει κανείς και το γεγονός ότι ο πρόεδρος δικαιολογεί και τη βοήθεια που η Ρωσία παρέχει στο Ιράν, προκειμένου να εντοπίζει δορυφορικώς τους στόχους των αντιποίνων της. «Θα μπορούσες να πεις ότι κι εμείς βοηθήσαμε την Ουκρανία… Είναι δύσκολο σήμερα να πούμε (στους Ρώσους) “ρε, τι κάνετε εκεί;” –Gee what are you doing?–, όταν κι εμείς κάναμε το ίδιο πράγμα». Ο επικεφαλής των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων δικαιολόγησε έτσι στους «FT» τη στοχοποίηση των αμερικανικών δυνάμεων από μια εχθρική δύναμη.
Ο πρόεδρος δεν μπορεί να τελειώσει τον πόλεμο που ο ίδιος ξεκίνησε.
Καλά μας κάνουν οι Ρώσοι. Ελα Ευρώπη, έλα Κίνα να κάνεις τη βρώμικη δουλειά. Δεν μοιάζει και πολύ δυνατή η υπερδύναμη υπό αυτή την «ηγεσία». Κάποιοι σνόμπαραν τη σπατάλη του ηθικού κεφαλαίου των ΗΠΑ. Κάποιοι προσπερνούσαν ως αφελή ρομαντισμό την ανησυχία για την οικειοθελή απαξίωση της Αμερικής. Για εκείνους μετρούσε μόνον η ισχύς. Πώς μετρούν τώρα άραγε την ισχύ μιας απομονωμένης Αμερικής, που ομολογεί διά του προέδρου της ότι δεν μπορεί μόνη να βγάλει τον εαυτό της από το στρατηγικό αδιέξοδο στο οποίο μπήκε; Πώς πρέπει να αξιολογηθεί με όρους σκέτης δύναμης η καταρράκωση των συμμαχικών δεσμών με την Ευρώπη, η αποξένωση όλων των φιλικών δυνάμεων με τον μπαμπούλα των αχρείαστων δασμών, με το φόβητρο της κατάληψης ευρωπαϊκού εδάφους στη Γροιλανδία;
Ισχύς; Ας μετρήσουμε την ισχύ. Η αμερικανοϊσραηλινή επιχείρηση, εκτελεσμένη στην αρχή σαν σχέδιο δολοφονίας των κεφαλών του καθεστώτος, στέρησε από την Τεχεράνη κάθε κίνητρο για διπλωματία. Εφερε τους μουλάδες με την πλάτη στον τοίχο, να δίνουν απελπισμένο αγώνα για την επιβίωσή τους. Κι έτσι τους εξώθησε στον ανταρτοπόλεμο των Στενών. Το είπε (πάλι) μόνος του ο ίδιος ο Τραμπ: Με πενιχρά στρατιωτικά μέσα –με κάτι νάρκες και κάτι αδέσποτες βάρκες– μπορούν να στραγγαλίσουν την παγκόσμια οικονομία. Χάρη σε εκείνον οι Ιρανοί ανακάλυψαν ότι διαθέτουν ασύμμετρη ισχύ – εντελώς δυσανάλογη με το οπλοστάσιο που τους έχει απομείνει.
Πριν αποφασίσει ο Τραμπ να μπει σε αυτόν τον πόλεμο, το Ιράν απειλούσε μόνο το Ισραήλ. Τώρα απειλεί όλους τους Αραβες συμμάχους των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Τώρα απειλεί, διά των Στενών, όλο τον κόσμο, ενώ οι ΗΠΑ ζητούν βοήθεια. Ποιος αποδυναμώνει ποιον;
