1976. Στα καμαρίνια της Μέδουσας. Ο Γιώργος Μαρίνος καπνίζει, όπως συνηθιζόταν τότε ακόμη και στην τηλεόραση, διατηρώντας την πόζα του επαγγέλματός του. Ο Γιώργος Παπαστεφάνου τον ρωτάει: «Οταν λοιπόν φεύγει ο κόσμος, και σ’ έχει δει να σπαταλιέσαι στην πίστα, τι παίρνει μαζί του εκτός από τις δύο ευχάριστες ώρες;». Ο Μαρίνος κάνει έναν φευγαλέο μορφασμό ενόχλησης, σαν να ζυγίζει για λίγο την απάντηση: «Παίρνει αυτές τις δύο ευχάριστες ώρες», λέει. «Το θεωρείς λίγο;».
Ηταν και δεν ήταν «λίγη» η τέχνη που υπηρετούσε ιδρώνοντας και ξεϊδρώνοντας ο Γιώργος Μαρίνος στην πίστα. Ηταν μια τέχνη που δεν μπορούσε να θησαυριστεί, εξαρτημένη πλήρως από τον χρόνο, χαρισμένη μόνο στο βίωμα των παρόντων.
Η περφόρμανς εκείνη, με τον πρωταγωνιστή της να ρευστοποιεί τα όρια των ειδών και να περνάει με ξέχειλο ταλέντο από το τραγούδι στην παρλάτα και από την υποκριτική στον χορό, ήταν «λίγη» γιατί κρατούσε μέχρι να σβήσουν τα φώτα, σε μια εποχή που ήταν δύσκολο να αιχμαλωτιστεί σε μέσα καταγραφής η μαγεία της. Ηταν όμως και πολλή, γιατί εισήγαγε στην αθηναϊκή νύχτα μια ψυχαγωγία υβριδική – λαϊκή, αλλά όχι υποτελή στις συνθηματολογικές αγκυλώσεις του πολιτικού τραγουδιού της νεαρής Μεταπολίτευσης· τολμηρή, αλλά χωρίς αξίωση αισθητικής υπεροχής.
Ο Μαρίνος ήταν ο ίδιος το έργο τέχνης, με στυγνή σωματική κυριολεξία. Δεν εκτελούσε απλώς ένα σκηνικό σχέδιο. Η παράσταση ήταν το δικό του σώμα. Ηταν η «πλαστική» φωνή του, που την έκανε ό,τι ήθελε – μελωδική και τραχιά, μάτσο, γατίσια και ανδρόγυνη. Υπήρχε βέβαια και κείμενο, μουσική και ορχήστρα. Αλλά χωρίς το ανθρώπινο όργανο και τους ηθελημένους μιμητικούς ιδιωματισμούς του, το σόου δεν θα μπορούσε να επαναληφθεί αλλού, από άλλον.
Δεν σεβάστηκε τις συμβάσεις, ούτε στην πίστα ούτε εκτός.
Ο ίδιος είχε πλήρη επίγνωση αυτής της συνθήκης, όταν εξηγούσε ότι η πίστα δεν είναι θεατρική σκηνή. Στο θέατρο ο ηθοποιός οφείλει να εξαφανιστεί υπέρ (και εντός) του ρόλου. Στην πίστα η περσόνα που εκείνος ενσάρκωνε έπρεπε να είναι διαρκώς ορατή, ακόμη κι όταν φορούσε τις μάσκες της υστερικής μάνας, της ψω-νισμένης ντίβας ή του αλαλιασμένου μικροαστού. Η σκηνική σύμβαση δεν κρυ-βόταν. Δηλωνόταν.
Αλλά κι εκτός σκηνής, ο Μαρίνος δεν κρύφτηκε ποτέ. Γι’ αυτό και του αναγνωρίζονται εκ των υστέρων προδρομικές ιδιότητες. Αν διατηρεί ακόμη την ακτινοβολία της η «αυθάδειά» του, είναι μάλλον γιατί αρθρωνόταν μόνη, χωρίς στοιχίσεις «συνδικαλιστικές». Κουίρ, προτού ο όρος πλουμιστεί με πολιτικά συμφραζόμενα, και γενναίος, χωρίς να έχει ανάγκη να διακηρύξει την ταυτότητά του ως ιδεολογία, ο Μαρίνος αποτέλεσε ένα παράδειγμα χαρούμενης χειραφέτησης από τις συμβάσεις και στην πίστα της ζωής.
Η τηλεόραση, που πήγε στα ύστερα να τον «κόψει» στα πατρόν της, δεν πρόλαβε εν τέλει να τον ευτελίσει.
Οι «ευχάριστες ώρες» του δοσίματός του ήταν μόνο δύο. Αλλά ακόμη αντηχούν.
