Η ζωή συνεχίζεται. Ενας Χαμενεΐ στο χώμα. Ενας νέος Χαμενεΐ στο πόστο του. Λένε ότι ο πατέρας δεν ήθελε να τον διαδεχθεί ο γιος του. Δεν ήθελε να δοθεί η εντύπωση ότι το ισλαμικό καθεστώς αρχίζει να μοιάζει στο μοναρχικό καθεστώς που ανέτρεψε, ενδίδοντας στην κληρονομική διαδοχή. Ομως, ο ορισμός του Μοτζτάμπα στη θέση του ανωτάτου ηγέτη έχει, μετά την εξόντωση του πατρός του, τη συμβολική ισχύ της συνέχειας. Μας βομβαρδίζετε, αλλά δεν μας ρίχνετε. Ενα κεφάλι κόβετε, άλλο φυτρώνει.
Το μήνυμα απευθύνεται στους επισπεύδοντες τον πόλεμο. Πρόκειται για έναν πόλεμο πολύ δημοφιλή στο Ισραήλ. Φαίνεται ότι στην κοινωνία των επιτιθέμενων έχει επικρατήσει η άποψη ότι τώρα «τελειώνουμε τη δουλειά». Χωρίς τα χρήματα και τα δίκτυα του Ιράν δεν θα ήταν εφικτή η επίθεση της Χαμάς την 7η Οκτωβρίου. Χωρίς το Ιράν το Ισραήλ θα ήταν (πιο) ασφαλές. Αυτό είναι τώρα ο στόχος του δημοφιλούς πολέμου: Να ξεδοντιάσει την απειλή ώστε να μπορούν οι Ισραηλινοί να απολαύσουν αυτό που τους έχει λείψει όσο τίποτε τουλάχιστον τα τελευταία δυόμισι χρόνια.
Ο πόλεμος εκλαμβάνεται έτσι ως εμβρυουλκός της ειρήνης. Η Μέση Ανατολή θα ηρεμήσει διά των πυραύλων.
Ως απάντηση σε αυτή την προσδοκία μπορεί να εκληφθεί η διαδοχή στην Τεχεράνη. Οπως η ισοπέδωση της Γάζας δεν σήμανε την εκρίζωση της Χαμάς, έτσι και ο αποκεφαλισμός του ιρανικού καθεστώτος δεν μπορεί να επιφέρει αμέσως το τέλος του.
Σε όποιον ζει στο Ιράν, προσδοκώντας ένα ειρηνικό κι ελεύθερο μέλλον, προτείνεται ένας κυριολεκτικά μαύρος ορίζοντας.
Τι θα σημάνει αυτή η επίδειξη ανθεκτικότητας για τη διάρκεια του πολέμου; Πώς θα εκλάβει το Ισραήλ και ο Λευκός Οίκος τη δήλωση επιμονής; Θα τραβήξουν περισσότερο τις επιθέσεις, μέχρι να μπορούν να επικαλούνται μια εικόνα διάλυσης ως τεκμήριο πολεμικής επικράτησης; Κι αν για τον Νετανιάχου το δίλημμα είναι εύκολο, τι σημαίνει για τον Τραμπ η παράταση μιας επιχείρησης που κοστίζει στους Αμερικανούς φορολογουμένους εννιακόσια εκατομμύρια δολάρια την ημέρα;
Αν σκοπός είναι ένα άλλο Ιράν, η παράταση του πολέμου μπορεί να υπονομεύσει τον σκοπό του. Οσο το καθεστώς δεν πέφτει, σκληραίνει. Οσο επιζεί, αποκτά κύρος. Οι επιζώντες μουλάδες θα μείνουν σαν αποφασισμένοι τυφλοπόντικες στα υπόγεια καταφύγια, και θα ορίζουν από εκεί τις τύχες της χώρας.
Στη βομβαρδιζόμενη ιρανική κοινωνία κανείς δεν προσφέρει διέξοδο. Ο Τραμπ τη μία την προτρέπει να ξεσηκωθεί και την επόμενη στιγμή δηλώνει διατεθειμένος να διαπραγματευθεί με τους επιγόνους του Χαμενεΐ.
Σε όποιον ζει στο Ιράν, προσδοκώντας ένα ειρηνικό κι ελεύθερο μέλλον, προτείνεται ένας κυριολεκτικά μαύρος ορίζοντας. Μαύρος, σαν τον ουρανό της Τεχεράνης μετά τις πυρκαγιές στα διυλιστήρια.
Από τη μία οι μουλάδες. Από την άλλη οι βόμβες. Δεν θα βγει έτσι το «κακό» Ιράν από τη σκηνή της Ιστορίας. Το μαύρο σύννεφο απλώνεται στον χάρτη.
