«Ο Κίμων πριν από 2.500 χρόνια με 200 τριήρεις πήγε να απελευθερώσει την Κύπρο… Τι τον έχουμε πάρει τον “Κίμωνα”; Για να είναι του κουτιού και να μην κυκλοφορήσει;». Η ιστορική αναφορά και η ρητορική ερώτηση ανήκουν στον Θανάση Πλεύρη, υπουργό Μετανάστευσης, και δείχνουν τις επιπτώσεις που έχει στην ελληνική διπλωματία η μονοπώλησή της από τη λαϊκίστικη Δεξιά.
Σε μια κρίσιμη στιγμή, στην οποία η Αθήνα θα έπρεπε να επιχειρήσει να εναρμονιστεί με την υπόλοιπη Ευρώπη στο ζήτημα του Ιράν και να τηρεί μια κάπως επιφυλακτική στάση για τις προθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ, μοιάζει να πλειοδοτεί σε… στρατιωτική ετοιμότητα, σπεύδοντας να στείλει φρεγάτες και F-16 στην Κύπρο και να ξεθάψει αμυντικά δόγματα.
Ουδείς μπορεί να εξηγήσει με ακρίβεια ποιες είναι οι αιτίες και οι στόχοι της «Επικής οργής», ούτε ο ίδιος ο Τραμπ.
Οχι ότι η Ε.Ε. είναι ξεκάθαρη στη στάση της. Θολώνει τα νερά, καταγγέλλοντας και απειλώντας το Ιράν, χωρίς ωστόσο να αμφισβητεί τη νομική βάση ή τη στρατηγική της Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβ. Μόνη της η Ισπανία είχε την τόλμη να συγκρουστεί με τον Ντόναλντ Τραμπ, χωρίς να εξασφαλίσει καν την κάλυψη του Γερμανού καγκελαρίου Φρίντριχ Μερτς κατά την προχθεσινή συνάντησή του με τον Αμερικανό πρόεδρο στον Λευκό Οίκο. Είναι έκδηλη η γενικευμένη πρόθεση των Ευρωπαίων να μην εκνευρίσουν τον κυκλοθυμικό Τραμπ. Εμείς όμως που είμαστε γεννήτορες της «δημιουργικής ασάφειας», γιατί αίφνης γίναμε οπαδοί της σαφήνειας; Αφού εδώ έχουμε να κάνουμε με μια παρατεταμένη προεκλογική εκστρατεία ενόψει ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ τον Νοέμβριο και μιας υπαρξιακής αναμέτρησης για το μέλλον του Μπέντζαμιν Νετανιάχου στο Ισραήλ λίγο νωρίτερα. Και αντί για πυροτεχνήματα, επιστρατεύονται αληθινά πυρά.
Τι δουλειά έχουμε, λοιπόν, να βγούμε μπροστά σε μια υπόθεση που αμφισβητείται ακόμη και στο εσωτερικό των ΗΠΑ; Ουδείς μπορεί να εξηγήσει με ακρίβεια ποιες είναι οι αιτίες και οι στόχοι της «Επικής οργής», ούτε ο ίδιος ο Τραμπ. Η δολοφονία του απεχθούς πνευματικού ηγέτη του Ιράν, Αλί Χαμενεϊ, που επί δεκαετίες βύθισε τον λαό του στην καταπίεση και στη βία, δεν θα οδηγήσει εύκολα σε καθεστωτική αλλαγή. Ηδη ο επικρατέστερος διάδοχός του-συνεχιστής της θρησκόληπτης, μισογυνικής και βίαιης ιδεολογίας του είναι ο γιος του. Βιάστηκαν κάποιοι να πανηγυρίσουν. Μέσα σε αυτό το χαοτικό και επικίνδυνο σκηνικό, ο «Κίμων», η ελληνική σπουδή και οι «αρχαιολαγνικές» υπουργικές δηλώσεις ηχούν –για μία ακόμη φορά– φαιδρά.
