Πανηγυρίζουν. Σηκώνουν τα χέρια και το βλέμμα προς τον ουρανό και ζητωκραυγάζουν. Ανοίγουν τα παράθυρα των αυτοκινήτων τους και φωνάζουν «ελευθερία!». Ανάμεσα όμως στα πλάνα του Σαββάτου από την Τεχεράνη ξεχωρίζει εκείνη η άναρθρη κραυγή. Ο άντρας ουρλιάζει. Δεν θέλει, δεν έχει τίποτα να πει. Μόνο να αφήσει λίγο βάρος να φύγει από μέσα του, λίγο προαιώνιο βάρος να ξεφορτωθεί μ’ ένα «αααααααααααα» στον αέρα.
Ο θάνατος του Χαμενεΐ ήταν για πολλούς Ιρανούς μια μεγάλη ανακούφιση. Πολλοί από αυτούς είχαν πιστέψει ότι δεν θα προλάβαιναν να τη ζήσουν. Δεν είχαν χρόνο να σκεφτούν ποιος εξόντωσε τον δυνάστη τους, ούτε να υπολογίσουν ότι ο δικός του θάνατος, κάθε άλλο παρά σήμαινε και το τέλος του καθεστώτος. Στη στιγμιαία χαρά τους δεν χωρούσαν επιφυλάξεις.
Δεν ήταν όμως μόνο οι Ιρανοί. Ο φονταμενταλιστής ηγέτης του Ιράν είχε πλάσει έναν κόσμο από εχθρούς. Είχε υποτάξει όλους τους πόρους του έθνους που καθοδηγούσε στο κυνήγι αυτών των εχθρών. Είχε οργανώσει τη μισαλλοδοξία του σε μια μιλιταριστική απολυταρχία που παριστούσε πραγματικό, άμεσο κίνδυνο για τους στόχους της. Οποιος κι αν ήταν στη θέση του Τραμπ, θα όφειλε να αισθάνεται ότι είναι χρέος του να εμποδίσει τον εξοπλισμό αυτού του καθεστώτος –του θεμελιωμένου σε μια ιδεολογία του μίσους– με πυρηνικά.
Ο Χαμενεΐ δεν υπάρχει πια. Αλλά το κράτος του μίσους που οικοδόμησε μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει, χωρίς αυτόν. Λένε ότι στη χώρα δεν υπάρχει Γκορμπατσόφ. Δεν υπάρχει κάποια ηγετική μορφή που θα μπορούσε να οδηγήσει εκ των έσω το καθεστώς στη μετάβαση –βλέπε και αυτοδιάλυση– του.
Μια ανάσα ελευθερίας πριν από το χάος.
Δεν φαίνεται να υπάρχει ούτε Ντενγκ Σιάο Πινγκ ανάμεσα στους επιγόνους του Χαμενεΐ – κάποιος που θα μπορούσε να οδηγήσει το ισλαμικό κράτος σε πολιτική σταθεροποίηση και οικονομική εξωστρέφεια, ώστε να εξασφαλίσει και τη μακροημέρευσή του.
Οσοι μπορούν να παρακολουθούν την ιρανική κοινωνία πίσω από το παραπέτασμα, παρατηρούν ότι ούτε η αντιπολίτευση έχει αναπτύξει μια οργάνωση που θα της επέτρεπε να διεκδικήσει την εξουσία. (Ο έκπτωτος διάδοχος που αυτοπροβάλλεται ως Μεσσίας από την ασφάλεια της διασποράς είναι μάλλον μια γραφική υποσημείωση της ιστορίας).
Το μόνο βέβαιο είναι ότι η ελευθερία, την έλευση της οποίας χαιρέτιζαν πρόωρα οι διαδηλωτές της Τεχεράνης, δεν θα έρθει από τους αμερικανικούς και τους ισραηλινούς πυραύλους.
Οσο περνούν οι ημέρες και τα βλέμματα εστιάζουν στο παρελθόν και το παρόν της βομβαρδιζόμενης χώρας, γίνεται περισσότερο σαφές ότι η ανάσα της απαλλαγής ήταν στιγμιαία. Η εξόντωση του Χαμενεΐ δεν ήταν το τέλος. Ηταν η αρχή.
