Πρόκειται για βίντεο μνήμης ή για πολιτικό σποτ; Για κάλεσμα σε μια συγκέντρωση ή για υποδαύλιση ενός διάχυτου κοινωνικού θυμού ποικίλης αιτιολογίας; Και γιατί θα πρέπει να είναι ή το ένα ή το άλλο; Αν δεχθούμε τη γενίκευση ότι δεν μπορεί να αλλάξει ο κόσμος χωρίς πολιτικές αποφάσεις, πώς μπορεί να επηρεάσει κάποιος αποτελεσματικά προς αυτήν την κατεύθυνση εκτός Κοινοβουλίου;
Το βίντεο της Μαρίας Καρυστιανού που κυκλοφόρησε με αφορμή τη συμπλήρωση τριών χρόνων από το δυστύχημα των Τεμπών, καλώντας τον κόσμο στη, σημερινή, μεγάλη συγκέντρωση, έγινε στόχος αντιδράσεων. Συγγενείς των θυμάτων το υποδέχθηκαν αρνητικά και σοκαρισμένοι, οι εισαγγελείς του Διαδικτύου έσπευσαν άλλοι να εξάρουν την κίνηση, άλλοι να την καταδικάσουν. Αναμενόμενο. Δύσκολο να νομίσει κανείς ότι πίστευε πως η χρήση μονταρισμένου υλικού από το δυστύχημα, με φωνές των παιδιών που καλούσαν σε βοήθεια, θα άφηνε το κοινό απαθές. Oτι το αποτέλεσμα θα ήταν μόνο μια διαμαρτυρία για μια «σάπια κατάσταση», το αίτημα για «μια δίκαιη χώρα» και η υπόμνηση «για τις 57 ψυχές που ζητούν δικαίωση και αλήθεια».
Το υλικό των Τεμπών παραμένει εύφλεκτο. Και η μνήμη νωπή. Ποια μνήμη, όμως; Στη διάρκεια αυτής της τριετίας επικάθησε πολύ δοξασία και συνωμοσιολογία πάνω στο τραγικό γεγονός, χωρίς κανείς να παραγνωρίζει τους προκλητικούς κυβερνητικούς χειρισμούς. Aρα, ποιος μπορεί να αποκαθάρει τη μνήμη και να την παραδώσει ατόφια χωρίς τον αχό και την πολιτική εκμετάλλευση;
Το πένθος των Τεμπών είναι ένα τραύμα που δεν κλείνει. «Κλείνει» δεν σημαίνει λησμονιέται. Δεν σημαίνει ότι αφήνουμε πίσω μας την τραγωδία, ότι προχωρούμε χωρίς να την κουβαλάμε, αδιαφορούμε για τη δίκαιη δίκη, την απόδοση ευθυνών, την καταδίκη των υπευθύνων. Oταν, όμως, την ημέρα της συγκέντρωσης δεν καλείς απλώς σε συμμετοχή αλλά υποδαυλίζεις πάθη, μοντάρεις επιδέξια συναισθήματα, χρησιμοποιείς σκηνές επιλεκτικά για να παραπέμψεις σε συνθήματα, για το μόνο που δεν πείθεις είναι ότι «δεν ζητάμε εκδίκηση». Οι εικόνες μιας εθνικής τραγωδίας δεν έχουν ιδιοκτήτη. Δεν ανήκουν σε κάποιον περισσότερο από κάποιον άλλον. Μπορεί να αφορούν περισσότερο, αλλά δεν ανήκουν. Η ιστορία αυτή δεν έχει έναν πρωταγωνιστή, αλλά 57.
Αλλιώς γίνεται κόμμα μονοπρόσωπο, το οποίο χρησιμοποιεί τα πολιτικά όπλα που καταδικάζει. Διεκδικεί τη βουλευτική έδρα όχι για να αλλάξει τον κόσμο, αλλά για να τον διαιωνίσει.
