Υπάρχει Δράκουλας; Δεν έχουμε αποδείξεις. Υπάρχει όμως ο Αδωνις Γεωργιάδης, που βλέπει Δράκουλες και εξοπλίζεται όχι με αρμαθιές σκόρδα, ούτε με λιβάνια, αλλά με αποτροπαϊκά μανικετόκουμπα. Πήγαινε, είπε, στη Νίκαια όπου περίμενε να συναντήσει πολλούς «κομμουνιστές» και γι’ αυτό φόρεσε μανικετόκουμπα με το σήμα των Ηνωμένων Πολιτειών. Αν κρίνει κανείς από το πυγμαχικό ταμπεραμέντο του, την επόμενη φορά μπορεί να πάει φορώντας κολλητό φανελάκι με την αστερόεσσα και να το σκίσει βρυχώμενος μπροστά στους εχθρούς του α λα Χαλκ Χόγκαν.
Κι εντάξει, Δράκουλες δεν υπάρχουν, έξω από τη φαντασία του Αδώνιδος, που τους επικαλείται για να διαιωνίζει την εικόνα του «μαχόμενου Δεξιού», του τρεφόμενου από τα μπάχαλα τα οποία προσπαθεί να προκαλεί ακόμη και με το κιτς των αξεσουάρ του. Υπάρχουν όμως κομμουνιστές με δρακουλιάρικη αύρα; Οχι, λέει η Σοφία Βούλτεψη. Κομμουνιστές κανονικοί –σαν εκείνους που θυσιάστηκαν στην Καισαριανή– δεν υπάρχουν πια. Οι σημερινοί «με μια σφαλιάρα φεύγουν».
Το σφαλαριόμετρο της Βούλτεψη είναι μια παλιά και δοκιμασμένη –σε προηγούμενους αιώνες, σε περασμένα καθεστώτα– μέθοδος μέτρησης επαναστατικής ρώμης. Πες μου πόσες σφαλιάρες αντέχεις, να σου πω πόσο γερό είναι το φρόνημά σου.
Το οξύμωρο είναι ότι μια βουλευτής της Δεξιάς ταυτίζει τον παλαιό κομμουνισμό με την ανδρεία – με μια σφαλιαρομάχο αξία, από την οποία οι επίγονοι έχουν εκπέσει. Το ίδιο κάνει και ο υπουργός Υγείας: Δίνει κύρος σε αυτό που υποτίθεται ότι θέλει να ξορκίσει. Μετατρέπει σε παράγοντες της δημόσιας ζωής μια δράκα ακτιβιστές, που τον περιμένουν όπου εμφανίζεται για να φωνάξουν για τον καπιταλισμό και την Παλαιστίνη.
Παλιά μίση σε κοίτες νέας τοξικότητας.
Δεν τον περιμένουν, όμως, μόνο εκείνοι. Τους περιμένει κι εκείνος. Πάει και τους βρίσκει –τους πλησιάζει με τη φρουρά του σε ασφαλή απόσταση– σε μια τελετουργία που θυμίζει τα «ραντεβού» των χούλιγκαν. Ανανεώνεται έτσι όχι μια πολιτική αντιπαράθεση, αλλά το θέατρο σκιών ενός ψευτοεμφυλίου. Ο Μεγαλέξαντρος και ο κατηραμένος όφις. Ο Τζέιμς Πάρις και οι δρακουλο-συμμορίτες των Καρπαθίων. Ο Μπαρμπαγιώργος και τα κόκκινα τρολ.
Ο κομμουνισμός ακόμη και ως λέξη θα είχε περιπέσει στη μαύρη λήθη – στα οστεοφυλάκια του κόμματος που τον συντηρεί μάλλον ως προσκύνημα, παρά ως ζωντανό δόγμα.
Ο «κομμουνισμός» και οι «κομμουνιστές» αναζωογονούνται ως ποσότητες του δημοσίου βίου μόνο από τις επιθέσεις που εξαπολύουν εναντίον τους οι αντικομμουνιστές. Μόνο από τη δική τους ανάγκη να πίνουν αίμα από τα πτώματα του εικοστού αιώνα – να αρδεύουν τα παλιά μίση στα κανάλια της νέας τοξικότητας.
Σε αυτή την αναμέτρηση των βαμπίρ, τα στρατόπεδα ξεχωρίζουν μόνο από τα μανικετόκουμπα.
