Οποιος, στην κορύφωση του θριάμβου του, καλεί επί σκηνής, για να αγκαλιαστεί και να κλάψει, τη μαμά του, είναι σίγουρα άξιος εκπρόσωπος του έθνους. Ετσι και ο Ακύλας Μυτιληναίος, κατάφερε να συγκινήσει διπλά το τηλεθέαμον κοινό της Γιουροβίζιον, όχι μόνο με τον παραστατικό του επαγγελματισμό, αλλά και με την οιδιποδιακή γνησιότητα με την οποία δικαίωσε αυθορμήτως την ψυχική υποδομή της μητέρας – πατρίδας (που, ενδομύχως, παραμένει πιο πολύ «μητρίδα» παρά πατρίδα).
H μαμακίαση εμπεριέχεται άλλωστε και στο content του πολιτιστικού προϊόντος με το οποίο θα διαγωνιστεί ο περφόρμερ από τις Σέρρες: «Δες με μαμά/ Αγοράζω να κλείσω κενά/ Θα σου πάρω κι εσένα πολλά/ Σπίτια, αμάξια και εξοχικά». Εναρμονίζεται έτσι και με εκείνο τον κλάδο της τραγουδιστικής μας παράδοσης που εκτείνεται από το «κλαίω, μανούλα μου, κι εγώ για σένα» μέχρι το «μάνα, μη με κλαις».
Είναι αυτό το προϊόν «λαϊκό»; Είναι, αν δεν εγείρει κανείς απέναντί του ανάρμοστες αξιώσεις νοήματος, όπως το ίδιο φαίνεται να κάνει, προσπαθώντας να βάλει λίγο «κοινωνικό σχόλιο» μέσα στο πανηγύρι της συνειδητής σάχλας.
Το είδος αυτό της μαζικής διασκέδασης δεν χρειάζεται να έχει άλλο «νόημα» εκτός από τον εαυτό του – εκτός από το δισύλλαβο ηχητικό σκουλήκι (φερτο-φερτο-φερτο) που μπαίνει στο αυτί σου και σου υποβάλλει να το μηρυκάζεις ασυναίσθητα, μέχρι να έρθει το επόμενο σκουλήκι και να το εκτοπίσει, επιτέλους, από τον διάτρητο κροταφικό λοβό του εγκεφάλου σου.
Το ηχητικό «σκουλήκι» και η άβολη αλήθεια του.
Να προσπεράσουμε λοιπόν τόσο αψήφιστα ότι το τζινγκλάκι δεν μιλάει για έρωτες και καλοκαίρια, αλλά για την ανεκπλήρωτη καταναλωτική λαχτάρα, που η γενιά του Ακύλα βιώνει ως κοινωνική αναπηρία; Να προσπεράσουμε ότι την ίδια λαχτάρα τραγουδάει –με όχι και πολύ πλουσιότερη λυρική φαντασία– και η «εντεχνότερη» εκδοχή της ποπ;
«Ποιος δεν θέλει τις καινούργιες κονσόλες;/ Τα σπίτια με τη θέα, τις πιο ζουμερές μπριζόλες;/ Ποιος δεν θα ‘θελε να λάμψει το αστέρι του;/ Αν μας ακούει να σηκώσει το χέρι του». Στις ίδιες επιθυμίες δίνει φωνή ο ΛΕΞ και γεμίζει στάδια. Και εμπνέει κοινωνιολογικές αναλύσεις που προκαλούν αλλεργία πρωτίστως στον ίδιο.
Η μεγάλη διαφορά του ΛΕΞ από τον Ακύλα είναι ότι, ευτυχώς, ο δεύτερος δεν κινδυνεύει να τον πάρει κανείς πολύ στα σοβαρά. Δεν κινδυνεύει να του ζητήσουν πιστοποιητικά ισοβίως αναξιοπαθούντος κοινωνικού αγωνιστή.
Η ομοιότητά τους είναι ότι αυτό που τραγουδάνε και οι δύο, ο καθένας στη γλώσσα του και κατά το γούστο του, το έχουν όντως αισθανθεί. Είναι μια αλήθεια που ό,τι κι αν της φορέσεις –φόρμα αθλητική ή μπότα γούνινη–, εκείνη θα καταφέρει να αρθρωθεί.
Δεν είναι το παράπονο του περιθωρίου. Είναι η αλήθεια του φρακαρισμένου μέινστριμ.
