Εκδίδονταν μονογραφίες. Οργανώνονταν πάνελ και ημερίδες. Και όλα αυτά για να εξηγηθεί το «φαινόμενο». Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κύκλος των δημόσιων παραγόντων που ανήκε στον αστερισμό του άρτι ηττημένου κόμματος είχαν σαστίσει. Ο διάττων αστέρας που είχε κυριαρχήσει, διατηρούσε ακόμη τη λάμψη του. Δεν ήξεραν τι τους είχε συμβεί. Δεν είχαν ακόμη καταλάβει ότι ο Κασσελάκης ήταν η συνέχεια της ήττας – ο άγγελος της διάλυσης.
Ο Κασσελάκης έχει τώρα δικό του κόμμα μαζί με την Τζάκρη και του αλλάζει όνομα και προσανατολισμό ανάλογα με τις κυκλοθυμικές διαθέσεις του. Εχει όμως ενδιαφέρον να τον παρακολουθεί κανείς ταυτόχρονα με τον Αλέξη Τσίπρα, που συνεχίζει την καμπάνια προβολής του βιβλίου του, προσπαθώντας να μετατρέψει το απομνημόνευμα σε κόμμα. Χωρίς τον Τσίπρα, δεν θα υπήρχε Κασσελάκης. Χωρίς την πολιτική και ιδεολογική χρεοκοπία του τσιπρικού ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα υπήρχε ανοιχτό πεδίο για να μπορέσει ένας περαστικός να μετατρέψει το ναυάγιο του κόμματος σε σκηνή για ένα βραχύβιο αυτολατρευτικό ριάλιτι.
Τώρα, αμφότεροι Τσίπρας και Κασσελάκης προσπαθούν να οριοθετήσουν τα εγχειρήματά τους έναντι του αναδυόμενου ανταγωνισμού στον χώρο του εξωκοινοβουλευτικού αντισυστημισμού – έναντι της Καρυστιανού που, από ανάρτηση σε ανάρτηση στα κοινωνικά δίκτυα, δείχνει την άβυσσο που τη χωρίζει από τους επίδοξους πολιτικούς τοκιστές των Τεμπών.
Εξωκοινοβουλευτική κινητικότητα και κοινοβουλευτικές εκκρεμότητες.
Δύο πρώην πρόεδροι του ΣΥΡΙΖΑ με δικά τους προσωποπαγή πρότζεκτ εκτός ΣΥΡΙΖΑ κάνουν –ας πούμε– «αριστερή» κριτική στο «υπερηχογράφημα» ενός τρίτου κυοφορούμενου κόμματος: Αυτή είναι σήμερα μια εικόνα αντιπροσωπευτική της αντιπολίτευσης. Μη κόμματα που ψάχνουν μέσα στον χυλό να ορίσουν το περίγραμμά τους – να βρουν το στίγμα που θα τα ξεχωρίσει στην αγορά τού χύμα αντιμητσοτακισμού.
Η κατάσταση αυτή δεν προλαβαίνει να αλλάξει. Ο χυλός δεν θα κατασταλάξει στον ένα χρόνο –λίγο πάνω, λίγο κάτω– που απομένει μέχρι τις εκλογές. Ο Τσίπρας δεν προλαβαίνει πια να γίνει άλλος – θα περιφέρει τον τόμο του παρελθόντος του, συλλέγοντας χρησιμοποιημένους σελιδοδείκτες από την περιφέρεια του «όλου» ΠΑΣΟΚ. Για εκείνον ο χρόνος είναι λίγος. Για την Καρυστιανού ο χρόνος είναι πολύς. Φαίνεται ότι δύσκολα θα μπορέσει να αποφύγει την κασσελακοποίησή της, αφού, ακόμη και στις γραπτές της εξωτερικεύσεις, καταλήγει να αποθαρρύνει πολύ περισσότερους απ’ όσους εμπνέει. Τα φαινόμενα, πάλι, απατούν.
Ολη αυτή η εξωκοινοβουλευτική κινητικότητα αναπτύσσεται την ώρα που η Βουλή –δεινώς ανακατεμένη σε σχέση με το Σώμα που βγήκε από τις κάλπες του 2023– έχει ακόμη σοβαρή δουλειά να κάνει: Εχει να συζητήσει τις αλλαγές στο Σύνταγμα. Αν η παρούσα Βουλή –η προτείνουσα– μοιάζει σκόρπια, τότε πώς πρέπει να φανταστούμε την επόμενη – την αναθεωρητική; Πόσα «φαινόμενα», νέα ή αναπαλαιωμένα, θα φτάσουν, έστω ξέπνοα, να περάσουν το κατώφλι της; Κοιτάς έξω. Και βλέπεις ήδη να μπουμπουνίζουν τα φαινόμενα της μεγάλης απονομιμοποίησης.
