Είδα τις προάλλες σε συνδρομητικό κανάλι την ταινία «Τα κύματα της Ανοιξης» με αντικείμενο την Ανοιξη της Πράγας του 1968, μέσα από τις δραστηριότητες δημοσιογράφων της τσεχοσλοβακικής ραδιοφωνίας. Κάθε φορά που διαβάζω για την Τσεχοσλοβακία του Αλεξάντρ Ντούμπτσεκ, το μυαλό μου αυτομάτως πηγαίνει δώδεκα χρόνια πίσω, στην εξέγερση των Ούγγρων απέναντι στο κομμουνιστικό καθεστώς. Φέτος τον Οκτώβριο – Νοέμβριο συμπληρώνονται εβδομήντα χρόνια από αυτό το γεγονός – τομή στην πορεία του Ψυχρού Πολέμου. Ηταν η πρώτη δοκιμασία του μετασταλινικού καθεστώτος –μόλις πριν από μερικούς μήνες είχε διεξαχθεί το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ στο οποίο καταδικάστηκε η προσωπολατρία του Στάλιν. Ο Νικήτα Χρουστσόφ, χωρίς να έχει σταθεροποιήσει την εξουσία του απέναντι στους σταλινικούς συντρόφους του, μόνον μία επιλογή είχε απέναντι στην ουγγρική εξέγερση. Τη βίαιη καταστολή της. Είχαν προηγηθεί οι εξεγέρσεις, σε μικρότερη κλίμακα, των Ανατολικογερμανών και των Πολωνών, που έστειλαν μηνύματα στη νέα σοβιετική εξουσία ότι το σύστημα δεν λειτουργεί. Και όταν ένα ολοκληρωτικό σύστημα, που δεν διαθέτει βαλβίδες εκτόνωσης των κρίσεων, παρουσιάζει δυσλειτουργίες, κιν-δυνεύει με ολική κατάρρευση.
Ως γνωστόν, στη δεύτερη φάση της, τέλος Οκτωβρίου – αρχές Νοεμβρίου 1956, η ουγγρική εξέγερση έθεσε το ζήτημα της αποχώρησης της χώρας από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, αίτημα που θα αποσταθεροποιούσε όλο το σοσιαλιστικό στρατόπεδο και θα αναδιαμόρφωνε τον συσχετισμό δυνάμεων στον ευρωπαϊκό χώρο. Η επέμβαση των Σοβιετικών, υπό την εποπτεία του Γιούρι Αντρόποφ, προκάλεσε χιλιάδες νεκρούς, τραυματίες, ενώ 200.000 Ούγγροι εγκατέλειψαν την πατρίδα τους.
Η επέμβαση των Σοβιετικών στην Ουγγαρία το 1956 προκάλεσε χιλιάδες νεκρούς, τραυματίες, ενώ 200.000 Ούγγροι εγκατέλειψαν την πατρίδα τους.
Λίγες μέρες μετά διεξήχθησαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Μελβούρνης (22/11-8/12/1956). Στον ημιτελικό του αγωνίσματος υδατοσφαίρισης αγωνίστηκε η Ουγγαρία εναντίον της Σοβιετικής Ενωσης. Ο φανατισμός ήταν μεγάλος και ο αγώνας διεκόπη όταν Σοβιετικός παίκτης γρονθοκόπησε τον καλύτερο Ούγγρο πολίστα. Τότε ο κλισαρισμένος τίτλος ήταν «η πισίνα βάφτηκε με αίμα». Για την ιστορία, οι Ούγγροι επικράτησαν και πολλοί παίκτες ζήτησαν άσυλο στις ΗΠΑ. Ενας εξ αυτών έγινε στη συνέχεια ο προπονητής του μεγάλου κολυμβητή Μαρκ Σπιτς.
Παρεμπιπτόντως: Οπως καταθέτει ο Ηλιος Γιαννακάκης, οι Ελληνες πολιτικοί πρόσφυγες της Ουγγαρίας τάχθηκαν αναφανδόν με τα σοβιετικά στρατεύματα.
