H υποψία ότι πηγή έμπνευσης ήταν το απαράμιλλο «Ασμα Ασμάτων» της Παλαιάς Διαθήκης ερέθισε ακραία τα χρηστά πνεύματα.
Αθήνα 1910. Στο βραχύβιο φιλολογικό περιοδικό «Ανεμώνη» φιλοξενείται ποίημα του Ναπολέοντος Λαπαθιώτη: «Κι οι μπερντέδες ήταν κόκκινοι κι ήταν άσπρο το κρεβάτι […] και τα χέρια σου πλεκόντουσαν στο κορμί μου γύρω-γύρω, κι έπινα μεσ’ απ’ τα χείλια σου γλυκειάν άχνα σαν το μύρο, κι απ’ το μέλι ποθοπλάνταζε το κορμί σου…».
Επικεφαλής της ισχυρής ομάδας των εξοργισμένων, που εξέφραζε το αγνό λαϊκό αίσθημα, τέθηκε ο Σπύρος Μελάς. Διεισδυτικός δημοσιογράφος, κορυφαίος χρονογράφος, σκηνοθέτης θεάτρου, ακαδημαϊκός. Μελανή –όχι η μόνη– σελίδα της υστεροφημίας του οι αλλεπάλληλες ιδεολογικοπολιτικές του κυβιστήσεις (παλαιάς τεχνικής): Σοσιαλιστής, αντιβενιζελικός, βενιζελικός, μεταξικός αλλά και ανερυθρίαστος προπαγανδιστής υπέρ της συμπόρευσης με τον Γερμανό κατακτητή.
Στο «σκάνδαλο της Ανεμώνης» κατίσχυσαν οι ηθικολόγοι με την πένα-φραγγέλιο του Μελά: «Αυτό το βδελυρόν φυλλάδιον αποτελεί στάδιον διά ψυχοπαθολογικάς μελέτας. Ποίον έστησαν υπόδειγμά των; Τον Οσκαρ τον Ουάιλδ των δικαστηρίων και των σκανδάλων. Κύριε Εισαγγελεύ, κατά τας διαδόσεις, πολλοί από τους Οσκαρουαλδίζοντας νέους ίδρυσαν σύλλογον κατά της ανδρικής αρετής. Οφείλετε να διδάξετε εις τα ψυχοπαθή αυτά όντα…».
«Ανθρωπε κατεργάρη» σήκωσε το γάντι ο Λαπαθιώτης.
Γεννημένος στα πούπουλα, παιδί στρατηγού που διετέλεσε βουλευτής και υπουργός και με μάνα καλλιεργημένη, ανιψιά Τρικούπη, ο Ναπολέων μεγάλωσε με γαλλικά και πιάνο, κατ’ οίκον διδασκαλία, τελειώνοντας από υποχρέωση προς τους γονείς τη Νομική. Υπηρετεί στρατιώτης στους Βαλκανικούς Πολέμους, γνωρίζεται στην Αίγυπτο με τον Καβάφη, συνεργάζεται με κάθε λογής έντυπα, μεταξύ άλλων και τη Διάπλαση των Παίδων.
Δανδής-συμπαθών το αριστερό ρεύμα των καιρών, σοκάρει την πιστή Αθήνα ζητώντας από τον Αρχιεπίσκοπο να τον διαγράψει από χριστιανό, καθώς δεν συγκινείται από θρησκείες. Ευαίσθητος κι ευάλωτος, εξαρτημένος από ουσίες δυσεύρετες, κρύβεται την ημέρα. Νυχτοπερπατάει θηρεύοντας ηδονές. Λυτρώνεται διαλειμματικά γράφοντας. Πεθαίνουν οι γονείς του. Ο Ναπολέων, κατρακυλώντας, λιγοψυχάει έχοντας αντίπαλο τον βιοπορισμό. Ξεπουλάει τα πάντα, ακόμα και βιβλία, προβαίνοντας σε απονενοημένες απόπειρες επιβίωσης μέσα στο φοβερό κατοχικό σκοτάδι. Γίνεται φάντασμα. Το περίστροφο του πατέρα δεν το πουλάει, το κρατάει σαν φυλακτό. Την 7η Ιανουαρίου 1944 το πιάνει πρώτη φορά στα χέρια του. Λίγοι πιστοί φίλοι φρόντισαν στη συνέχεια για τα τυπικά. Την ίδια ημέρα έληξε επισήμως και ο αδιέξοδος πόλεμός του με τον Μελά.
Το όνομα του Λαπαθιώτη οι αναγνώστες-βιαστικοί τουρίστες, απαιτητικών, χρονοβόρων, κειμένων, το ακούσαμε όταν ο (συνθέτης) Νίκος Ξυδάκης μελοποίησε το ποίημά του «Ερωτικό» με τη συγκλονιστική ερμηνεία της Ελευθερίας Αρβανιτάκη. Αποθησαυρίζεται αμελλητί.
