Η νυχτερινή εργασία (22.00-06.00) αμείβεται με προσαύξηση 25% επί του νομίμου ωρομισθίου. Αν πρόκειται για Κυριακή ή αργία, η προσαύξηση φτάνει στο 75%. Η Αγάπη, η Αναστασία, η Βούλα, η Ελενα και η Βασιλική είχαν λόγους για να επιλέξουν αυτή τη σκληρή βάρδια: το μεγάλωμα των παιδιών, τη φροντίδα ηλικιωμένων συγγενών, τη συμπλήρωση ενσήμων για τη σύνταξη. Αλλωστε, η εταιρεία έδινε 15ο μισθό σε πολύτεκνους γονείς και προσέφερε σταθερότητα, με εξαγωγές σε 30 χώρες, βράβευση για την καινοτομία της παραγωγής χωρίς καμινάδα και μια ιστορία επιτυχίας για την εξέλιξη από έναν συνοικιακό φούρνο σε μια μεγάλη βιομηχανία.
«Εδώ και ένα μήνα τούς λέγαμε ότι μύριζε υγραέριο. Κανένας δεν έδινε σημασία. Καλώδια πεταμένα. Μύριζε παντού: στη λάντζα, στα μπάνια. Τους το λέγαμε, αλλά δεν έκαναν τίποτα». Η καταγγελία εργαζόμενης, μητέρας θύματος, είναι δραματική ιδίως αν ακουστεί μαζί με τις δηλώσεις υπουργού, πριν διαγνωστούν τα αίτια της πυρκαγιάς, ότι πρόκειται για ένα σύγχρονο εργοστάσιο που τηρεί τα μέτρα ασφαλείας, αλλά εργατικά δυστυχήματα γίνονται πάντα σε ολόκληρο τον κόσμο.
Τι κάνει ένα κυβερνητικό στέλεχος να μιλάει τόσο κυνικά και τόσο επιπόλαια όταν η χώρα συγκλονίζεται από μια αδιανόητη τραγωδία; Ο,τι κάνει και τον αρμόδιο υφυπουργό να εξαίρει το έργο της Επιθεώρησης Εργασίας, διαβεβαιώνοντας ότι είχαν γίνει όλοι οι αναγκαίοι έλεγχοι.
Οταν από την κυβέρνηση εκπέμπεται τόση αυταρέσκεια και αμετροέπεια, αναμενόμενο είναι να πλημμυρίσουν τα social media με οργή, υπερβολή ή και ακρότητες.
Οταν από την κυβέρνηση εκπέμπεται τόση αυταρέσκεια και αμετροέπεια, αναμενόμενο είναι να πλημμυρίσουν τα social media με οργή, υπερβολή ή και ακρότητες.
Γράφει ένας έξαλλος: «Αύριο όταν πάω σούπερ μάρκετ θα πάρω μερικά πακέτα, θα τα ρίξω στο πάτωμα και θα τα λιώσω με τα παπούτσια…». Φανατισμός και στους υποστηρικτές της επιχείρησης: «Η ΒΙΟΛΑΝΤΑ κάηκε γιατί ήταν η μόνη εταιρεία που έβαζε βούτυρο αντί για χημικά σκουπίδια, φοινικέλαιο, ηλιέλαιο, διογκωτικά, όπως οι υπόλοιποι παγκοσμίως». Ανάμεσά τους, μηδενιστικές απλουστεύσεις και γενικεύσεις: «Ζω στη χώρα που φοβάμαι να ταξιδέψω με τρένα και αεροπλάνα. Ζω στη χώρα που έχουν μπαζωθεί ποτάμια και πνίγεσαι στις κακοκαιρίες. Ζω στη χώρα που ξαφνικά παίρνει φωτιά το εργοστάσιο που εργάζεσαι και καίγεσαι. Ζω σε μια επικίνδυνη χώρα».
Αυτά ενώ υπάρχει πόρισμα και έχουν γίνει συλλήψεις. Αλλά όσο δεν σοβαρεύονται πολιτικοί που βιάζονται να αθωώσουν εργοδότες και υπηρεσίες, τόσο θα πληθαίνουν και θα ακούγονται δυνατότερα πολίτες που θέλουν να εκδικηθούν, να τιμωρήσουν, να εκτονώσουν τον θυμό τους, να τα σπάσουν, χωρίς να περιμένουν μια δίκαιη δίκη. Το αργότερο τη μεθεπόμενη άνοιξη θα ψηφίσουν και δεν θα τους έχει περάσει η οργή για τα τωρινά, τα προηγούμενα και τα επόμενα – αν δεν έχει γίνει μίσος.
