Μπορεί να το πάρει κανείς ως παράδειγμα. Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Ν.Δ. κάνει ένα τοξικό δώρο στο ΠΑΣΟΚ. Επιτίθεται στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης αναγνωρίζοντας, αυτοκτονικά, ότι το 1996 είχε «γκριζαριστεί» το Αιγαίο με ευθύνη της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Εβερτ ξανά, τριάντα χρόνια μετά. («Η Ν.Δ. δεν ευχαρίστησε ποτέ τους Αμερικανούς από το βήμα της Βουλής», είπε, μεταξύ άλλων, ο γαλάζιος κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος. Μάλλον δεν παρακολουθεί τους λογαριασμούς των υπουργών στο Instagram, εξ ου και του έχουν διαφύγει οι επιδείξεις αυλικής αβρότητας).
Πώς απάντησε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ σε αυτή την μπαλοθιά ρετρό εθνικολαϊκισμού: Εσείς, είπε, «κάνατε κουμπαριές με τον Ερντογάν». Η Ν.Δ. του άνοιξε ένα διάδρομο υπεράνω αντιπολίτευσης. Και ο Νίκος Ανδρουλάκης προτίμησε να βουτήξει στις κουμπαριές. Δεν βρήκε καλύτερο τρόπο να υπερασπιστεί την κληρονομιά του κόμματός του στην εξωτερική πολιτική;
Το παράδειγμα είναι μάλλον ενδεικτικό ενός αντιπολιτευτικού ρεπερτορίου που φαίνεται να έχει βρει εδώ και καιρό τα όριά του, ακόμη κι όταν το ΠΑΣΟΚ τυχαίνει να βρεθεί από τα λάθη των αντιπάλων του σε θέση υπεροχής.
Η αλήθεια είναι ότι ο Ανδρουλάκης καλείται να κινηθεί σε συμπληγάδες. Δεν αναμετριέται μόνο με την κυβέρνηση, αλλά και με την εσωκομματική του αντιπολίτευση, στην οποία αναγκάζεται και δημοσίως να λογοδοτεί. Και σε ποιον να πρωτολογοδοτήσει; Δεν τον κατηγορούν όλοι για το ίδιο.
Μ’ ενότητα κι αγώνα, σαλεύει η βελόνα.
Θα μπορούσε έτσι κανείς να αποδώσει στις πιεστικές συνθήκες την εντύπωση της στρατηγικής ασυναρτησίας που δίνει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, όταν καλείται να εξηγήσει τις εκλογικές του στοχεύσεις. Τι λέει; Το κόμμα του, φυσικά, πρέπει να είναι πρώτο και θα είναι. Ταυτόχρονα όμως δεν αρνείται ότι τα ποσοστά του βρίσκονται σε «στασιμότητα». Δεν ξεκολλάει από το 12%-13%, αλλά θα είναι πρώτο.
Τι λέει ακόμα; Οτι η στασιμότητα οφείλεται στην περιρρέουσα «ανακατωσούρα». Εννοεί, προφανώς, τον βρασμό στη δεξαμενή της αντισυστημικής καταγγελίας, που, όπως ο ίδιος διαπιστώνει, δεν κόβει ψήφους από τον Μητσοτάκη. Από ποιον κόβει τότε;
Λέει, επίσης, ότι «εγγυάται» (sic) πως το ΠΑΣΟΚ δεν θα συνεργαστεί με τη Ν.Δ. Και τότε με ποιον θα συνεργαστεί; Με τα προϊόντα της «ανακατωσούρας»; Κυβέρνηση θα κάνει ή φραπόγαλο;
Υπάρχει βέβαια και το ενδεχόμενο το «στάσιμο» κόμμα να τριπλασιάσει μέσα σε ενάμιση χρόνο τη δύναμή του και να βγει από τις κάλπες αυτοδύναμο. Τον ρώτησαν, «θα σαλέψει η βελόνα;». Απάντησε, «με ενότητα κι αγώνα».
Κάνει και ρίμα. Αλλά αυτό δεν είναι στρατηγική, που χαράσσει πειστική διέξοδο διακυβέρνησης. Είναι νταλκάς. Ρώτησα τη γοργόνα / και μου ‘πε ότι η βελόνα / θα ξεκολλήσει κάποτε / σε τούτον τον αιώνα.
