Η ένοπλη βία είναι το θηλυκό του βίου στην Αμερική. Αχώριστο «ζεύγος» στους δρόμους των πόλεων, στα σχολεία και στα εμπορικά κέντρα, ακόμη και στους ναούς. Τι είναι διαφορετικό αυτή τη φορά; Η ετοιμότητα των Αρχών και των κυβερνητικών αξιωματούχων να πουν ψέματα «στα μούτρα» των πολιτών. Η ευκολία με την οποία τα στελέχη της κυβέρνησης, ενώ το αίμα δεν έχει ακόμη στεγνώσει, βγαίνουν στην τηλεόραση για να παρουσιάσουν τους δολοφονημένους πολίτες σαν επικίνδυνους κακοποιούς.
Αμφότερες οι δολοφονίες της Ρενέ Γκουντ, μέσα στο αυτοκίνητό της, και του Αλεξ Πρέτι, ενώ ήταν πεσμένος μπρούμυτα στον δρόμο, έχουν βιντεοσκοπηθεί εξαντλητικά από δεκάδες οπτικές γωνίες. Τα δευτερόλεπτα πριν, η στιγμή της αντιπαράθεσης με τους πάνοπλους άνδρες της ICE, οι πυροβολισμοί, με τις κάννες να καπνίζουν μέσα στο πολικό ψύχος. Τα αμερικανικά media αναλύουν καρέ καρέ, με αφόρητη σχολαστικότητα, αυτούς τους θανάτους. Οσο πιο «ντοκουμενταρισμένο», όμως, είναι το (παρα)κρατικό έγκλημα, τόσο πιο ωμή εγείρεται και η άρνηση της πραγματικότητας από τα χείλη της εξουσίας.
Δεν πρόκειται για απλό ψέμα – για μια προσπάθεια να συσκοτισθούν τεχνηέντως οι πτυχές ενός βίαιου συμβάντος, ώστε να εκληφθεί από το «πρόθυμο» μέρος της κοινής γνώμης ως «κακιά στιγμή». Δεν καταβάλλεται καμία προπαγανδιστική προσπάθεια. Ενώ όλα είναι φανερά και καταγεγραμμένα, το θύμα καταγγέλλεται από τους εκπροσώπους του κράτους ως «επίδοξος δολοφόνος», «εγχώριος τρομοκράτης», «ένα άτομο που έφτασε στο σημείο για να σκοτώσει τα μέλη των σωμάτων ασφαλείας». Μην πιστεύετε αυτό που βλέπετε. Δεν έχει σημασία η πραγματικότητα. Σημασία έχει μόνο η βούληση για δύναμη. Οσοι τής αντιτάσσονται, κινδυνεύουν. Δεν θα είναι ασφαλείς ούτε νεκροί.
Εκεί όπου μασκοφόροι εκπρόσωποι της πολιτείας δολοφονούν πολίτες.
Αυτό είναι το μήνυμα της αμερικανικής κυβέρνησης, που ξεκίνησε, υποτίθεται, για να «καθαρίσει» τη χώρα από τους ξένους και καταλήγει τώρα να δολοφονεί τους Αμερικανούς πολίτες έξω από τα σπίτια τους. Τα όργανα αυτής της εσωτερικής εκστρατείας δρουν με καλυμμένα τα πρόσωπά τους. Οι «εκπρόσωποι του νόμου» δανείζονται το καμουφλάζ του εγκλήματος – μασκοφόροι, άρα προετοιμασμένοι για πράξεις που δεν θα μπορούν μετά να δικαιολογηθούν βάσει του νόμου.
Η διαφαινόμενη προσπάθεια του Τραμπ να μαζέψει αυτό το παρακρατικό όργιο είναι, φυσικά, ένας πολιτικός ελιγμός μπροστά στην κατακραυγή. Μπορεί να εμφανίζεται άτεγκτος, αλλά έχει δείξει εξίσου αδίστακτος και στην κωλοτούμπα. Ενόψει της εκλογικής δοκιμασίας του Νοεμβρίου, υπολογίζει και τις αντιδράσεις από το ίδιο του το κόμμα.
Πολλοί περιμένουν αυτή την κάλπη ως λύτρωση. Υπολογίζουν ότι μια ήττα στις ενδιάμεσες εκλογές θα κόψει τη φόρα του τραμπισμού. Μπορεί, όμως, να του κόψει μόνο τον τελευταίο χαλινό – του πολιτικού κόστους. Μετά τον Νοέμβριο, ο Τραμπ δεν θα έχει πια τίποτα να χάσει.
