Η προχθεσινή ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού στο Χ για τα ελληνοτουρκικά και την επικείμενη συνάντηση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δείχνει ότι σταδιακά εισέρχεται στα «βαθιά» της πολιτικής και αρχίζει να ξεδιπλώνει πτυχές της στρατηγικής με την οποία θα κινηθεί. Βεβαίως, αρκετά ερωτήματα δεν έχουν απαντηθεί και νέα γεννιούνται από τις κινήσεις της. Οσο παραμένουν ασαφή το προφίλ, το πρόγραμμα και η στελέχωση του υπό ίδρυσιν κόμματός της, σαφείς απαντήσεις δεν μπορούν να δοθούν.
Από την προχθεσινή παρέμβασή της ξεχωρίζουν δύο στοιχεία. Το πρώτο, ότι απευθύνεται προσωπικά στον πρωθυπουργό, από τον οποίο ζητεί απαντήσεις για την ατζέντα που θα τεθεί στη συνάντηση με τον Ερντογάν. Με τον τρόπο αυτό επιδιώκει να εμφανιστεί η ίδια ως «συνομιλήτρια» του πρωθυπουργού, ως η δυνητικά κεντρική πολιτική αντίπαλός του στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση». Αλλωστε, στις μέχρι τώρα παρεμβάσεις της συστηματικά επιτίθεται στο σύνολο των κομμάτων της αντιπολίτευσης, αμφισβητώντας την ικανότητα ή και τη βούλησή τους να λειτουργήσουν αντιπολιτευτικά. Ως στρατηγική επιλογή δεν είναι δύσκολο να εξηγηθεί, καθώς η δημοσκοπική εικόνα επί μακρόν αποτυπώνει ένα πολυδιασπασμένο πολιτικό τοπίο, στο οποίο το κυβερνών κόμμα καταφέρνει να διατηρεί την κυριαρχία. Η κ. Καρυστιανού –και το επιτελείο της, προφανώς– πριν καν παρουσιάσουν το νέο κόμμα, τοποθετούν τον πήχυ της φιλοδοξίας τους στο να καταστούν κυρίαρχος αντιπολιτευτικός πόλος.
Το δεύτερο στοιχείο που προκαλεί εντύπωση είναι ότι για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες ημέρες η κ. Καρυστιανού παραπέμπει στην κρίση των πολιτών τη λήψη αποφάσεων. Την πρώτη φορά μίλησε για τις αμβλώσεις, κάνοντας λόγο για ένα θέμα που πρέπει να τύχει δημόσιας διαβούλευσης, «ας αποφασίσει η κοινωνία», αναφορά που ξεσήκωσε αντιδράσεις. Τώρα ζητάει ενημέρωση για τα θέματα που μπαίνουν στην ατζέντα της συνάντησης του πρωθυπουργού με τον Ερντογάν «ώστε οι Ελληνες πολίτες να κρίνουν την ανάγκη ή μη διενέργειας της συνάντησης αυτής». Με ποιον τρόπο θα αποτυπωθεί αυτή η κρίση; Υπαινίσσεται η κ. Καρυστιανού ότι θα πρέπει να παραπέμπονται στη βάση όλες οι σημαντικές αποφάσεις, σε μια λογική «αμεσοδημοκρατίας»;
Οσο παραμένουν άγνωστες οι παράμετροι του πολιτικού φορέα που έχει δρομολογήσει, πολλά ερωτήματα μένουν αναπάντητα. Το βέβαιο είναι ότι με τις παρεμβάσεις της καταφέρνει να συντηρεί το ενδιαφέρον γύρω από τις κινήσεις της.
