Εξαπάτησε τα αριστερά κόμματα η κ. Μαρία Καρυστιανού, όπως διατείνονται πολλοί; Χρησιμοποίησε όποια επικοινωνιακή δυνατότητα τους έχει απομείνει για να φτιάξει το κόμμα της; Τέλος πάντων, τι δουλειά είχαν οι ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ να της δίνουν βήμα στις Βρυξέλλες; Αυτά είναι κάποια από τα ερωτήματα που τίθενται με χαιρεκακία εκ δεξιών· πρωτίστως από το πιο σκεπτόμενο κομμάτι της Ν.Δ., που είναι πρώην αριστεροί οι οποίοι δεν χάνουν ευκαιρία να ρίξουν μπηχτές στους πρώην συντρόφους τους.
Ας βάλουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά αποφεύγοντας κατ’ αρχήν τις δίκες προθέσεων της κ. Καρυστιανού, ότι δηλαδή είχε κάποιο «σχέδιο», να εκμεταλλευτεί την Αριστερά για να βγει μετά από τα ακροδεξιά. Αν κρίνουμε από το πόσο απροετοίμαστη ήταν για μια απλή συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης –εξ ου και η μομφή περί «άκαιρης ερώτησης»–, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι υπήρχε ένα τόσο λεπτομερές σχέδιο παραπλάνησης.
Πώς προέκυψε λοιπόν η ανοησία περί δημόσιας διαβούλευσης για το θέμα των αμβλώσεων; Μήπως υπάρχει σχέδιο να ψαρέψει στα θολά νερά ακροδεξιών και παραεκκλησιαστικών κύκλων; Μπορεί. Ισως να παίζουν ρόλο και διάφορα άτομα του περιβάλλοντός της με τις γνωστές σχέσεις σε αυτούς τους κύκλους. Αν εμβαθύνει κάποιος στη σημερινή αμερικανική πολιτική, θα διαπιστώσει ότι πολλά από όσα λέει και κάνει ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι προϊόντα δικής του (λέμε τώρα) σκέψης και ανάλυσης. Υπάρχουν άγνωστα στο ευρύ κοινό στελέχη –όπως ο Ράσελ Βάουτ, που έχει την ταπεινή θέση του Director of the Office of Management and Budget (OMB)– με τεράστια επιρροή στον Αμερικανό πρόεδρο, που εκμεταλλεύονται τη δημοφιλία του, πατάνε στην τερατώδη άγνοιά του, χρησιμοποιούν κολακεία (όπως επιχείρησαν ανεπιτυχώς και οι Ευρωπαίοι) για να προωθήσουν καταστροφικές πολιτικές. Σε πολλά ζητήματα ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι παρά ο frontman ακροδεξιών αντιλήψεων.
Δεν μάθαμε όλοι από μικροί ότι η Δημοκρατία είναι καλό πράγμα; Είναι, αλλά κανείς δεν εξήγησε τα όρια του κανόνα της πλειοψηφίας.
Γιατί όμως αυτή η ροπή προς τον δεξιό λαϊκισμό και όχι τον αριστερό; Πρώτον κι εμφανές, διότι αυτός είναι τώρα της μόδας. Οχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά παγκοσμίως. Δεύτερον, παράγεται πιο εύκολα και κυρίως είναι πιο εύπεπτος. Βασίζεται σε μια απλοϊκή ανάγνωση προηγούμενων κατηχήσεων που είχαν οι πολίτες και όχι μόνο για θέματα που άπτονται του έθνους ή της θρησκείας. Ηταν εντυπωσιακό ένα μίνι γκάλοπ που έκανε στους δρόμους η εκπομπή «Διαχωρίζω τη θέση μου» (ΣΚΑΪ, 20.1.2026), όπου η συντριπτική πλειονότητα των ερωτηθέντων απάντησε ότι «πρέπει να γίνει δημοψήφισμα για τις αμβλώσεις». Δεν μάθαμε όλοι από μικροί ότι η Δημοκρατία είναι καλό πράγμα; Είναι, αλλά κανείς δεν εξήγησε τα όρια του κανόνα της πλειοψηφίας. Κάτι αντίστοιχο γίνεται και με την έννοια του «αγώνα» στον αριστερό λαϊκισμό. Ολοι μάθαμε ότι οι αγώνες είναι καλό πράγμα, αλλά κανείς δεν μας εξήγησε ότι τα όριά τους είναι τα δικαιώματα τρίτων, να μπορούν π.χ. να κυκλοφορούν στις εθνικές οδούς.
Κάθε λαϊκισμός λειτουργεί σαν μαύρη τρύπα στο πολιτικό σύστημα, που ελκύει όλα όσα περιστρέφονται γύρω του. Ελκύει ακόμη και πολιτικούς υπεράνω υποψίας. Δεν αναφερόμαστε μόνο στα κυβερνητικά στελέχη που καλλιεργούν τον ποινικό λαϊκισμό (γέμισαν οι φυλακές από μικροπαραπτωματίες) ή τον αντιμεταναστευτικό λαϊκισμό. Γράφαμε παλιότερα για τον «Πειρασμό του εθνικολαϊκισμού» («Καθημερινή», 15.2.2015), στον οποίο, ίσως ασυναίσθητα, ενέδιδε και ο ΣΥΡΙΖΑ, λόγω του συγχρωτισμού του με τους ΑΝΕΛ.
Δεδομένων όλων αυτών, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει αν άτομα (σαν την κ. Καρυστιανού, ή άλλους που θα ακολουθήσουν), ομάδες πολιτών, κινήματα χωρίς προηγούμενη πολιτική ή ιδεολογική συγκρότηση απορροφηθούν από τη μαύρη τρύπα του δεξιού λαϊκισμού. Ετσι κι αλλιώς οι χρήστες του βιώνουν όλα τα στάδια της τοξικομανίας: άμεση (εκλογική) ικανοποίηση, ασχέτως των ζημιών που προκαλούν.
