Ο αιφνιδιασμός της Αριστεράς είναι διπλός. Δεν τους εκπλήσσει μόνο η πολιτική ταυτότητα που εκδηλώνει η Καρυστιανού, τώρα που της ζητείται να εκφραστεί και σε πεδία ευρύτερα της μονοθεματικής ατζέντας των Τεμπών. Τους εκπλήσσει και η απήχηση που μπορεί να έχει στο ακροατήριο που θεωρούσαν «δικό τους». Σε ένα ακροατήριο που έχουν συνηθίσει να υποτάσσουν σε παρωχημένα –ιδεολογικά και «ταξικά»– στερεότυπα.
Πώς γίνεται άνθρωποι που ψήφισαν Αριστερά και Κεντροαριστερά να μην απωθούνται από αυτές τις απόψεις; Πώς γίνεται το κόμμα ενός πρώην πρωθυπουργού, που πασχίζει να δώσει προγραμματικό περιεχόμενο στην ξεθυμασμένη δημαγωγική του σαγήνη, να υποσκελίζεται από ένα απολιτικό διάβημα, με παρεκκλησιαστικό θυμίαμα; Είναι δυνατόν να χάνει από αυτήν ο Τσίπρας;
Η εύκολη απάντηση είναι ότι η Καρυστιανού είναι ένα φαινόμενο που ήδη έχει μπει σε τροχιά ραγδαίας κασσελακοποίησης. Αυτό που μετριέται σήμερα ως δυνητική της εκλογική επιρροή, είναι απλώς μια περιέργεια – ένα ευμενές ενδιαφέρον, το οποίο μέλλει να εξατμιστεί, όσο εύκολα φούσκωσε.
Ακόμη κι αν η πρόβλεψη επιβεβαιωθεί, δεν εξηγεί την ισχνή επίδοση του εγχειρήματος Τσίπρα. Αλλωστε και τα δικά του «νούμερα» θα μπορούσαν να θεωρηθούν εξίσου πρόωρα, απότοκα του παραπολιτικού σκανδαλισμού που προκάλεσε το συγγραφικό του δηλητήριο για τους συντρόφους του και η σαδιστική ταξιθεσία της παρουσίασής του.
Αν επιβεβαιώνει κάτι ο πρώιμος δημοσκοπικός συσχετισμός Καρυστιανού – Τσίπρα, είναι ότι η αυτοαποκαλούμενη Αριστερά έχει αποξενωθεί από το κοινό που φιλοδοξεί να εκπροσωπήσει. Βλέπει «κίνημα» στον δρόμο. Και, με τα παλιά της αντανακλαστικά, θεωρεί ότι ο «λαϊκός παράγων» αφυπνίζεται και ετοιμάζεται να «καναλιζαριστεί» στις δικές της κοίτες. Βλέπει «πλατεία» και νομίζει ότι εξακολουθεί η ίδια να έχει την τεχνογνωσία για την ποδηγέτησή της.
Ομως, τα σχήματα αυτά πια δεν λειτουργούν. Ενας πρώην πρωθυπουργός θα μπορούσε να επιστρέψει, όχι επειδή έχει περισσότερο ταλέντο στο αντιδεξιό ρεπερτόριο ή στην αντικυβερνητική καταγγελία. Σε αυτό το πεδίο, άλλοι, χωρίς τις ουλές της παλιάς εξουσίας, μπορούν να τα καταφέρουν καλύτερα.
Το περιλάλητο «κενό εκπροσώπησης» δεν εντοπίζεται στο αντισυστημικό κέρας του εκλογικού σώματος. Εκεί υπάρχει υπερπροσφορά κομμάτων και προσώπων για όλα τα γούστα. Ενας συστημικός πολιτικός δεν έχει καμία τύχη. Ούτε είναι το «κενό» στα Αριστερά. Δεν λείπει από τους ψηφοφόρους που αγωνιούν για τη διακυβέρνηση κάτι Αριστερό – κάτι ιδεολογικά καθαρό. Λείπει κάτι αξιόπιστο. Κάποιος που θα πείσει ότι μπορεί ο ίδιος – και όχι απλώς ότι απέτυχαν οι άλλοι.
Οπως κι αν το χρωματίσεις στην πολιτική σου φαντασία, το κενό χάσκει εκεί. Εκεί σε μια αντιπολίτευση που διαισθάνεται τη δύναμη της απόρριψης του «συστήματος», χωρίς να έχει τον τρόπο ούτε να της δώσει έλλογη έκφραση, ούτε να την αντιρροπήσει.
