Γιατί να περιμένεις το μοιραίο να συμβεί; Γιατί να δεις το ώριμο φρούτο να πέφτει; Πού ξέρεις ότι θα πέσει –εν είδει θείας επιφοιτήσεως– στο δικό σου κεφάλι; Πού ξέρει ο Χάρης Δούκας ότι το ΠΑΣΟΚ πέπρωται να πέσει, εκλογικά καθηλωμένο, στα δικά του χέρια;
Είτε εκφράζεται είτε όχι, η «βελονολογία» στο ΠΑΣΟΚ αποτυπώνει την επίγνωση του αναπόφευκτου: το κόμμα δεν μπορεί να ξεκολλήσει. Σήμερα, με βάση τις μετρήσεις, μοιάζει πιθανότερο να βγει τρίτο, παρά να καταφέρει να μειώσει σημαντικά την απόσταση που το χωρίζει από το πρώτο.
Η παλιά-νέα ηγεσία του –παλιά, αλλά επαναφορτισμένη– διαδηλώνει τη στρατηγική αφλογιστία της. Δεν έχει απόθεμα εμπνεύσεων. Εχει εξαντλήσει το ρεπερτόριό της. Αν ο Ανδρουλάκης είχε κι άλλα «τραγούδια» να πει, θα το είχε δείξει πέντε χρόνια τώρα που κρατάει το τιμόνι. Ομως, πριν από μόλις 15 μήνες πήρε εντολή να οδηγήσει εκείνος ξανά το κόμμα στις εκλογές. Τι νόημα έχει να τον αμφισβητεί τώρα ξανά ο ηττημένος εκείνης της αναμέτρησης;
Ο Δούκας έχει κάθε λόγο να συντηρήσει την εντύπωση ότι κρατάει εκείνος τα ηνία της εσωκομματικής αντιπολίτευσης. Δεν παίζει μόνος.
Η «βελόνα» υψώθηκε ως αιχμή κατά του Ανδρουλάκη πρώτα από τον Γερουλάνο. Ο Γερουλάνος ήταν που δοκίμασε και προχθές στην Πολιτική Γραμματεία να ανταγωνιστεί τον Δούκα στην κριτική περί στρατηγικού αδιεξόδου.
Ξιφασκία με βελόνες και εναλλακτικά αδιέξοδα.
Εχει ήδη ξεκινήσει η αντιπαράθεση για το μετα-ανδρουλακικό ΠΑΣΟΚ, με τον Ανδρουλάκη να παρακολουθεί «ζωντανά» την κούρσα των επίδοξων διαδόχων του. Οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι συμπεριφέρονται σαν να ήταν η αναμέτρηση του Οκτωβρίου 2024 ο πρώτος γύρος.
Το ερώτημα είναι, σε ποια βάση στηρίζεται αυτή η αμφισβήτηση; Ποια είναι η στρατηγική γόμωση της κριτικής περί στρατηγικής αποτυχίας;
Ο Δούκας είναι σχεδόν σαφής: επίσημη και γραπτή απόρριψη της συνεργασίας με τη Ν.Δ.· επίσημη και γραπτή δέσμευση για συνεργασία με τις «προοδευτικές δυνάμεις».
Ο,τι κι αν πιστεύει κανείς για την ορθότητα αυτού του προσανατολισμού, υπάρχουν τα αριθμητικά δεδομένα. Πρώτον, ο Δούκας δεν έχει τα εσωκομματικά ερείσματα για να επιβάλει αυτή τη γραμμή. Δεύτερον, αυτό που εισηγείται σημαίνει ότι το ΠΑΣΟΚ μένει οικειοθελώς εκτός κυβερνητικής λύσης. Αντί να συζητήσει συνεργασία που θα μπορούσε να δώσει κυβερνητική πλειοψηφία με το πρώτο κόμμα, βουτάει στο «προοδευτικό» συνονθύλευμα, όπου πλέουν ο Τσίπρας και τα ορφανά του. Ακόμη κι αν ήταν εφικτή, η σύγκλιση μαζί τους θα είχε αξία μόνο ως ευχολόγιο.
Αρα; Στη θέση ενός αδιεξόδου αντιπροτείνεται ένα άλλο αδιέξοδο. Το επικείμενο συνέδριο θα είναι μια ολισθηρή πασαρέλα αυτών των φιλοδοξιών. Το κόμμα θα κληθεί να επιλέξει ανάμεσα σε εναλλακτικά τέλματα.
