Πέρυσι τέτοια εποχή απολάμβανε την προστασία τού «Μη μου άπτου». Ηταν η ιερή εικόνα της τραγωδίας των Τεμπών. Κανείς δεν τολμούσε να εκφράσει την υποψία έστω ότι το πένθος της μπορεί να έβλεπε μακρύτερα από το πένθος της. Τίποτε το κακό από μόνο του. Και ελάχιστα ευθυνόταν για την όλη επιχείρηση η ίδια. Η ίδια, στο κάτω κάτω, είχε διαπιστώσει ότι κάποιοι της έδιναν δημόσιο λόγο για να εκφράσει τον πόνο της για την απώλεια του παιδιού της και κάποιοι άλλοι ήσαν πρόθυμοι να την ακούσουν. Και εννοείται να μοιραστούν μαζί της τις υποψίες για τις σκοτεινές προθέσεις που οδήγησαν στο «έγκλημα». Αυτές ήσαν τόσο σκοτεινές που κανείς δεν μπορούσε να τις εντοπίσει, όμως η ικανότητά τους να κρύβονται τις έκανε ακόμη πιο πιστευτές. Η Μαρία Καρυστιανού ήταν η εικόνα της αθωότητας. Το ηθικό της πλεονέκτημα είχε τέτοιο εκτόπισμα που δεν άφησε ασυγκίνητη την Αριστερά, η οποία έψαχνε απεγνωσμένα κάποιον για να αντικαταστήσει το δικό της που το είχε χάσει. Την προσέγγισαν, την αγκάλιασαν, την περιέφεραν στα ευρωκοινοβούλια και στις πλατείες. Ας μην ξεχνάμε ότι η Αριστερά έχει αντιληφθεί ότι ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας ζητάει ήρωες. Κι ας μην έχουν κάνει καμιά ηρωική πράξη. Αρκεί να είναι ήρωες. Εκείνη παρακολουθούσε τις τελετές του αφηρωισμού της μιλώντας απλά – χαρακτηριστικό των ηρώων. Δεν ζητούσε παρά μόνο δικαιοσύνη. Ποιος δεν θέλει δικαιοσύνη; Επονται η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, το ψωμί για όλους. Αυτά θα εμφανίζονταν όταν θα έκανε το δικό της κόμμα. Ομως η ίδια τούς κρατούσε σε αγωνία. Θα το κάνει ή δεν θα το κάνει. Κι αν το κάνει, τι θα κάνει.
Αλήθεια, πότε κατάλαβαν όλοι αυτοί οι φωστήρες της Αριστεράς ότι η κ. Καρυστιανού έχει τα δικά της πολιτικά σχέδια τα οποία δεν συμπίπτουν με τα δικά τους; Εντάξει, εδώ και μερικές δεκαετίες δεν μας έχουν θαμπώσει με την ευφυΐα τους, όμως η περίπτωση Καρυστιανού οφείλω να ομολογήσω ότι με έχει εντυπωσιάσει. Τους άφησε να τη φτιάξουν, τους άκουγε χαμογελαστή συμφωνώντας μαζί τους ότι το πρόβλημα είναι η δικαιοσύνη κι όταν την αντάμειψαν οι δημοσκοπήσεις νοίκιασε γραφείο, τους κλείδωσε έξω και τους ανακοίνωσε με όλη της την αγάπη ότι από δω και πέρα θα είναι ο εαυτός της. Την πρώτη δοκιμή την έκανε με τις αμβλώσεις. Είπε πως είναι θέμα δημόσιας διαβούλευσης για να διαπιστώσει πόσο εύκολο είναι να τους βάλει να τρέχουν. Κι ενώ νόμιζαν πως ετοιμάζουν ένα είδωλο της Αριστεράς και της προόδου, τους βγήκε μια ακόμη εκδοχή της νέας Δεξιάς. Το ηθικό πλεονέκτημα έχει αχρωματοψία, ειδικά όταν το έχεις ψεκάσει για να το απολυμάνεις.
Το ωραίο σε όλη αυτή την υπόθεση είναι ότι η κ. Καρυστιανού δεν έκανε τίποτε ιδιαίτερο. Δούλεψαν οι άλλοι για λογαριασμό της. Και τους αξίζουν συγχαρητήρια διότι μέχρι στιγμής φαίνεται ότι έχουν πετύχει. Ακόμη κι αν πέτυχαν άλλο στόχο.
