Είναι σαν τις Σέρρες. Ή σαν τη Χαλκίδα, κι ας καταλαμβάνει στον χάρτη τον χώρο μιας ηπείρου. Ενας αχανής, χιονοσκεπής βράχος είναι η Γροιλανδία, με πληθυσμό μεσαίας ελληνικής πόλης.
Στην πιο κρίσιμη στιγμή για την ύπαρξη της κοινότητάς της, μαζεύτηκαν την Κυριακή έξω από το αμερικανικό προξενείο μερικές εκατοντάδες. Το πλήθος που πορεύτηκε από την πλατεία δημαρχείου της Κοπεγχάγης προς την αμερικανική πρεσβεία ήταν πολύ μεγαλύτερο.
Οι Δανοί διαδηλώνουν μαζικά κατά των Αμερικανών; Οπως είπε και στους New York Times ο σεναριογράφος του «Borgen» –της δημοφιλούς τηλεοπτικής σειράς που έχει γίνει διεθνής επιτυχία–, «αν εγώ έγραφα τέτοιο σενάριο (ότι ο Αμερικανός πρόεδρος εννοεί να κατακτήσει δανικό έδαφος “με το καλό ή το κακό”), θα με πετούσαν έξω».
Δεν είναι όμως πια σενάριο. Είναι η απτή πραγματικότητα. Και η Δανία μαζί με την Ευρώπη δεν μπορεί να κάνει πολλά για να την αποτρέψει. Αν ο Τραμπ επιμείνει να καρφώσει την αστερόεσσα στον πάγο, η Ευρώπη δεν μπορεί να τον εμποδίσει στρατιωτικά. Θα ήταν τρέλα στην τρέλα.
Τα διλήμματα που θέτει στους Ευρωπαίους η Γροιλανδία.
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να τον παρακολουθήσει αδρανής να εκδηλώνει τις αρπακτικές του διαθέσεις, διαλύοντας τη Δύση και το ΝΑΤΟ, χωρίς να αντιδράσει. Το διακύβευμα δεν είναι η «Χαλκίδα» των πάγων. Δεν είναι καν η ίδια η ύπαρξη της Ευρώπης ως αυτόνομης γεωπολιτικής οντότητας – μια και γι’ αυτή την αυτονομία η Ε.Ε. άρχισε πολύ αργά να εργάζεται.
Το ερώτημα είναι αν ο «πολιτισμένος» κόσμος έχει την πολυτέλεια να επιτρέψει απαθής σε μια αλλοπρόσαλλη ηγεσία με τον ισχυρότερο στρατό στον κόσμο να «παίρνει» ό,τι της υπαγορεύουν οι παρορμήσεις της.
Υπάρχει στην Αθήνα επίγνωση αυτού του κινδύνου; Ετοιμαζόμαστε να απαντήσουμε στο δίλημμα «Αμερική ή Ευρώπη»; Η απάντηση δεν είναι μία. «Εξωτερική πολιτική» διά των δημοσίων σχέσεων φαίνεται να θέλουν να ασκήσουν πολλά κυβερνητικά στελέχη – κυρίως εκείνα που νομίζουν ότι η αμερικανική κυβέρνηση θέλει μόνο να κάνει μπίζνες. Μπίζνες αυτοί; Μπίζνες κι εμείς. Ολοι κερδισμένοι – και λαμπρώς φωτογραφημένοι με τα πιο αστραφτερά μας χαμόγελα. Ο κόσμος ως χαρίεσσα κοσμικότητα.
Χωρίς να έχει ακόμη αντιμετωπίσει τον πόλεμο στα ανατολικά της σύνορα, η Ευρώπη κινδυνεύει να βρεθεί σε συμπληγάδες αυταρχικών υπερδυνάμεων. Θα κάνει βέβαια τα πάντα για να αποφύγει το σχίσμα και την αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ. Αλλά δεν θα το καταφέρει αν ενδώσει αμαχητί. Δεν θα καταφέρει καμία διευθέτηση αν δεν δείξει σφυγμό τώρα, που το μπούλινγκ βρίσκεται ακόμη στο επίπεδο του εμπορικού πολέμου. Η υποχώρηση στον εκβιασμό, απλώς αποθρασύνει τον εκβιαστή.
Ενα μαύρο σύννεφο κρέμεται πάνω από τα παραδιπλωματικά «γκαλά» –και τις πίστες– των Αθηνών. Οποιος έχει μάτια ας υψώσει το βλέμμα να το δει.
