Ακραία εγωλάτρης, επικίνδυνα τυχοδιώκτης, εφιαλτικά απαίδευτος, τερατωδώς ανιστόρητος. Αποφασίζει και διατάζει. Και εισβάλλει. Και απάγει. Και βομβαρδίζει σε τρεις ηπείρους, με προφάσεις (τα ναρκωτικά, την προστασία των χριστιανών της Νιγηρίας, τα πυρηνικά του Ιράν) ή απροσχημάτιστα, για το αγαπημένο του πετρέλαιο και μόνο. Επιβάλλει δασμούς σε δεκάδες κράτη, για να τα τιμωρήσει προληπτικά ή να τα «συμμορφώσει». Φέρεται στην ίδια του τη χώρα σαν κατακτητής, στέλνοντας πάνοπλους μπιστικούς σε πολιτείες «αντιφρονούντων» κυβερνητών για να κυνηγήσουν (ενίοτε μέχρι θανάτου) μετανάστες και διαμαρτυρόμενους. Εκδίδει δικαστικές αποφάσεις, αθωώνοντας τους νταήδες του, ακριβώς όπως απάλλαξε τους εισβολείς του Καπιτωλίου. Παρακάμπτοντας τον ΟΗΕ, που τον περιφρονεί χυδαία, ιδρύει «Συμβούλιο Ειρήνης», ορίζοντας τον εαυτό του ισόβιο πρόεδρο και στη διοίκησή του συγγενείς του, κολλητούς του μεγιστάνες και τον Τόνι Μπλερ, τον εφευρέτη των «όπλων μαζικής καταστροφής» του Σαντάμ.
Πρόεδρος «Συμβουλίου Ειρήνης» ο οικουμενικός ταραχοποιός… Ο απολυταρχικός ηγεμόνας, που αντιμετωπίζει την ίδια την πατρίδα του με εμφυλιοπολεμικούς όρους. Ο πολεμόχαρος κοσμοκράτορας, που παρακολουθεί τις επιχειρήσεις των στρατευμάτων του σαν να παρακολουθεί βίντεο γκέιμ και ύστερα τις περιγράφει με τη ρηχή ψυχή και την επιφωνηματική γλώσσα ανώριμου εφήβου που διασκεδάζει σκοτώνοντας τερατάκια στην οθόνη. Ο εκβιαστής που, επειδή δεν του δόθηκε το Νομπέλ Ειρήνης, παρότι «σταμάτησε οχτώ πολέμους», πεισμώνει σαν παιδαρέλι και ανακοινώνει ότι «δεν αισθάνεται πια την υποχρέωση να σκέφτεται αποκλειστικά την ειρήνη, αλλά τώρα μπορεί να σκέφτεται τι είναι καλό και σωστό για τις ΗΠΑ». Δεν του αρκεί φαίνεται το «βραβείο ειρήνης» που του προσέφερε ο ανεξέλεγκτος άρχων της FIFA Τζιάνι Ινφαντίνο ούτε το Νομπέλ Ειρήνης που του «μεταβίβασε» η Βενεζουελανή Μαρία Κορίνα Ματσάδο, σε μια πράξη δουλοπρεπούς κολακείας.
Για να πάρει το κανονικό βραβείο ειρήνης, ο αποικιοκράτης Ντόναλντ Τραμπ είναι αποφασισμένος να κατακτήσει τη Γροιλανδία «με κάθε τρόπο», διότι «είναι απαραίτητη για την ασφάλεια των ΗΠΑ». Και απειλεί. Εκβιάζει. Τραμπουκίζει με δασμούς. «Η δική μου ηθική, το δικό μου μυαλό είναι το μόνο που μπορεί να με σταματήσει. Δεν χρειάζομαι το διεθνές δίκαιο», ιδού το ανατριχιαστικό δόγμα του. Μήπως πρέπει ν’ αρχίσουμε να εννοούμε την τσεχοσλοβακική Σουδητία του 1938 όποτε ακούμε τον Τραμπ να λέει «Γροιλανδία»;
