Το έχει πει ο Ηράκλειτος, ότι ο χαρακτήρας είναι πεπρωμένο («ήθος ανθρώπω δαίμων»), και δεν διαψεύστηκε ποτέ από την πραγματικότητα – ειδικά στην πολιτική. Ο Αδ. Γεωργιάδης το εξήγησε πολύ παραστατικά, ότι «μπορεί να σου φύγει και κανένας πόντος» όταν αγωνίζεσαι για να κατατροπώσεις τους αντιπάλους – στην περίπτωσή του, του φεύγει συχνά. Οταν έκανε αυτή την ανάλυση ο υπ. Υγείας, δεν είχε ακουστεί ακόμη ο Κ. Κυρανάκης να διατάζει την Π. Πέρκα «μην τσιρίζετε. Εδώ είναι η Βουλή, δεν είναι η κουζίνα σας».
Τσιρίζουν, άραγε, οι γυναίκες γενικά και ειδικά στην κουζίνα; Ο αν. υπουργός Μεταφορών που το πιστεύει είναι μόλις 38 χρόνων, ανήκει δηλαδή στη νεότερη γενιά του κυβερνώντος κόμματος, έχοντας μάλιστα διατελέσει πρόεδρος της νεολαίας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.
Φεύγουν όλο και πιο συχνά πόντοι μέσα στη Βουλή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το «άσε μας, κουκλίτσα μου» του Δημ. Καιρίδη προς τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, που πρόσφατα είχε συμβουλέψει τη Μ. Συρεγγέλα να κατεβάσει τους τόνους για να μη «σκίσει κανένα καλσόν».
Ο Δ. Καιρίδης πριν ξεφύγει είχε υποστεί χυδαία επίθεση από τον Κυρ. Βελόπουλο που τον έβρισε ως «κακιά» χωρίς να τον πετάξουν έξω από την αίθουσα της Ολομέλειας και χωρίς να υποστεί οποιαδήποτε κύρωση από το προεδρείο της Βουλής. Αλλωστε ο βουλευτής Δ. Κυριαζίδης, που είχε διαγραφεί από τη Ν.Δ. όταν κάλεσε τη Ζωή Κωνσταντοπούλου να «κάνει κανένα παιδί», επανεντάχθηκε στην κοινοβουλευτική ομάδα όταν έφυγε από το προσκήνιο η απρέπειά του. Μήπως δεν επανεντάχθηκε ο Λ. Αυγενάκης μετά τη διαγραφή του για τραμπουκισμό σε υπάλληλο του αεροδρομίου που δεν παραβίασε τον κανονισμό για πάρτη του; Ποτέ δεν μάθαμε, ασφαλώς, ποια ήταν η εξέλιξη αυτής της θλιβερής υπόθεσης. Το μόνο που προκύπτει εκ των πραγμάτων είναι ότι ο βουλευτής Ηρακλείου της Ν.Δ. και πρώην υπουργός δεν πλήρωσε ακριβά την παραβατικότητά του.
Οταν ο ήπιος λόγος αντιμετωπίζεται σαν αδυναμία, η μετριοπάθεια σαν υπεκφυγή και η ακρότητα σαν μαχητικότητα.
Μα τι επίπεδο πολιτικής συμπεριφοράς είναι αυτό;
Υπάρχει και πιο χαμηλά. Ακούγονται απίθανα πράγματα μέσα στη Βουλή και στα τηλεοπτικά πάνελ. Αλλοτε ξεχύνεται η αμορφωσιά σε αηδιαστικό συνδυασμό με την ιδιοτέλεια. Αλλοτε ξεχειλίζουν τα λύματα του φανατισμού, της μισαλλοδοξίας και της εχθροπάθειας.
Ο ήπιος λόγος αντιμετωπίζεται σαν αδυναμία, η μετριοπάθεια σαν υπεκφυγή και η ακρότητα σαν μαχητικότητα. Για παράδειγμα, ο Ν. Δένδιας εγκαλείται για έλλειψη μαχητικότητας επειδή δείχνει θεσμικότητα και συναινετική διάθεση στον δημόσιο λόγο του, ενώ τον Π. Γερουλάνο συνοδεύει ο ειρωνικός χαρακτηρισμός «πρίγκιπας» για τη φυσική του ευγένεια.
Ο Γ. Φλωρίδης κερδίζει πόντους στο Μέγαρο Μαξίμου επειδή συχνά του φεύγουν πόντοι όταν επιτίθεται σε αντιπάλους και ο Α. Λοβέρδος είναι πάντα περήφανος για την εξομολόγησή του ότι ήθελε να σπάσει τη μύτη του Αλ. Τσίπρα μέσα στη Βουλή.
Μετά ήρθε η Καρυστιανού και άλλος σχολιάζει το ακριβό παλτό της, άλλος της ζητάει να αποκαλύψει τους χρηματοδότες της, άλλος την κατηγορεί για καπηλεία του πένθους της. Ομως, η Καρυστιανού είναι το σύμπτωμα, όχι η αιτία της ασθένειας. Και στην ιατρική, όταν γίνονται επιθετικές θεραπείες στα τυφλά, οι παρενέργειες μπορεί να αποδειχθούν πιο βίαιες από τη νόσο.
