Κόμμα δεν υπάρχει. Υπάρχει όμως αρχηγός. Και υπαρχηγός. Υπάρχει η Μαρία Καρυστιανού και, αντ’ αυτής, ως μιντιακή, νομική και πολιτική εκπρόσωπος, η δικηγόρος Μαρία Γρατσία. Ολοι οι υπόλοιποι, που προσπάθησαν να υποκλέψουν λίγη από την πρώιμη δημοσκοπική ακτινοβολία της επίδοξης αρχηγού, αποδοκιμάστηκαν. Η Γρατσία όμως είναι ψυχή του εγχειρήματος και η μόνη για την οποία έχει γίνει «καταστατική» εξαίρεση στον αντισυστημικό αποκλεισμό όλων των επαγγελματιών πολιτικών και πολιτευτών. Εκείνη ήταν πολιτεύτρια της Νίκης – υποψήφια βουλεύτρια στην Α΄ Αθήνας. Αλλά στην περίπτωσή της η εκλογική προϋπηρεσία με το εξαπτέρυγο του κόμματος των ευλαβών, μετράει μάλλον ως πνευματική φώτιση παρά ως πολιτικό «ένσημο».
Οι πολιτικές καταβολές της υπαρχηγού χρησιμεύουν ήδη ως γνώμονας για την πολιτική κατάταξη του κυοφορούμενου κόμματος. Το νέο σχήμα επωάζεται, λένε, στη μήτρα της συντηρητικής –παραεκκλησιαστικής– Δεξιάς, που χρησιμοποιεί την πίστη ως εργαλείο πολιτικής στράτευσης. Αρα, δεν μπορεί να έχει σχέση με τις πλατείες και τις συναυλίες, στις οποίες συμμετείχε και η «όλη», η κοινωνική Αριστερά. Τι σχέση έχει η Αριστερά της αυθόρμητης νεανικής διαμαρτυρίας με τα μοναστήρια;
Το υβρίδιο πλατείας και άμβωνος –αριστερότροπου λαϊκισμού και ηθικολογικού κηρύγματος– αντιμετωπίζεται ως πρωτοφανές. Σαν να ήταν η Καρυστιανού το πρώτο προϊόν πολιτικού συγκρητισμού, που δανείζεται τη συνθηματολογία της Αριστεράς συνδυάζοντάς τη με τη ρητορική της «κάθαρσης» και την επίκληση του έθνους ως μέτρου όλων των αξιών. Σαν να μην είχαν κιόλας στον καιρό της κρίσης κυριαρχήσει –πρώτα στην πλατεία και μετά στη διακυβέρνηση– απότοκα τέτοιων αριστεροδεξιών ωσμώσεων. Σαν να μην είχαμε δει το εθνικολαϊκιστικό πείραμα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να επαναλαμβάνεται και σε άλλες δυτικές δημοκρατίες, όπου πλέον τα λαϊκιστικά σχήματα της ριζοσπαστικής Δεξιάς προσεταιρίζονται τον αντισυστημικό, αντι-ελίτ λόγο τους, την κοινωνική βάση των αριστερών κομμάτων.
Πόσο νέο είναι το εθνικολαϊκιστικό υβρίδιο;
Οχι, το μήνυμα δεν είναι νέο. Νέο είναι το μέσο –δηλαδή το πρόσωπο– που μπορεί τώρα να απειλεί τα καταγγελτικά κόμματα τόσο δεξιών (Βελόπουλος) όσο και αριστερών καταβολών (Ζωή). Αλλωστε, οι προηγούμενοι τοκιστές της οργής των Τεμπών, τι ήταν; Τι ήταν και τι είναι η Ζωή; Αριστερή ή Δεξιά; Η ίδια πλέον έχει απαρνηθεί τον κορσέ των παλαιών ταυτοτήτων («Δεν κοιτάμε ούτε αριστερά, ούτε δεξιά, μόνο μπροστά»). Η γλώσσα και οι αντιθεσμικοί της τρόποι είχαν με την ωμή τους αυταρχικότητα προεξοφλήσει αυτή τη διακήρυξη μετα-ιδεολογικής «ανεξιθρησκίας».
Οσοι αντιμετωπίζουν το σχήμα Καρυστιανού – Γρατσία ως πρωτοφανές, μπερδεύουν το περιτύλιγμα με το περιεχόμενο. Το περιεχόμενο έρχεται από μια παλιά κοίτη, εμπεδωμένη σε ένα μέρος της κοινωνίας, και υποδαυλιζόμενη τα τελευταία χρόνια από όχι και τόσο άδηλες πηγές.
Η ζήλια του Καμμένου είναι δικαιολογημένη.
