Δέκα χρόνια είναι μια εποχή. Πριν από δέκα χρόνια ο Κυριάκος Μητσοτάκης θεωρούνταν από τους αντιπάλους του εύκολος στόχος. Ηταν «σεσημασμένος» γόνος του πολιτικού συστήματος, που αναλάμβανε ένα γερασμένο και απονομιμοποιημένο κόμμα, εντός του οποίου ο ίδιος ήταν μειοψηφία. Ενας φιλελεύθερος σε ένα βαθιά συντηρητικό κόμμα, με φεουδαρχικούς μηχανισμούς αναπαραγωγής. Το πρώτο στοίχημα που κέρδισε τότε ο νέος πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, ήταν η αποκατάσταση του «μεγάλου κόμματος», που δεν θα βασιζόταν μόνο στο τραύμα του αστικού κόσμου από την κρίση, αλλά θα αξίωνε να ξαναδημιουργήσει ερείσματα στις λαϊκές τάξεις. Η μετακόμιση από τη Συγγρού στο Μοσχάτο συμβόλιζε αυτή την αξίωση.
Η εορταστική επιστροφή στο Μοσχάτο, δέκα χρόνια μετά, προκαλεί το ερώτημα: Εχει διασωθεί η κοινωνική συμμαχία που ο Μητσοτάκης κατάφερε να δημιουργήσει; Υπάρχει σήμερα εκείνη η πλειοψηφία που καταγράφηκε το 2019 και επιβεβαιώθηκε ως εμπεδωμένη κοινωνική πραγματικότητα το 2023 – με τη Ν.Δ. να επικρατεί όχι μόνο στον πυρήνα των αστικών κέντρων, αλλά και σε όλες τις λαϊκές γειτονιές της δυτικής Αττικής και σε όλη την περιφέρεια;
Η δεύτερη επικράτηση, του 2023, δεν είχε πια αντισύριζα κίνητρα. Ηταν μια θετική ψήφος εμπιστοσύνης στο κόμμα που είχε ήδη κυβερνήσει για τέσσερα χρόνια. Υπάρχει αυτό το 39%;
Ο ίδιος ο Μητσοτάκης απεφάνθη μετά το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών –ένα μόλις χρόνο μετά την ανανέωση της εντολής του– ότι δεν υπάρχει. Η νεομητσοτακική Ν.Δ. έπεσε, ώς ένα βαθμό, θύμα της επιτυχίας της. Διέλυσε τον δεύτερο πόλο. Κι έμεινε έτσι χωρίς κυρίαρχο αντίπαλο. Αυτή η ασυμμετρία την αποσυσπείρωσε και την άφησε μόνη στη σκηνή. Εχασε κάθε άλλοθι. Δεν μπορούσε πια να φταίει παρά μόνο η ίδια.
Υπάρχει σήμερα η κοινωνική πλειοψηφία που αποκατέστησε το «μεγάλο κόμμα»;
Είναι και ζήτημα δημοκρατικής λογικής: Υστερα από εφτά χρόνια μονοκομματικής διακυβέρνησης, δεν μπορεί πια να ενοχοποιείται καμία «διαχρονική παθογένεια». Το διάτρητο σύστημα των αγροτικών επιδοτήσεων, ή η παρωχημένη υποδομή διαχείρισης των αερομεταφορών (για να δώσει κανείς τα πιο επίκαιρα παραδείγματα) χρεώνονται αυτομάτως σε αυτούς που κρατούν τα ηνία από το 2019. Είναι, άλλωστε, τα ίδια πρόσωπα, σε εναλλασσόμενους ρόλους.
Ενα-και-κάτι χρόνο πριν από τις εκλογές, ο αντιπολιτευτικός χώρος μοιάζει καταδικασμένος να υποκύψει στην ασυναρτησία του. Αυτή η συνθήκη είναι ικανή για να διατηρηθεί η Ν.Δ. πρώτη, αλλά όχι για να εξακολουθήσει να κυβερνά. Η επιστροφή στη Δύση (της Αττικής) έχει γίνει εκλογικά δύσβατη.
Παραδόξως, η Ν.Δ. φαίνεται πάλι να επενδύει στον φόβο για τους άλλους. Μια πρώτη κάλπη, χωλής πρωτιάς για την ίδια, θα δείξει τον κίνδυνο που ενσαρκώνουν οι πολλές φωνές της αντικυβερνητικής γαλαρίας. Θα δείξει ότι υπάρχουν και χειρότερα.
Ποιος θα τρομάξει; Εχει αποθέματα φόβου το Μοσχάτο;
