Δεν είναι ώρα να μιλήσουμε για νομιμότητα. Είναι νωρίς. Αλλά μήπως δεν είναι εξίσου νωρίς να πανηγυρίσουμε για την πτώση του Μαδούρο; Μήπως δεν έχει μείνει, πλην αυτού, ανέπαφο το στυγερό του καθεστώς στο Καράκας; Μήπως η τυραννοκτόνος δύναμη, της οποίας τη νομιμότητα είναι πρόωρο να συζητήσουμε, δεν δείχνει ήδη την πρόθεση να συνεργαστεί με την «αντιπρόεδρο», που δεν θα ήταν σε αυτή τη θέση αν ο Μαδούρο δεν είχε αγνοήσει τη λαϊκή βούληση;
Αφού, λοιπόν, το καθεστώς δεν έχει πέσει, αφού κανείς δεν μιλάει για εκλογές, ούτε προσποιείται ότι χρησιμοποιεί την ισχύ του για να ελευθερώσει τον βασανισμένο λαό –παρά μόνο για να αποκτήσει πρόσβαση στον ορυκτό πλούτο του–, τότε ποιο είναι το υπέρτερο αγαθό, για χάρη του οποίου αναβάλλουμε τη συζήτηση περί νομιμότητας; Ποιο «δίκιο» αισθανθήκαμε την ανάγκη να πανηγυρίσουμε ως υπέρτερο του διεθνούς δικαίου;
Αφέλειες, λένε κάποιοι. Ακόμη κι όταν η Αμερική επικαλούνταν τον εκδημοκρατισμό για να δικαιολογήσει την έξωθεν αλλαγή καθεστώτος, το φύλλο συκής ήταν διαφανές. Ακόμη κι όταν η Αθήνα αναπέμπει όρκους στο διεθνές δίκαιο, ξέρει ότι η ακεραιότητά της δεν θα προστατευθεί από αυτό. Καλές οι συνθήκες, αλλά πάρε καλού – κακού και καμιά φρεγάτα. Καλή η Χάγη, αλλά καλύτερη η εύνοια του Τραμπ.
Το ερώτημα είναι αν μπορεί κανείς στ’ αλήθεια να επενδύσει σε αυτή την εύνοια. Αν μπορεί να εξιχνιάσει και να ορίσει μια δύναμη τόσο κυκλοθυμική, που έχει επανειλημμένως εκθέσει ακόμη και εκείνους που επιχείρησαν να την προσεταιρισθούν με κολακείες. Η Κορίνα Ματσάδο, που αφιέρωσε στον Τραμπ το Νομπέλ της, για να την αποκηρύξει ως «συμπαθή κυριούλα», είναι ένα επίκαιρο παράδειγμα.
Ποιο αγαθό μάς έκανε να θεωρούμε το δίκαιο δευτερεύον;
Ακόμη κι αν θέλεις να δεθείς στον Τραμπ, ακόμη κι αν βρεις τα λύτρα για να αγοράσεις την προστασία του, δεν μπορείς να υπολογίσεις ότι το ντιλ θα ισχύει και την επόμενη ημέρα.
Η αρπαγή του Μαδούρο είναι ανησυχητική όχι για την τύχη του ίδιου του Μαδούρο. Το τάχα μου δίλημμα «Τραμπ ή Μαδούρο» είναι άτοπο. Η επιχείρηση που ο ίδιος ο εντολέας της ομολογεί ότι απόλαυσε σαν φανταχτερή υπερπαραγωγή δεν έχει άλλο σκοπό παρά να εφαρμόσει τον νόμο της μαφίας. Τα «παιδιά» ελέγχουν τη «γειτονιά». Στην καθωσπρέπει γλώσσα της γεωπολιτικής ανάλυσης το λένε «δόγμα» των «σφαιρών επιρροής». «Αυτό είναι το ΔΙΚΟ ΜΑΣ ημισφαίριο», έλεγε, εν είδει απειλητικής διακήρυξης, η ανάρτηση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.
Απέναντι σε αυτόν τον «νόμο», πότε θα είναι η ώρα να μιλήσουμε για νομιμότητα; Οταν θα έχει αποδειχθεί ότι η επιχείρηση απομάκρυνσης του Μαδούρο έγινε για να παραμείνει στο Καράκας μια πιο συνεργάσιμη δικτατορία;
Ή, μήπως, όταν θα γίνουν πράξη οι απειλές απέναντι σε δημοκρατικά εκλεγμένους προέδρους, όπως της Κολομβίας και του Μεξικού; Οταν ο προστάτης χτυπήσει και την πόρτα της Γροιλανδίας;
