Κακά τα ψέματα λέμε, συχνά ψευδόμενοι. Να μια ευρείας αποδοχής αλήθεια. Η απόλαυση –μαζί με τόσα άλλα– που προσφέρει η (επ)ανάγνωση της Παλαιάς Διαθήκης, συγκρίνεται με την αντίστοιχη των ομηρικών επών. Ευτυχώς αποτελούν πηγές δημιουργίας κι εκτός χολιγουντιανού μίξερ.
«Αβεσσαλώμ, Αβεσσαλώμ», ενδεικτικό δείγμα το έργο (1936) του νομπελίστα Γουίλιαμ Φώκνερ, το οποίο ο ίδιος, προς τιμήν του, χαρακτήρισε ως το καλύτερο μυθιστόρημα που γράφτηκε ποτέ από Αμερικανό. Το εμπνεύστηκε, διαπλέκοντας σε παραλλαγή, ρόλους από τον ομώνυμο βιβλικό χαρακτήρα. Πάθη και παθήματα ο κοινός τόπος.
Γιος του βασιλιά Δαυίδ ήταν ο Αβεσσαλώμ. Νέος εκτυφλωτικής ομορφιάς, που νοερά μας παραπέμπει σ’ αυτήν του ημέτερου Αδώνιδος*. Νάρκισσος, εγωπαθής, υπερφιλόδοξος, γεννημένος για μεγαλεία. Επιπλέον αξία τού προσέδιδαν τα ξακουστά μακριά σαν χαίτη, πάντα λουσμένα, μυρωμένα, μαλλιά του. Το κακό ξεκίνησε όταν ο πρωτότοκος γιος του Δαυίδ, ο Αμνών, ετεροθαλής αδελφός του Αβεσσαλώμ, κακοποίησε φρικτά τη Θάμαρ, αδελφή του Αβεσσαλώμ.
Ο θύτης σφαγιάστηκε από εντολοδόχους υπηρέτες του Αβεσσαλώμ, ο οποίος μεθυσμένος από τη λατρεία –και λόγω της κόμης του– που του έτρεφε ο λαός αμφισβήτησε την εξουσία του πατρός.
Τυφλωμένος από έπαρση, ο Αβεσσαλώμ πρόσβαλε και έτσι βάναυσα τον Δαυίδ. Κοιμήθηκε (τρόπος του λέγειν) με κάποιες από τις αναρίθμητες παλλακίδες του βασιλιά πατέρα. Το ξεκαθάρισμα ήταν επόμενο. Ο στρατηγός Ιωάβ, ο πλέον έμπιστος του Δαυίδ, συνέτριψε τις άτακτες δυνάμεις του Αβεσσαλώμ, ο οποίος τράπηκε σε φυγή στα τυφλά, ευθυτενής πάνω σε μουλάρι. Μοίρα κι αυτή. Τα μαλλιά του μπλέχτηκαν στα κλαδιά ενός δέντρου και το βασιλόπουλο παγιδεύτηκε αιωρούμενο. Ο Ιωάβ παρέβη τη ρητή εντολή του Δαυίδ «μην τον σκοτώσετε». Οι άνδρες του μακέλεψαν το ανήμπορο κορμί. «Γιε μου, γιε μου Αβεσσαλώμ, ας ήταν να πέθαινα εγώ για σένα», σπάραξε ο προφητάνακτας, αυτός που μας κατέλιπε τους ψυχωφελείς Ψαλμούς του.
Ας απαλύνουμε λίγο το βαρύ κλίμα. «Θάνατος από πνιγμό». Το ποίημα του Τ.Σ. Ελιοτ, δυνητική υπόμνηση προς κάθε λογής καλαμοκαβαλάρηδες(-ισσες) και όποιους συμβεβλημένους με την αθανασία.
«Ο Φλοίβος από τη Φοινίκη, δυο βδομάδες νεκρός ξέχασε την κραυγή των γλάρων, και τη φουσκοθαλασσιά και τις ζημιές και τα κέρδη.
Ενα υποβρύχιο ρεύμα του γύμνωνε τα κόκαλα ψιθυριστά. Κι ως λικνιζόταν, όλα εδιάβη τα σκαλιά της ζήσης του μπαίνοντας μες στη δίνη.
Αν είσαι Χριστιανός ή Εβραίος συ που γυρίζεις το τιμόνι και κοιτάς κατά τον άνεμο, σκέψου τον Φλοίβο, που ως εσύ ήτανε ψηλός κι ωραίος».
* Του μυθολογικού Αδώνιδος, εκλεκτού της θεάς Αφροδίτης, ο οποίος έπεσε θύμα αγριογούρουνου.
