«Μπράτσα μύρια εσένα φρουρούν/ λογισμοί σε σένα πετούν». Αυτοί οι στίχοι ήταν αφιερωμένοι στον Νίκο Ζαχαριάδη, όταν επέστρεψε στην Ελλάδα από το Νταχάου. Ποιος θα φανταζόταν πως 28 χρόνια μετά, την 1η Αυγούστου 1973, θα έβαζε τέλος στη ζωή του στο Σοργκούτ της Σιβηρίας, μόνος και ταπεινωμένος από το Κόμμα του. Αυτό είναι ένα από τα θέματα στα οποία αναφέρεται το καινούργιο βιβλίο του Γιώργου Α. Λεονταρίτη «Ζαχαριάδης – Καραγιώργης» (εκδ. Καστανιώτη). Το γνωστό sic transit gloria mundi, ξεδιπλωμένο με μεγαλοπρέπεια μπροστά μας.
Ο Ν. Ζαχαριάδης ανήκε σε αυτούς που το Ανθρωπάκι του Στρατή Τσίρκα αποκαλεί όλο περηφάνια «επαγγελματίες της Επανάστασης». Ολοι τους είχαν θέσει κάθε πτυχή της ζωής τους στην πραγμάτωση αυτού του στόχου. Ηταν «ισοβίτες εργάτες της».* Και το όχημα για αυτόν τον στόχο ζωής ήταν το Κόμμα. «Το παν είναι το Κόμμα. Αυτό ξέρει, αυτό αποφασίζει, αυτό σχεδιάζει, αυτό ενεργεί, αυτό τέλος νικά. Και εμείς τα μέλη του, τα στελέχη του, ο αρχηγός, κάνουμε ό,τι λέει το Κόμμα», έγραψε ο δημοσιογράφος Ηρακλής Τζάθας, όταν ο Ν. Ζαχαριάδης κηδεύτηκε για δεύτερη φορά, στην Αθήνα, «το παγωμένο, βροχερό μεσημέρι της 28ης Δεκεμβρίου 1991». Το παιχνίδι της μοίρας ήταν σκληρό: μόλις δύο μέρες πριν «θάφτηκε» και η «Επανάσταση», όταν η κόκκινη σημαία υπεστάλη από τον ιστό του Κρεμλίνου. Αμείλικτη η Ιστορία, λειτουργεί με τους δικούς της νόμους, που δεν υποτάσσονται σε καμία θεωρία.
Ο Νίκος Ζαχαριάδης, όπως θα έλεγε η γνωστή ραδιοφωνική εκπομπή, «έπεσε στον ιστό της αράχνης» που και ο ίδιος έπλεξε για τους αντιπάλους του.
Το Κόμμα, λοιπόν, αυτή η υπερβατική κατασκευή, εγκατέλειψε τον ηγέτη του στο έλεος της σοβιετικής εξουσίας που του στέρησε ακόμη και το όνομά του. Εργαζόταν σε μια δασική υπηρεσία, αρχικά έξω από το Λένινγκραντ, με το όνομα Νικολάι Νικολάγεβιτς, διαγραμμένος, με τη ρετσινιά του χαφιέ. Οπως θα έλεγε η γνωστή ραδιοφωνική εκπομπή, «έπεσε στον ιστό της αράχνης» που και ο ίδιος έπλεξε για τους αντιπάλους του. Ο γιος του, Σήφης, υπερασπιζόμενος τη μνήμη του πατέρα του απέναντι σε έναν από τους Σοβιετικούς διώκτες του, τον Καρλ Σεμενκόφ, είπε: «Ο Ζαχαριάδης πίστευε στη σοβιετική εξουσία γιατί ήταν σοβιετική, ενώ ο Σεμενκόφ γιατί ήταν εξουσία».
* «Ακυβέρνητες Πολιτείες» (Νυχτερίδα), σελ. 285.
