Γιατί να κάνουμε διακρίσεις; Ολοι οι καλοί χωράνε. Ολοι όσοι, σύμφωνα με τον Χάρη Δούκα, θέλουν να φύγει ο Μητσοτάκης και «να υπάρξει αλλαγή σε προοδευτική κατεύθυνση». Σε αυτή την κατεύθυνση ο δήμαρχος θα ήθελε να συνομιλήσει το κόμμα του και με τον Τσίπρα και με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και με τη Μαρία Καρυστιανού. Από την πολιτεία της Κωνσταντοπούλου, ο δήμαρχος έχει προφανώς δει πολλή «προοδευτική κατεύθυνση». Εχει καταλάβει ότι η Ζωή είναι συγγενής προς το ΠΑΣΟΚ. Την Καρυστιανού δεν χρειάζεται καν να τη δει. Οσμίζεται την προοδευτικότητά της με το πολιτικό του αισθητήριο.
Εντάξει, δεν χρειάζεται κανείς να πάρει τον δήμαρχο τοις μετρητοίς για να καταλάβει το «σκεπτικό» του. Εχει ανάγκη να εισηγηθεί ένα σαλατοειδές αντιμητσοτακικό μέτωπο, για να μπορεί μετά τις εκλογές να πει ότι το ΠΑΣΟΚ απέτυχε να κερδίσει τον Μητσοτάκη επειδή δεν εισακούστηκε η «γραμμή» του μετώπου.
Η δική του εκδοχή του αντιμητσοτακισμού αντιπαρατίθεται έτσι στην εκδοχή του Ανδρουλάκη, που δείχνει να περιορίζει τις προσδοκίες της ανατροπής στο πρόσωπο: να μην είναι ο Μητσοτάκης πρωθυπουργός. Πράγμα που μπορεί να σημαίνει ότι η Ν.Δ. ίσως μείνει στα πράγματα, αλλά χωρίς εκείνον.
Με ποιους πρέπει να μιλήσει το ΠΑΣΟΚ, αφού δεν μιλάει με τον εαυτό του.
Ακόμη κι αν η ερμηνεία είναι τραβηγμένη, το ΠΑΣΟΚ δείχνει να μην μπορεί να αποφύγει τη συζήτηση που ξορκίζει: Με ποιον ή ποιους θα πάει; Το τοπίο, όπως προδιαγράφεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις, δεν επιτρέπει την απώθηση του ερωτήματος. Ποια κυβέρνηση θέλει το δεύτερο κόμμα; Βλέπει τον εαυτό του μέσα και υπό ποιες προϋποθέσεις;
Αντί να γίνεται εσωτερικά, η συζήτηση αυτή διεξάγεται στα τηλεοπτικά πάνελ και στα τσιπουράδικα. Η πηγή του ιλίγγου ίσως βρίσκεται σε αυτό που ο Δούκας νομίζει ότι πουλάει ως κομματικό σωβινισμό: Ο κόσμος, είπε, δεν ενδιαφέρεται για το ποιος θα είναι δεύτερος. Αλήθεια;
Δεν ενδιαφέρει τον «κόσμο» που θέλει τη διακυβέρνηση της χώρας, και όχι τη διάλυσή της, η ύπαρξη μιας υπεύθυνης εναλλακτικής, που θα μπορούσε να συμβάλει σε μετεκλογική διέξοδο; Δεν ενδιαφέρει η ανάδυση μιας δύναμης που θα διεκδικούσε αυτόν τον ρόλο με αυτοπεποίθηση ρυθμιστικού παράγοντα, και όχι με τη φοβία ότι είναι καταδικασμένη να απορροφηθεί σε μια συνεργασία ως πτωχός συγγενής; Δεν ενδιαφέρει την ίδια την αξιωματική αντιπολίτευση η διαμόρφωση ενός πολιτικού περιβάλλοντος όπου ο νικητής δεν θα τα παίρνει όλα, για να μπορεί να κάνει ό,τι θέλει με τη χώρα και τους θεσμούς;
Οι μπαλοθιές του μαξιμαλισμού, ότι το ΠΑΣΟΚ πρέπει να είναι πρώτο ή τίποτε, εξαπολύονται για να αντηχήσουν μόνο μέσα στον μικρόκοσμο της Χαριλάου Τρικούπη. Στοχεύουν μόνο στον ορίζοντα μιας αναπόφευκτης μετεκλογικής μιζέριας. Εκτός αν πιστεύει κανείς στ’ αλήθεια ότι το πρόβλημα που καθηλώνει το ΠΑΣΟΚ είναι ότι δεν βρίσκεται σε «προοδευτική» συνομιλία με την Κωνσταντοπούλου.
