Η κίνηση στους δρόμους έχει αρχίσει να σπάει τα νεύρα πολλών ανθρώπων. Δεν αναφέρομαι στα μπλόκα. Αυτό είναι μια άλλη υπόθεση. Το ακούμε στις συζητήσεις γύρω μας σε καθημερινή βάση. Ιστορίες τρέλας από ανθρώπους οι οποίοι κάνουν σχεδόν δύο ώρες για να διανύσουν μια διαδρομή που υπό κανονικές συνθήκες θα την έκαναν σε μισή. Οι «όμηροι του Κηφισού» ανταλλάσσουν ασύλληπτες εμπειρίες στο ποτάμι. Ολοι αναρωτιούνται τι συμβαίνει, αν υπάρχουν περισσότερα αυτοκίνητα στους δρόμους, αν αυξήθηκε ο πληθυσμός της πρωτεύουσας, αν, αν…
Γεγονός είναι ότι το δίκτυο κυκλοφορίας έχει ξεπεράσει κατά πολύ τα όριά του. Η λύση προφανώς δεν είναι περισσότερη Τροχαία, όπως ισχυρίζονται κάποιοι στην απελπισία τους. Περισσότερη Τροχαία υπάρχει άλλωστε στους δρόμους, όπως διαπιστώνουμε καθημερινά από τους αυστηρούς ελέγχους και τα αλκοτέστ. Κάθε τόσο διαβάζουμε επίσης σε διάφορες ιστοσελίδες για «το μαγικό έργο που θα λύσει το πρόβλημα στην Αττική». Αφορά συνήθως κάποιον νέο δρόμο, που προφανώς δεν θα λύσει το πρόβλημα, ή μία επέκταση του μετρό σε 20-30 χρόνια.
Αυτό που σπανίως συζητούμε είναι το γεγονός πως σε αυτή τη χώρα πρώτα κτίζουμε μικρές δορυφορικές πόλεις με κτίρια γραφείων ή εμπορικά κέντρα και μετά ψάχνουμε να δούμε πώς θα διαχειριστούμε την πρόσθετη κυκλοφορία που προκαλούν. Στο «δαχτυλίδι» της Κηφισίας έχουν κτιστεί πολλά κτίρια γραφείων χωρίς, πάλι, καμία μελέτη, με αποτέλεσμα να χρειάζεται μισή και μία ώρα για να φτάσει κανείς εκεί από το γκαράζ του. Η Αθήνα πετυχαίνει ρεκόρ στην προσέλκυση τουριστών και μάλιστα σχεδόν όλο τον χρόνο. Αλλά και πάλι κανείς δεν είχε σχεδιάσει παρεμβάσεις ώστε να εξυπηρετηθούν τα τουριστικά λεωφορεία, που πολύ συχνά μπλοκάρουν το κέντρο. Για το Ελληνικό, ακόμη δεν έχει δοθεί στη δημοσιότητα υπεύθυνη μελέτη.
Είναι προφανώς αδύνατον να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω και να διορθώσουμε τα λάθη που έγιναν από πλευράς σχεδιασμού. Εχουμε όμως φτάσει σε ένα σημείο που θα χρειαστούν σοβαρές και γενναίες παρεμβάσεις για να περιοριστεί κάπως το πρόβλημα της κίνησης και να μην καταλήξουμε πολύ σύντομα σε ένα απόλυτο αδιέξοδο, όπως έχει συμβεί σε άλλες μεγαλουπόλεις. Θα απαιτηθούν ανορθόδοξες λύσεις και θα πρέπει να αναζητηθούν καλές πρακτικές που έχουν δοκιμαστεί διεθνώς – από λωρίδες στις οποίες μπορούν να κινούνται οχήματα με πάνω από τρεις επιβάτες μέχρι περιορισμούς στην κίνηση φορτηγών και λεωφορείων. Οσο για το δομικό μας πρόβλημα, υποθέτω ότι είναι μάλλον ανεδαφικό να απαιτήσουμε από τους πολιτικούς μας να φροντίσουν να μελετήσουν τις κυκλοφοριακές επιπτώσεις από ένα ακόμη οικοδομικό project. Καλώς ή κακώς, πάντως, σε αυτούς ξεσπούν οι πολίτες που πιέζονται από πολλές πλευρές και ο εγκλωβισμός στην κίνηση μετατρέπεται στη σταγόνα που κάνει το ποτήρι να ξεχειλίζει.
