Η «Ιθάκη» του Αλέξη Τσίπρα με το έξυπνο μάρκετινγκ και την προβολή από τα ΜΜΕ και τα κοινωνικά δίκτυα σημειώνει κυκλοφοριακή επιτυχία, δημιουργώντας μια δυναμική γύρω από τον πρώην πρωθυπουργό.
Ανάλογη πανηγυρική υποδοχή είχε, εξάλλου, και ο κ. Κασσελάκης, η λάμψη του οποίου γρήγορα χάθηκε, όταν έγινε σαφές ότι επί της ουσίας δεν είχε κάτι νέο να συνεισφέρει.
Αρα ούτε το βιβλίο ούτε το περίφημο rebranding μπορούν ξαφνικά να μεταμορφώσουν τον κ. Τσίπρα σε «Μεσσία» της Κεντροαριστεράς, όπως προσπαθούν κάποιοι να τον παρουσιάσουν, εάν δεν έχει μια σοβαρή εναλλακτική πρόταση για τη διακυβέρνηση της χώρας και αν δεν δείξει με πειστικό τρόπο ότι κρατάει ξεκάθαρες αποστάσεις από τη διακυβέρνηση της «πρώτης φοράς Αριστερά».
Από τις θέσεις που καταθέτει στο βιβλίο του, αλλά και από τις έως τώρα δηλώσεις και ομιλίες του, ο κ. Τσίπρας δεν πείθει ότι έχει μεταβληθεί σε έναν σώφρονα κεντροαριστερό πολιτικό που βλέπει πλέον αλλιώς τον κόσμο. Παρά τις μεταμφιέσεις του, η πολιτική ραχοκοκαλιά των πιστεύω του παραμένει ίδια και απαράλλακτη.
Στο βιβλίο του δεν δείχνει να έχει αντιληφθεί ότι το πολιτικό εγχείρημα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ήταν εξ ορισμού καταδικασμένο και καταστροφικό, αφού έβαζε απέναντι την υπόλοιπη Ευρώπη, τη μοναδική σανίδα σωτηρίας για μια χώρα που είχε χρεοκοπήσει οικονομικά.
Ο κ. Τσίπρας στη λεπτομερειακή προσωπική αφήγησή του για τη λεγόμενη «υπερήφανη διαπραγμάτευση» δεν δείχνει να μετανοεί για τις υπερφίαλες επιδιώξεις του με στόχο να μας χαρίσει η Ευρώπη τα ελληνικά χρέη της και να καταργήσει τα ελληνικά μνημόνια, ενώ αντίστοιχα προγράμματα λιτότητας ακολουθούσαν η Κύπρος, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία.
Ακόμη και σήμερα, ο κ. Τσίπρας θεωρεί πως η περιπέτεια στην οποία έβαλε τη χώρα, συγκρουόμενος με την Ευρώπη και φέρνοντάς την στα πρόθυρα της δραχμής, βοήθησε τελικά την Ελλάδα να επωμισθεί λιγότερα μνημονιακά βάρη απ’ ό,τι εάν έβρισκε εξαρχής μια συμβιβαστική φόρμουλα με τους εταίρους.
Ο κ. Τσίπρας δεν έχει αντιληφθεί ότι η εξάμηνη συγκρουσιακή διαπραγμάτευση με την Ε.Ε., το αχρείαστο δημοψήφισμα, το κλείσιμο των τραπεζών και το τρίτο μνημόνιο όχι μόνο ζημίωσαν τη χώρα με επιπλέον 100 δισ. ευρώ, αλλά και επανέφεραν τη λιτότητα για τουλάχιστον δύο χρόνια. Θυμίζω ότι η Κομισιόν στις προβλέψεις που έκανε το 2014 για την οικονομία της Ελλάδας μιλούσε για ανάπτυξη 2,9% το 2015 και 3,7% το 2016. Μετά την εκλογή, όμως, του ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο του 2015 και την πολιτική που ακολούθησε η κυβέρνηση Τσίπρα, η ελληνική οικονομία έκλεισε με ύφεση -0,3% το 2015 και -0,2% το 2016.
Επιπλέον, στην αφήγησή του εμφανίζεται απολύτως δικαιωμένος για τις επιλογές του και την αψεγάδιαστη γι’ αυτόν διακυβέρνηση της χώρας από τον ίδιο, ενώ παραδέχεται σοβαρά σφάλματα μόνο για τους συνεργάτες του και τους υπουργούς του – από τον Βαρουφάκη και τον Λαφαζάνη έως την Κωνσταντοπούλου, τον Πολάκη, ακόμη και τον Παππά.
Πώς, λοιπόν, ένας αλάνθαστος πρωθυπουργός μπορεί να πείσει σήμερα τους κεντροαριστερούς πολίτες ότι έμαθε από τα σφάλματά του, έβαλε μυαλό, προσγειώθηκε στην πραγματικότητα και μπορεί πλέον με νηφαλιότητα να ζητήσει την ψήφο τους, έτοιμος να προσφέρει καλύτερες υπηρεσίες στη χώρα του;
Οταν μάλιστα δεν είχε έως τώρα καν το θάρρος να ζητήσει συγγνώμη από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, που υπέγραψε μόνη της το πρώτο μνημόνιο για να μην πάει η χώρα στα βράχια. Αποκαλούσε τότε τους υπουργούς του κυβερνώντος κόμματος γερμανοτσολιάδες, προσκυνημένους, προδότες και μερκελιστές. Και ενθάρρυνε τους οπαδούς του να τους πετροβολούν όπου τους έβρισκαν. Για να υπογράψει ο ίδιος ο κ. «Go Back, Madame Merkel», πέντε χρόνια αργότερα, τρίτο μνημόνιο με εξίσου επαχθείς όρους.
Το χειρότερο σημείο του βιβλίου είναι εκείνο που ο κ. Τσίπρας ψεύδεται λόγω της αδυναμίας του να παραδεχθεί τα αυταπόδεικτα.
Ισχυρίζεται, γράφοντας για την τραγωδία στο Μάτι, ότι στη σύσκεψη που είχε με τους υπουργούς, την περιφερειάρχη και τους επικεφαλής της Πυροσβεστικής, της Αστυνομίας και του Λιμενικού, τα μεσάνυχτα της 23ης Ιουλίου –κι ενώ πάνω από 80 πολίτες είχαν ήδη χάσει τη ζωή τους– κανείς δεν του μίλησε για νεκρούς!
Στο μόνο στο οποίο δεν προσπαθεί να δείξει ότι άλλαξε ο πρώην πρωθυπουργός είναι οι σχέσεις του με τα μεγάλα συμφέροντα. Σήμερα, όπως και τότε, εμφανίζεται έτοιμος να τα βάλει με τους ολιγάρχες και την κλεπτοκρατία στη χώρα, αφού στα χρόνια που κυβέρνησε δεν τα κατάφερε.
