Η απογοήτευση και η στενοχώρια στο πρόσωπό της άφηναν ελάχιστα περιθώρια για ενθάρρυνση. Ηταν η δεύτερη φορά φέτος που δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει εισιτήριο για ένα θέαμα που ήθελε πολύ, ενώ είχε φροντίσει να πάρει θέση εγκαίρως στην ήδη μεγάλη –αριθμούσε χιλιάδες– ηλεκτρονική ουρά. Το οnline σύστημα «έπεσε» κάποια στιγμή αδυνατώντας να ανταποκριθεί στη ζήτηση. Πρώτη φορά απέτυχε να βρει θέση στη συναυλία του Θεόδωρου Κουρεντζή και της ορχήστρας Utopia στο Μέγαρο Μουσικής, στα μέσα Νοεμβρίου. Δεύτερη φορά προσπάθησε, περιμένοντας πώς και πώς, να μη χάσει τη «συνάντηση» του Γιώργου Κουμεντάκη, του Δημήτρη Παπαϊωάννου και του Θεόδωρου Κουρεντζή στην Εθνική Λυρική Σκηνή, στο έργο «Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα», 24 με 30 Ιανουαρίου του 2026. Εξι μέρες, 12 παραστάσεις, 15.000 εισιτήρια, εξαφανίστηκαν σε 2 ώρες… Εξι χιλιάδες περίμεναν, ταυτόχρονα, να αρχίσει η ηλεκτρονική προπώληση, ενώ δεκάδες είχαν στηθεί στην ουρά στα ταμεία της ΕΛΣ από νωρίς το πρωί. Και στις δύο περιπτώσεις, εκείνη στάθηκε άτυχη. Ηταν πραγματικά απαρηγόρητη. Ματαιωμένη. Μόνη διέξοδος, να πάει επιτόπου σε κάποια από τις παραστάσεις, μήπως υπάρξει ακύρωση της τελευταίας στιγμής. Αν έχει το κουράγιο και τη διάθεση, αν θέλει να συντηρήσει μια ελάχιστη πιθανότητα ως ελπίδα.
Απανωτά sold out, η συνθήκη της εποχής. Στα θέατρα, στις συναυλίες, σε παραγωγές μικρής ή μεγαλύτερης διάρκειας. Ενα θέμα που έχει απασχολήσει ποικιλοτρόπως, έχει καταγραφεί σε εκτενή ρεπορτάζ («Κ», 13/7 και 5/10/2025), έχουν αναφερθεί, ενδεικτικά, λόγοι και αιτίες. Από τον εγκλεισμό της COVID και την παραφορά μετά (υπερκινητικότητα που αποτυπώνεται και στα ταξίδια), την ευκολία των ηλεκτρονικών εισιτηρίων, την προσδοκία του σημαντικού, του «γεγονότος» στο οποίο θέλεις να συμμετάσχεις, η δυναμική της κοινής εμπειρίας, η αγωνία να μην «εξαιρεθείς». Φράσεις όπως «η γοητεία των ζωντανών παραστάσεων» ή «η συναισθηματική εμπλοκή» είναι μάλλον παρωχημένες για να περιγράψουν μια πραγματικότητα που αφορά, σε μεγάλο βαθμό, τον κόσμο των σόσιαλ μίντια. Η «επίδειξη» της ανάρτησης του «ουφ, ευτυχώς, βρήκα εισιτήριο!», το κοινωνικό άγχος που συνοψίζεται στα αρχικά fomo (fear of missing out), ο φόβος μήπως χάσουμε κάτι, μήπως μείνουμε «απέξω». Τάση που θεωρείται γέννημα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, μια ψυχαναγκαστική ανησυχία, που συνδέεται με ανάγκες «επιβεβλημένες» και όχι τόσο με επιλογές του ίδιου του προσώπου. Καμιά φορά και το sold out από μόνο του δημιουργεί την ατμόσφαιρα της επιτυχίας, η οποία δεν ανταποκρίνεται πάντα στο περιεχόμενο του θεάματος.
Τι συμβαίνει; Εχει αυξηθεί τόσο πολύ ο αριθμός των ανθρώπων που ενδιαφέρονται για τα θεάματα; Ή ο καταναλωτισμός και η «μόδα», ο φόβος μήπως χάσουμε κάτι (fomo), εξαπλώνονται με όλο και μεγαλύτερη διαδικτυακή ταχύτητα;
Οι αντιδράσεις είναι αλυσιδωτές. Εγκαιρος προγραμματισμός για τα θέατρα σημαίνει ένα με δύο χρόνια νωρίτερα να κλειστούν έργα και ηθοποιοί (ειδικά αυτοί που έχουν μεγάλη ζήτηση)· έγκαιρος προγραμματισμός για τον θεατή σημαίνει να εξασφαλίσει όσο το δυνατόν νωρίτερα το εισιτήριό του (κι αυτό όχι πάντα με επιτυχία).
Το φαινόμενο sold out δεν είναι μόνο ελληνικό. Αυτό, βέβαια, δεν μειώνει τη σημασία του, ούτε βοηθάει στην αποδοχή του. Τι συμβαίνει, άραγε; Εχει αυξηθεί τόσο πολύ ο αριθμός των ανθρώπων που ενδιαφέρονται για τα θεάματα; Που βρίσκουν παρηγοριά στην τέχνη και αναζητούν τη θεραπεία για την υπαρξιακή πίεση σε μια θεατρική παράσταση ή συναυλία; Ή ο καταναλωτισμός και η «μόδα» εξαπλώνονται με όλο και μεγαλύτερη διαδικτυακή ταχύτητα; Και η επιθυμία; Πώς παράγεται πλέον; Ωριμάζει ως αργή εσωτερική διεργασία ή έγινε κι αυτή sold out;
