Με προσπέρασε στον Κηφισό λες και ήμουν ακίνητος. Ούτε πρόλαβα να τον δω ούτε να τον ακούσω. Σκυμμένος, με τη μύτη του σχεδόν να ακουμπάει το κοντέρ και το κοντομάνικο να ανεμίζει σαν σημαία σηκωμένο στην πλάτη του, έκανε έναν ελιγμό, ήρθε σχεδόν δίπλα μου, άνοιξε το γκάζι και έφυγε.
Η μοτοσικλέτα είναι το μέσο μετακίνησής μου σχεδόν όλο τον χρόνο. Δεν θα την πάρω μόνο αν βρέχει ή αν χιονίζει. Διανύω καθημερινά περίπου 20 χιλιόμετρα. Δεν αγχώνομαι για το πάρκινγκ, οι αποστάσεις εκμηδενίζονται. Οταν οι υποχρεώσεις το επιτρέπουν, χαίρομαι την εκδρομή πάνω σε δύο τροχούς.
Συμφωνώ ότι πολλοί οδηγοί αυτοκινήτων είναι παντελώς αδιάφοροι για τους δικυκλιστές. Στα περίπου 20 χρόνια που είμαι πίσω από το τιμόνι μιας μηχανής έχω δει σχεδόν τα πάντα. Προσπεράσεις και αλλαγές λωρίδας χωρίς φλας, απότομα φρεναρίσματα, οδηγούς να μιλάνε στο κινητό, παράθυρα να ανοίγουν και να εκσφενδονίζονται τσιγάρα και νερά, μηχανές να πέφτουν από μια απότομη όπισθεν κίνηση και άλλα πολλά. Δυστυχώς όλοι, λίγο ή πολύ, ξέρουμε μια ιστορία ενός οδηγού αυτοκινήτου που δεν είδε την πινακίδα του στοπ ή πέρασε με κόκκινο και συγκρούστηκε με μια μοτοσικλέτα.
Η μοτοσικλέτα παραμένει ο καλύτερος τρόπος μετακίνησης στην Αθήνα, αλλά υπάρχει ανάγκη για αλλαγή στην οδηγική κουλτούρα.
Τα τελευταία χρόνια, όμως, στην κάστα των δικυκλιστών επικρατεί ένα πανδαιμόνιο. Οι παρατηρήσεις μου είναι εμπειρικές και το καταθέτω. Αλλά στους δρόμους της πόλης τα μηχανάκια, ειδικά των ντελιβεράδων, κάνουν ανελέητα σλάλομ ανάμεσα σε μεγαλύτερες μηχανές και αυτοκίνητα· κράνος φοράνε όλο και λιγότεροι οδηγοί, ενώ σχεδόν κανένας συνεπιβάτης. Για προστατευτικό μπουφάν ούτε λόγος. Οι επιταχύνσεις στα φανάρια γίνονται για πλάκα, ειδικά από σκούτερ μεγάλου κυβισμού που έχουν κατακλύσει τους δρόμους. Μονόδρομοι σχεδόν δεν υπάρχουν για πολλά μηχανάκια, φανάρια και στοπ παραβιάζονται εξίσου, με το βλέμμα καρφωμένο στον χάρτη του κινητού.
Μέσα στην πόλη οι ταχύτητες έχουν ανέβει και πολλοί δικυκλιστές κινούνται άγαρμπα. Το μποτιλιάρισμα που θα ξεκινήσει πάλι σε λίγες μέρες προσθέτει στον εκνευρισμό και στην ατσαλοσύνη. Η διήθηση, οι λεγόμενες «σφήνες», μπορεί να επιτρέπονται όταν τα υπόλοιπα αυτοκίνητα είναι σταματημένα, όπως συμβαίνει συχνά στον Κηφισό, αλλά πολλές φορές φοβάμαι κι εγώ να μπω σε αυτό το γαϊτανάκι, που αγνοεί το όριο των 20 χλμ./ ώρα.
Η μοτοσικλέτα παραμένει ο καλύτερος τρόπος μετακίνησης στην Αθήνα, αλλά υπάρχει ανάγκη για μια αλλαγή στην οδηγική κουλτούρα των δικυκλιστών. Δεν ξέρω εάν αυτό μπορεί να γίνει με μια μεγάλη δημόσια καμπάνια, αλλά όταν το μήνυμα επαναλαμβάνεται σε πολλά κανάλια, τότε κάτι μένει. Αλλιώς θα συνεχίσουμε να μετράμε χαμένες ζωές στην άσφαλτο.
