Είναι πνιγμένο στο πράσινο. Με τρεχούμενα νερά. Γνωστό για τις ταβέρνες του και τα γλυκά από βουβαλίσιο γάλα. Για τις πίτες του και τα βλάχικα έθιμα. Τα ζεστά καλοκαίρια, το χωριό των Ανω Ποροΐων στις Σέρρες ζωντανεύει τα βράδια στα καφενεία της πλατείας και στις αυλές. Οι συζητήσεις όμως φέτος δεν ήταν για τα εγγόνια που θα έρθουν τον Αύγουστο, για τον καύσωνα ή τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Ηταν για το μεταναστευτικό. «Σχεδιάζουν να μας φέρουν μετανάστες στο χωριό, θα το δεις», μου έλεγε μια από τις αγαπημένες θείες όταν με είδε, «όλοι στην πλατεία για αυτό μιλάνε». Χαμογελούσα με μια συγκατάβαση. Διέκρινα μια υπερβολή στα λόγια της. Ημουν και διακοπές.
Κι όμως. Μια από τις ειδήσεις που πέρασε στα ψιλά της εβδομάδας ήταν η μεταφορά περίπου 300 μεταναστών από την Κρήτη στη δομή που υπάρχει στην ευρύτερη περιοχή του Δήμου Σιντικής, στον οποίο ανήκει το χωριό. Η δομή, στη θέση «Κλειδί», λειτουργεί εδώ και πέντε χρόνια και από ανοιχτή θα μετατραπεί, όπως ανακοινώθηκε, σε κλειστή. Ο δήμος έκανε έκτακτο δημοτικό συμβούλιο τις προηγούμενες μέρες και στο ψήφισμα που έβγαλε τα ψέλνει στο αρμόδιο υπουργείο γιατί δεν ενημέρωσε την τοπική αρχή για καμία από τις ενέργειες που έκανε ή τα σχέδια που εκπόνησε. Ζητάει φυσικά το κλείσιμο της δομής.
Συζητάμε για το μεταναστευτικό εδώ και χρόνια και έτσι όπως αλλάζει ο κόσμος δεν θα σταματήσουμε να το συζητάμε και να το αντιμετωπίζουμε. Ποιος όμως μιλάει με αυτούς τους ανθρώπους; Ποιος απαντάει στις ερωτήσεις τους και στις ανησυχίες τους; Πώς πρέπει κανείς να τους αντιμετωπίσει; Ως ξενοφοβικούς ή δυσαρεστημένους; Ως πρόβλημα ή ως μέρος της λύσης; Είναι εύκολο να τους βάλουμε μια ταμπέλα. Το στοίχημα για την κυβέρνηση είναι να γεφυρώσει αυτή την απόσταση που μεγαλώνει μεταξύ της επαρχίας και του κέντρου. Αλλά για να λύσεις ένα πρόβλημα θα πρέπει πρώτα να το δεις, να το κατανοήσεις. Δυστυχώς δεν υπάρχει ψηφιακή εφαρμογή για τέτοιες δουλειές. Εδώ θέλει groundwork, να «ακούσει» κάποιος τους μακρινούς για την πρωτεύουσα τόπους.
Μιλάμε πάντα για ζωές ανθρώπων που διακυβεύονται. Των μεταναστών που προσπαθούν να γλιτώσουν από πολέμους, σφαγές και δικτάτορες και των ντόπιων που βλέπουν τα μέρη τους να ερημώνουν και να ξεχνιούνται. Η ζυγαριά γέρνει στις ανάγκες των πρώτων, αλλά δεν πρέπει να λησμονούνται και οι ανησυχίες των δεύτερων. Διότι, ποιοι θα ωφεληθούν από τις συζητήσεις της πλατείας; Η απάντηση εδώ είναι εύκολη. Εκείνοι που πουλάνε φόβο, συνωμοσιολογία και επιστολές του Ιησού.
