Καμιά φορά το σωστό το κάνουν οι λάθος άνθρωποι, για τους λάθος λόγους. Ο Τραμπ δεν ήθελε πολέμους. Εχει τάξει μόνο ντιλ. Η Ουκρανία; Θα είχε λήξει σε 48 ώρες. Η Γάζα; Θα ήταν ήδη Ριβιέρα. Η Μέση Ανατολή; Θα είναι ένας παράδεισος από κατασκευαστικά και τουριστικά πρότζεκτ – και από μπουτίκ πετροδικτατορίες που θα άφηναν στα πόδια του δώρα βασιλικά. Ακόμη και την πιο σκληρή δύναμη στην περιοχή, το Ιράν, ο Τραμπ θα την υπέτασσε με τη διαπραγματευτική του καπατσοσύνη, ως πλασιέ της ειρήνης.
Λένε ότι στην αρχή ο Αμερικανός πρόεδρος είχε στραβώσει με την πολεμική φούρια του Νετανιάχου. Του χαλούσε τη δυνατότητα ενός ντιλ με την Τεχεράνη. Μόνο όταν άρχισε να βλέπει στην τηλεόραση την επιτυχία των χειρουργικών στρατιωτικών χτυπημάτων του Ισραήλ, ο Τραμπ ένιωσε ότι θα ήθελε και ο ίδιος μερίδιο της νίκης.
Ο λάθος άνθρωπος; Μάλλον, αφού ούτε στην ειρήνη τα καταφέρνει, ούτε για τον πόλεμο είχε προετοιμαστεί. Για τους λάθος λόγους; Σίγουρα, αφού η ναρκισσιστική παρόρμηση –να θέλεις να μπεις στο κάδρο με τους νικητές– δεν συνιστά στρατηγική.
Κι όμως, η (εικαζόμενη) εξουδετέρωση του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν και ο κλυδωνισμός του καθεστώτος είναι ένα καλό νέο για όλο τον κόσμο. Είναι καλό ότι η επεκτατική θεοκρατία, που είχε απλωθεί ως σπόνσορας του τρόμου σε όλη τη Μέση Ανατολή, από τη Συρία και τον Λίβανο έως τη Γάζα και το Ιράκ, τώρα αναχαιτίζεται συντριπτικά. Το προ-πολεμικό καθεστώς δεν ήταν «σταθερό». Η δυνατότητα ενός κράτους να δρα ως διεθνής δολιοφθορέας, την ώρα που εργάζεται για να αποκτήσει ισχύ ολετήρα, δεν ήταν «σταθερότητα». Ηταν ένας διαρκής ακήρυχτος πόλεμος, κυρίως κατά του Ισραήλ, αλλά και των ίδιων των κρατών που ήταν υποτελή στα ιρανικά στρατηγήματα.
Αρα; Αν πάψουμε να τον ψυχαναλύουμε από τον καναπέ μας και ν’ αναρωτιόμαστε για τα κίνητρά του, δεν πρέπει να χαιρετίσουμε τον Τραμπ για την απόφασή του; Δεν έκανε τον κόσμο καλύτερο;
Υποσχόταν ντιλ. Κάνει πολέμους.
Εκανε το εύκολο. Η πρώτη φάση του πολέμου μοιάζει με βίντεο-γκέιμ. Πατάς το κουμπί και περιμένεις να στείλει ο δορυφόρος τα τεκμήρια της αποφασιστικότητάς σου. Ομως, η επίγεια πραγματικότητα της επόμενης ημέρας δεν τηλε-κατευθύνεται.
Πολλοί θυμούνται τις τελευταίες ημέρες το φιάσκο του Ιράκ. Θυμούνται σε ποια δυστοπία οδήγησε η αγαθή πρόθεση καρατόμησης μιας δικτατορίας και οικοδόμησης στη θέση της μιας δημοκρατίας που θα λειτουργούσε ως υπόδειγμα για τη Μέση Ανατολή.
Το Ιράν δεν είναι Ιράκ. Κανείς δεν θα δοκιμάσει να βάλει αρβύλες και ερπύστριες επί ιρανικού εδάφους. Ποιος θα εγγυηθεί ότι η καταστροφή της Κυριακής θα αποβεί δημιουργική; Ποιος έχει σχέδιο ώστε το Ιράν να μην ανανήψει ως πυρηνικώς εξοπλισμένη, ιμπεριαλιστική απολυταρχία;
Η σωστή πράξη του λάθος ανθρώπου είναι στιγμιαία. Μπορεί να βομβαρδίσει. Αλλά να σχεδιάσει τις συνέπειες των βομβαρδισμών του δεν μπορεί.
