Εντυπη έκδοση. Αλήθεια, τι σημαίνει «εσχάτη προδοσία»; Εξαρτάται από τις περιστάσεις, θα μου πείτε. Σε περίπτωση πολέμου είναι η συνεργασία με τον εχθρό. Σε περίπτωση ενδοσυζυγικού καβγά μπορεί να σημαίνει την προδοσία της πίστης τού ενός συντρόφου προς τον άλλον. Προσπαθώ να καταλάβω τι σημαίνει «εσχάτη προδοσία» για την οποία ευθύνεται ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Πρέπει να είναι κάτι πολύ σοβαρό, διότι εδώ και μέρες οι σοφότεροι των σοφών, οι συνταγματολόγοι μας, μας εξηγούν σοβαρά ότι η «εσχάτη προδοσία» δεν μπορεί να ισχύσει σε αυτή την περίπτωση, αφού δεν εμπίπτει στα όσα ορίζει το άρθρο τάδε του Συντάγματος. Τόση φαιά ουσία και τόσες λέξεις ξοδεύονται για κάτι ανύπαρκτο. Θα μου πείτε, η φαιά ουσία περισσεύει στον δημόσιο βίο μας, οπότε, όση κι αν ξοδέψουμε, όλο και κάτι θα μείνει για την επόμενη φορά. Οσο για τις λέξεις, αυτές δεν στοιχίζουν. Δεν αξίζουν καν ούτε τη γραμματική και το συντακτικό που ορίζουν τη χρήση τους και τη σημασία τους. Θα ήταν χρησιμότερο για όλους μας αν, αντί να μας απασχολεί η σημασία του όρου, μας απασχολούσε πώς το ξυλόλιο, ένα κοινό και ευτελές υλικό, αναβαθμίστηκε σε εσχάτη προδοσία, στο έγκλημα των εγκλημάτων. Χρειάζεται ταλέντο, ευρηματικότητα. Κυρίως χρειάζεται αυτήν την ψυχική ιδιότητα που στην κοινή ελληνική καλείται πείσμα. Καμιά λογική και καμιά πραγματικότητα δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει.
Δεν ενδιαφέρει η σύνθεση των πεισματάρηδων που κατέθεσαν την πρόταση περί εσχάτης προδοσίας. Είναι μια ακόμη απόδειξη ότι οι υποτιθέμενες πολιτικές και ιδεολογικές διαφορές είναι προσχήματα που υπάρχουν για να μην τηρούνται. Εκείνο που ενδιαφέρει την κ. Κωνσταντοπούλου και τον κ. Βελόπουλο είναι η πρόκληση της κοινωνικής οργής. Ακόμη στ’ αυτιά τους αντηχεί ο απόηχος από τα μεγάλα συλλαλητήρια του Φεβρουαρίου. Τότε πίστευαν ότι την προκάλεσαν τα ξυλόλια και ο δόλος της συγκάλυψης. Οι νεκροί της τραγωδίας ήσαν ο χορός που σχολίαζε τον αγώνα των πρωταγωνιστών. Ο σταθμάρχης που προκάλεσε την τραγωδία είχε ξεχαστεί. Η κ. Κωνσταντοπούλου εκτινάχθηκε στις δημοσκοπήσεις καθότι η πιο πεισματάρα και η πιο οργισμένη. Τα μεγάλα συλλαλητήρια δεν είχαν συνέχεια, τα επιστημονικά πορίσματα έβγαλαν το ξυλόλιο από τη μέση και η «πλατεία» περιορίσθηκε στην αναγραφή των ονομάτων των νεκρών μπροστά στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη. Δεν ξέρω ποιος εμπνεύσθηκε την «εσχάτη προδοσία» – αν και υποψιάζομαι. Εκείνο που ξέρω είναι ότι για μια ακόμη φορά ο ελληνισμός απέδειξε την ικανότητα της αυτογελοιοποίησης. Την υποβάθμιση μιας εθνικής τραγωδίας σε μια συζήτηση για το ανύπαρκτο. Ισως είναι η ψυχολογική μας αυτοάμυνα, ο τρόπος που έχουμε επινοήσει για να μην παίρνουμε στα σοβαρά τους εαυτούς μας και αναγκαστούμε να αναλάβουμε την ευθύνη του.
