Πριν από λίγες ημέρες, παρατηρούσα έναν εργάτη να κόβει με χειροκίνητο χορτοκόπτη τα ξερά χόρτα σε ένα μικρό κομμάτι της Πανεπιστημιούπολης στον Δήμο Ζωγράφου. Επειδή το θέμα με «καίει», όπως θα έκαιγε οποιονδήποτε σώφρονα πολίτη, μου έκανε εντύπωση η τόσο μικρής έκτασης εργασία σε λίγα τετραγωνικά, ενώ θα περίμενε κανείς μια μεγάλη επιχείρηση βάσει σχεδίου και επιστημονικής προετοιμασίας. Ο άνθρωπος έκανε τη δουλειά του ευσυνείδητα και την επομένη είδα τα τετραγωνικά που είχε καθαρίσει: λίγα ξυρισμένα μέτρα εν μέσω ενός θηριώδους αγριότοπου με ξερόχορτα και μισοπεθαμένα πεύκα. Ο απόλυτος σουρεαλισμός.
Αυτή είναι η κατάσταση στον Υμηττό, δίπλα στις πολυκατοικίες. Πέρυσι είδαμε εμβρόντητοι τη φωτιά να κατηφορίζει έως το Ανω Χαλάνδρι και αναρωτιέμαι τι άλλο πρέπει να γίνει για να σοβαρευτούμε. Στην Πανεπιστημιούπολη η κατάσταση είναι από εξοργιστική έως προκλητική. Τα ξερόχορτα, τα άρρωστα δέντρα, τα σαπισμένα κάγκελα, η βρωμιά καταλαμβάνουν ένα χώρο που θα έπρεπε να είναι παράδεισος. Μια περίοικος που έβγαζε βόλτα τον σκύλο της μου έλεγε και εκείνη πόσοι δασολόγοι, γεωπόνοι, αρχιτέκτονες τοπίου θα ήθελαν να δουλέψουν για να αντιστρέψουν αυτήν την εξωφρενική κατάσταση.
Οι Δήμοι Αθηναίων, Καισαριανής και Ζωγράφου δεν έχουν ακουστεί. Οταν όμως θα γίνει το κακό, θα μας κοινοποιούν τις «ενέργειές» τους. Aνεβαίνοντας από το Κάραβελ και την Ευφρονίου προς την Ούλωφ Πάλμε, προς Καισαριανή και Ζωγράφου, παίρνει κανείς την πρώτη γεύση της απόλυτης αδιαφορίας για τον δημόσιο χώρο, την υποχρέωση απέναντι στους πολίτες και την κοινωνία, τη λειψή έως ανύπαρκτη φροντίδα των δέντρων. Τα πολλά ξερά χόρτα δίνουν τον τόνο. Ο,τι ξερό κόβεται, γίνεται την τελευταία στιγμή από ευθυνοφοβία, από υποχρέωση έναντι του νόμου και προς αποφυγήν των χειρότερων σε περίπτωση «στραβής». Επειτα από τέτοια ταλαιπωρία της Αθήνας από την κλιματική κρίση, θα έπρεπε εμείς οι ίδιοι, αρχές και πολίτες, να φροντίζουμε κάθε σπιθαμή ελεύθερης γης. Μόνο ντροπή και οργή προκαλείται όταν βλέπει κανείς ένα τοπίο που θα μπορούσε να είναι υγιής πνεύμονας, να είναι έτσι όπως είναι.
Κατά τα άλλα, ας συνεχίσουμε με τη ρηχή καθημερινότητά μας. Τα σημαντικά στην Αθήνα είναι το κλίμα, η ανθεκτικότητα, η διαπαιδαγώγηση των πολιτών απέναντι στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους και η προστασία της φύσης. Η Πανεπιστημιούπολη είναι η μεγάλη πρόκληση.
