Η πρόταση για σύσταση Προανακριτικής με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας για τον πρωθυπουργό συνένωσε κοινοβουλευτικά τα αντισυστημικά άκρα του πολιτικού συστήματος. Και επιβεβαίωσε ότι όταν υπάρχει θέληση, τρόπος βρίσκεται.
Από τη συνάντηση της πάνω και της κάτω πλατείας στο Σύνταγμα, κατά τα πρώτα μνημονιακά χρόνια, ο αντισυστημισμός έδειξε ότι αναζητεί ευκαιρίες και δυνατότητες κοινού βηματισμού. Αν κάτι εμπόδισε στα χρόνια που μεσολάβησαν τη συμπόρευση των δυνάμεων που κινούνται σε αυτό το φάσμα, δεν ήταν οι ιδεολογικές διαφορές που, τουλάχιστον θεωρητικά, τις χωρίζουν. Ηταν η αγωνία των ηγεσιών τους να μη φανεί ότι σύρονται πίσω από πρωτοβουλίες άλλων, με τους οποίους εμφανίζονται να βρίσκονται σε απομακρυσμένους ιδεολογικούς χώρους.
Η υπόθεση των Τεμπών, όπως τα μνημόνια άλλοτε, έφερε στην ίδια πλευρά ετερόκλητες φαινομενικά δυνάμεις, με κυρίαρχο το στοιχείο του αντισυστημισμού. Είδαν ότι τα Τέμπη είναι «αέρας στα πανιά τους» κατά το κοινώς λεγόμενον. «Φουσκώνουν» τα ποσοστά τους και τους δίνουν δυναμική απρόσμενη και πιθανόν δυσανάλογη του πραγματικού πολιτικού αποτυπώματός τους. Τους δίνουν, όμως, και τη δυνατότητα να ακούγονται πιο πολύ και να διεκδικούν έτσι ακόμη μεγαλύτερο μερίδιο της πίτας. Αλλωστε, το «κόμμα του καναπέ» μπορεί κάτι τέτοιο να περιμένει για να αφυπνισθεί: περισσότερο αντισυστημισμό, περισσότερη φασαρία, πιο δυνατές φωνές. Σίγουρα, η πρώτη ύλη υπάρχει: εκείνοι που την εποχή των μνημονίων ζητούσαν κρεμάλες και να καεί η Βουλή, όσοι πίστεψαν στη μαγική λύση του Αρτέμη Σώρρα, όσοι επένδυσαν στις γερμανικές αποζημιώσεις και στη σεισάχθεια.
Προκειμένου να συνεχίσουν τα Τέμπη να τροφοδοτούν τον αντισυστημισμό, χρειαζόταν ένας καταλύτης. Και αυτός βρέθηκε με τη μορφή της πρότασης συγγενών θυμάτων. Και έδωσε έτσι τη δυνατότητα στις δυνάμεις του αντισυστημικού λαϊκισμού να ξεπεράσουν τις μεταξύ τους αντιπαλότητες και τη θεωρητικά μεγάλη ιδεολογική απόσταση και να συνταχθούν στην υποστήριξη της ακραίας πρότασης. Τόσο ακραίας, που τους επιτρέπει να εξακολουθήσουν να διεκδικούν την προσοχή του ακροατηρίου στο οποίο απευθύνονται.
Είναι μια συγκυριακή και άπαξ συμπόρευση; Το πιο πιθανό είναι τώρα που βρέθηκε ο τρόπος και τώρα που πραγματώθηκε η υπέρβαση των κατ’ επίκλησιν ιδεολογικών διαφορών στο όνομα του κοινού στόχου, η συνταγή να επαναληφθεί. Η αντισυστημική κοινοβουλευτική «βαβούρα» μάλλον ήρθε για να μείνει.
