Υπό άλλες συνθήκες ο πόλεμος Τραμπ – Μασκ θα σήκωνε καναπέ με μια καλή παρέα, ουισκάκι και ποικιλία ξηρών καρπών. Θα ήταν μια απολαυστική σύγκρουση δύο τεράστιων «εγώ» η οποία νομοτελειακά κάποτε θα συνέβαινε. Το στοίχημα ήταν πότε. Ισχυροί άνθρωποι, με εγγεγραμμένη στο DNA τους την επιθετικότητα και την εχθροπάθεια, είναι αδύνατον να συνεργάζονται επί μακρόν, καθώς η συνεργασία προϋποθέτει συμβιβασμούς και αμοιβαίες υποχωρήσεις, νοοτροπίες άγνωστες εκατέρωθεν.
Το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι αυτή η μίνι κρίση εξουσίας ξέσπασε στην υπερδύναμη του πλανήτη μας και ενώ σε δύο τουλάχιστον περιοχές του μαίνονται, με αγριότητα, πολεμικές συγκρούσεις. Προφανώς ο Μασκ δεν μπορεί να απειλήσει τον Αμερικανό πρόεδρο, ο οποίος έχει όλα τα όπλα στα χέρια του. Το πιο πιθανό είναι να καταγάγει μια σχετικά εύκολη νίκη, αλλά αναμφίβολα το ηγετικό προφίλ του θα βγει από αυτή την κρίση τσαλακωμένο. Η διαφωνία του Μασκ δεν αφορά απλώς ένα νομοσχέδιο, αλλά έχει ένα ιδεολογικό βάθος και ως εκ τούτου θα μπορούσε να κινητοποιήσει όσους μέσα στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα ασπάζονται τις αντιλήψεις του. Να σημειώσω πως τα περί λίστας Επσταϊν είναι άσφαιρα πυρά, διότι τέτοια λίστα υπό τη μορφή ενός ενοχοποιητικού τεκμηρίου δεν υπάρχει. Το δε σημειωματάριο Επσταϊν έχει δημοσιοποιηθεί από το 2019.
Η σύγκρουση Τραμπ – Μασκ και τα σύννεφα που άρχισαν ήδη να σωρεύονται πάνω από τον Λευκό Οίκο.
Είναι φανερό πως στη διαμάχη Μασκ – Τραμπ το πρόβλημα δεν βρίσκεται στον Μασκ, αλλά στον Τραμπ. Ο Μασκ το πολύ πολύ να δει τη χρηματιστηριακή αξία των επιχειρήσεών του να υποχωρεί, κάτι που ήδη συμβαίνει. Συν τω χρόνω και αναλόγως των εξελίξεων μπορεί οι μετοχές του να ανακάμψουν. Ομως ο πρόεδρος Τραμπ δεν έχει κανένα περιθώριο ούτε να τρωθεί το κύρος του ούτε –πολύ περισσότερο– να αμφισβητηθεί η εξουσία του. Ηδη οι αστοχίες του στον πόλεμο των δασμών, η αδυναμία του να παρέμβει δραστικά για να τερματιστεί ο πόλεμος στην Ουκρανία –παρά τις υπερφίαλες προεκλογικές διακηρύξεις του–, τα δικαστικά μπλόκα στις αποφάσεις του για τα αμερικανικά πανεπιστήμια, όλα αυτά αρχίζουν να θεμελιώνουν το ερώτημα: Μήπως ο βασιλιάς είναι γυμνός; Και είναι πολύ νωρίς –κυβερνά μόλις έξι μήνες– για ένα τόσο καθοριστικής σημασίας ερώτημα.
Είναι γνωστό πως ο Ντόναλντ Τραμπ ελέγχει σε μεγάλο βαθμό το κόμμα του. Και είναι επίσης γνωστό πως το Δημοκρατικό Κόμμα βρίσκεται σε καθολική αφασία. Ο μόνος που μιλάει είναι ο Μπέρνι Σάντερς, και αυτό τα λέει όλα. Ομως τα μεγάλα κόμματα έχουν υψηλό το αίσθημα της αυτοσυντήρησης και όταν διαπιστώνουν πως η κατάσταση τείνει να φύγει εκτός ελέγχου, έχουν τους μηχανισμούς παρέμβασης. Ο Τραμπ μέχρι στιγμής παραμένει ο κυρίαρχος του παιχνιδιού της εξουσίας, όμως άρχισαν ήδη να σωρεύονται σύννεφα πάνω από τον Λευκό Οίκο. Το κακό είναι πως αν πιάσει καμιά καταιγίδα, θα μουσκέψει και όλον τον πλανήτη.
