Εντυπη έκδοση. Τρώμε τα νύχια μας. Τι είπε στο τελευταίο στόρι; Γιατί ήταν βυθισμένος στο σκοτάδι; Σε ποιον έκανε άσεμνη χειρονομία; Ενοχλήθηκε όντως από τη διαιτησία ή πάνω από όλα πήγε προετοιμασμένος για να δείξει το μπλουζάκι του, να κάνει μούτες και στο τέλος ηρωική έξοδο; Θα πάει ή δεν θα πάει στο ραντεβού; Συνελήφθη; Προσήλθε οικειοθελώς στο αστυνομικό τμήμα; Του φόρεσαν χειροπέδες; Του διάβασαν τα δικαιώματά του ή αυτά συμβαίνουν μόνο στο Χόλιγουντ;
Εχει διασκεδαστική υπεραξία όλο αυτό. Ενα ριάλιτι σόου με τα απαραίτητα συστατικά: μπάλα, μυς, σεξ και βία. Το κοινό παραληρεί και διχάζεται. «Ο κόκκινος έχει δίκιο, είναι λόρδος». «Οχι, ο πράσινος», απαντάει η άλλη πλευρά, «απλώς τα λέει έξω από τα δόντια».
Η κυβέρνηση ανέλαβε να διορθώσει την κακή «διαιτησία». Την υποκατέστησε χωρίς να την αποκαταστήσει.
Το πρόβλημα είναι αν αρχίσουμε όλα αυτά να τα αντιμετωπίζουμε σοβαρά, σαν να συμβαίνουν στην πραγματική ζωή και όχι σε ένα σκηνοθετημένο σύμπαν με φόντο δύο μπασκέτες. Γιατί τότε η υποκίνηση σε βία, οι ψευτοτσαμπουκάδες και οι θεατρικές απειλές στο «live streaming» μπορεί πράγματι να οδηγήσουν σε βία. Τα αγελαία συνθήματα να κατέβουν από τις κερκίδες στο παρκέ και να γίνουν πράξη. Οι μαυροφορεμένοι μπράβοι δεν αποκλείεται να έχουν όπλα μέσα στα φαρδιά σταυρωτά κοστούμια τους. Τα τζιπ με τα φιμέ τζάμια μπορεί να πατήσουν κανέναν έτσι όπως μαρσάρουν επιδεικτικά. Οι ομοφοβικές ιαχές να πληγώσουν κάποιους. Οι αναφορές σε ανήλικα, απροστάτευτα παιδιά ίσως τα εκθέσουν σε κίνδυνο, είτε φυσικό είτε ψυχολογικό. Το γήπεδο να γίνει πεδίο μάχης με θύματα.
Σε αυτήν την περίπτωση, αν θεωρήσουμε ότι έχει τελειώσει το ριάλιτι σόου κι έχει ξεκινήσει η αληθινή ζωή, θα έπρεπε να κινητοποιηθούν ο εισαγγελέας, η αστυνομία, η αρμόδια αθλητική ομοσπονδία. Να ασκηθούν διώξεις, να γίνουν συλλήψεις, να επιβληθούν ποινές. Τελικά έμεινε ο αναπληρωτής υπουργός Αθλητισμού να εκλιπαρεί για ένα κοινό ραντεβού, προκειμένου να εκτονωθεί η ένταση. Στην αρχή οι όροι ήταν σκληροί («θα σταματήσει το πρωτάθλημα»), μετά χαλάρωσαν («δεν απαιτείται κοινή συνάντηση»), στο τέλος ήρθε η έμμεση παραδοχή της αναδίπλωσης. («Εντάξει, μωρέ, σιγά την κυβερνητική θέση που τροποποιήσαμε…»).
Η κυβέρνηση ανέλαβε να διορθώσει την κακή «διαιτησία». Την υποκατέστησε χωρίς να την αποκαταστήσει.
