Η Πολωνία είναι μια χώρα εξαιρετικά σημαντική για την Ευρώπη. Αποτελεί το κέντρο βάρους της Ανατολικής Ευρώπης, η οποία διεκδικεί –και πολλές φορές επιτυγχάνει– να θέσει την πολιτική ατζέντα της Ε.Ε. Η εκλογή του ιστορικού Κάρολ Ναβρότσκι στην προεδρία της χώρας ενσαρκώνει όλες τις ιστορικές γεωπολιτικές ανησυχίες της Πολωνίας, η οποία αισθάνεται ότι βρίσκεται ανάμεσα σε δύο επίβουλες δυνάμεις: τη Ρωσία και τη Γερμανία. Αυτή η «βαθιά» Πολωνία κρατούσε το κόμμα των Κατσίνσκι για χρόνια στην εξουσία. Η ίδια αυτή «βαθιά» Πολωνία οδήγησε τη μεγάλη αυτή χώρα στην επιλογή να ταυτίσει την ασφάλειά της με τις ΗΠΑ, προχωρώντας σε εξοπλιστικά προγράμματα-μαμούθ που έχουν συντριπτικά την αμερικανική σφραγίδα.
Η πιο σημαντική επίπτωση της εκλογής της Κυριακής είναι, ωστόσο, ότι για πρώτη φορά σε μία από τις πέντε μεγαλύτερες ευρωπαϊκές χώρες εκλέγεται ένας πολιτειακός ηγέτης που έχει την ιδεολογική σφραγίδα υποστήριξης του προέδρου των ΗΠΑ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Η συγκατοίκηση με τον πρωθυπουργό Ντόναλντ Τουσκ θα έχει ένα ενδιαφέρον, περιορισμένο ως προς τα γεωπολιτικά, όπου οι διαφορές είναι μικρές. Μένει όμως η γενική αίσθηση ότι ένας ακόμη εκλεγμένος αξιωματούχος σε σημαντικό κράτος-μέλος της Ε.Ε. θα πολιτευθεί έχοντας έναν υπερατλαντικό ιδεολογικό σύμμαχο.
Εχει μεγάλο ενδιαφέρον το τι θα συμβεί στις γαλλικές εκλογές σε δύο χρόνια ή πώς θα εκμεταλλευθούν τη συγκυρία οι εγχώριες δυνάμεις αμφισβήτησης του στάτους κβο, ωστόσο νωρίτερα η Ελλάδα θα έχει να αντιμετωπίσει άλλες, περισσότερο επείγουσες καταστάσεις.
Η Ε.Ε., προφανώς, θα πρέπει να υπερασπίσει τη διαιώνισή της και σε αυτό το πλαίσιο φαίνεται ότι αποτελεί πλέον κεντρική επιλογή η προώθηση αποφάσεων μέσω ειδικών πλειοψηφιών, με την επίκληση της έκτακτης ανάγκης. Η Ελλάδα είχε ήδη μια δυσάρεστη εμπειρία με την υπόθεση του κανονισμού SAFE και μπορεί να ακολουθήσουν και άλλες. Πρόκειται, βεβαίως, για μια επιλογή η οποία έρχεται σε αντιπαράθεση με τον δημοκρατικό πυρήνα της Ε.Ε., ωστόσο η πιεστική γεωπολιτική κατάσταση θέτει εκ των πραγμάτων υπό πίεση και τις αρχές της Ευρώπης. Είναι, βεβαίως, ερώτημα τι είναι η Ευρώπη χωρίς τις αρχές της. Αλλά, υποθέτω, ότι αυτό θα το μάθουμε συντομότερα απ’ ό,τι νομίζουμε.
Οφείλει, λοιπόν, η Ελλάδα να αντιληφθεί ότι, όσο σημαντική και αν παραμένει η Ευρώπη, η πολυμέρεια αντικαθίσταται από τις σκληρές διακρατικές σχέσεις. Κάτι τέτοιο είναι, προφανώς, αρνητικό, ωστόσο στη ζωή η προσαρμογή στις συνθήκες είναι και η λεπτή γραμμή που ορίζει ποιος καταφέρνει να εξελιχθεί και να επιβιώσει και ποιος όχι. Είμαστε στην αρχή μιας γεωπολιτικής ζούγκλας και πρέπει να βρούμε ασφαλές μονοπάτι. Διαφορετικά, νέες δυσάρεστες εκπλήξεις δεν θα αργήσουν.
