Οποιος είδε τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ αντιλήφθηκε πως μόνον μία ομάδα υπήρξε μέσα στο γήπεδο. Η Παρί Σεν Ζερμέν. Η Ιντερ ήταν ωσεί παρούσα. Η κυριαρχία των Γάλλων ήταν συντριπτική, όπως μαρτυρεί και το σκορ, πρωτοφανές για τελικό της συγκεκριμένης διοργάνωσης και ακόμη πιο πρωτοφανές διότι επιτεύχθηκε σε ιταλική άμυνα. Ηταν εν ψυχρώ εκτέλεση. Θα τρίζουν τα κόκαλα του Χελένιο Χερέρα, εμπνευστή του κατενάτσιο. Τι συνέβη με την Ιντερ; Μία λογική εξήγηση υπάρχει: Οι παίκτες της κατέθεσαν όλες τις δυνάμεις τους στο συγκλονιστικό παιχνίδι με την Μπαρτσελόνα, όπου ισοφάρισαν στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων και πήραν στην παράταση την πρόκριση στον τελικό. Αυτό φάνηκε και στη συνέχεια, όταν η Ιντερ έχασε και το πρωτάθλημα Ιταλίας, καθώς δεν μπόρεσε στην προτελευταία αγωνιστική να εκμεταλλευθεί το στραβοπάτημα της πρωτοπόρου Νάπολι.
Προφανώς όταν λέω πως κατέθεσαν όλες τις δυνάμεις τους δεν αναφέρομαι στη φυσική κατάσταση. Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο αυτό το θέμα λύνεται εντός 48 ωρών. Αναφέρομαι στις ψυχικές δυνάμεις. Στο απόθεμα που έχει κάθε αθλητής, αλλά και κάθε άνθρωπος μέσα του. Αυτό το απόθεμα, αν εξαντληθεί, αναπληρώνεται με μεγάλη προσπάθεια και γι’ αυτό ο προπονητής έχει δίπλα του ομάδα ψυχολόγων που κάνουν αυτή τη δουλειά. Κάθε παίκτης χρειάζεται διαφορετική υποστήριξη. Πολλές φορές η γνωστή έκφραση «τα δώσαμε όλα» αποτυπώνει πράγματι αυτήν την κατάσταση.
Οπως στους αθλητές, έτσι και και στους πολιτικούς ηγέτες παρατηρείται αρκετές φορές ψυχική κούραση.
Στις μεγάλες ομάδες ο προπονητής είναι και στρατηγός και διανοούμενος. Αυτός χαράσσει την τακτική σε κάθε αγώνα, αυτός επιλέγει τους παίκτες που θα την εφαρμόσουν και αυτός επεξεργάζεται πληθώρα στοιχείων πριν αποφασίσει. Στοιχεία που του παρέχουν οι συνεργάτες του και τα επί μέρους επιτελεία του. Ο στρατηγός της Ιντερ, Σιμόνε Ιντζάγκι, δεν είχε προετοιμάσει την ομάδα του όχι μόνον για τον προχθεσινό τελικό, αλλά και για όλη την κρίσιμη περίοδο που ακολούθησε την επική πρόκρισή της επί της Μπαρτσελόνα. Οι παίκτες του στην τελική ευθεία ξέμειναν από ψυχικές δυνάμεις.
Επειδή αυτή η στήλη δεν είναι αθλητική, αλλά πολιτική, οφείλω να πω ότι και στους πολιτικούς ηγέτες παρατηρείται αρκετές φορές αυτή η ψυχική κούραση, ιδίως έπειτα από μια καθοριστικής σημασίας εκλογική νίκη. Ως γνωστόν, κάθε πρωθυπουργός δεν θέλει να είναι πρωθυπουργός μιας θητείας, να αποτελέσει μια παρένθεση. Η επιβεβαίωση έρχεται με τη δεύτερη εκλογική νίκη. Τότε συντελείται η δικαίωση μιας προσωπικής διαδρομής με την αναγνώριση του έργου που συντελέστηκε. Ομως, η επιτυχημένη υπεράσπιση του τίτλου είναι ψυχικώς πολύ πιο κοστοβόρος υπόθεση από την πρώτη κατάκτησή του. Γι’ αυτόν τον λόγο αμέσως μετά –και τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά– έρχεται η χαλάρωση ως αποτέλεσμα της εκπλήρωσης της ιστορικής αποστολής. Ετσι, η δεύτερη κυβερνητική θητεία σπανίως οδηγεί στην τρίτη. Η ανασύνταξη είναι δύσκολη, καθώς την εμποδίζουν ο ψυχικός κορεσμός και το αποδυναμωμένο κίνητρο. Ο χορτάτος δεν ονειρεύεται καρβέλια.
