Την περασμένη Κυριακή έγιναν αρχαιρεσίες στην Εταιρεία Συγγραφέων. Ενα σωματείο που ιδρύθηκε το 1982 και συγκέντρωσε ό,τι αξιολογότερο διέθετε τότε η πνευματική ζωή του τόπου. Συμμετείχαν σ’ αυτό όσοι ήθελαν να απαλλαγούν από την απολιθωμένη Εθνική Εταιρεία Λογοτεχνών –Δεξιά– και την επίσης απολιθωμένη Εταιρεία Λογοτεχνών – ΚΚΕ. Η Εταιρεία Συγγραφέων δεν είχε πολιτικό πρόσημο. Στα ιδρυτικά της μέλη διακρίνονταν ο Οδυσσέας Ελύτης, ο Θανάσης Βαλτινός, ο Μανόλης Αναγνωστάκης και ο Βασίλης Βασιλικός. Θα περίμενε κανείς ότι θα συμμετείχε στη δημόσια ζωή αρθρώνοντας με παρεμβάσεις που θα ξεπερνούσαν τα εκβιαστικά διλήμματα της πολιτικής, παίρνοντας τις αποστάσεις που υπερασπίζονται την ελευθερία της σκέψης και της δημιουργίας. Προχθές, η συνέλευση εξέδωσε ένα ψήφισμα για τη Γάζα. Καταδικάζοντας το Ισραήλ, χωρίς να αναφέρει ούτε μία λέξη για τους ομήρους και, στην ουσία, ξεπλένοντας την τρομοκρατική Χαμάς αφού, όπως σημειώνει, δεν ευθύνεται αυτή για τη σφαγή αμάχων. Δεν έχω αντίρρηση ότι το Ισραήλ έχει εμπλακεί σε μια αδιέξοδη επιθετικότητα, που το οδηγεί στη διεθνή απομόνωσή του. Ομως θα περίμενα κάτι παραπάνω από την Εταιρεία Συγγραφέων. Υποτίθεται ότι ο λεγόμενος πνευματικός άνθρωπος οφείλει να επεξεργάζεται τις συνθήκες που επιτρέπουν στην ανθρώπινη συνθήκη να διερευνά την πραγματικότητά της πέρα από τις συγκρούσεις που προκαλεί η πολιτική. Υποτίθεται. Οταν οι συγγραφείς μιλούν σαν τον οποιονδήποτε ακτιβιστή της ειρήνης, τότε ακυρώνουν τον ρόλο τους. Και ας αναρωτηθούν πόσο αυτό έχει συμβάλει στην κοινωνική τους απαξίωση.
Θα περίμενα κάποια αναφορά στη βίαιη επίθεση κατά του Οντέτ Βολκστάιν – ο οποίος, σημειωτέον, αντιπολιτεύεται την πολιτική Νετανιάχου. Εχει μεγαλύτερη αξία η υπεράσπιση ενός συναδέλφου τους. Αν μη τι άλλο, θα έδειχναν ότι είναι ικανοί να υπερασπιστούν την ελευθερία της έκφρασης αντί να κάνουν επίδειξη της ήσυχης συνείδησής τους. Τι έχουν να πουν για την αναβίωση του αντισημιτισμού. Μπορεί να θαυμάζουν τον Γιόζεφ Ροτ, όμως την κρίσιμη στιγμή, όταν πρέπει να σκεφτούν με δικά τους λόγια τον κόσμο του, δείχνουν ότι δεν τον έχουν καταλάβει. Θεωρούν τους θαμώνες του καφενείου, στους οποίους επιτέθηκαν επειδή είναι Εβραίοι, ότι είναι υπεύθυνοι γι’ αυτά που συμβαίνουν στη Γάζα; Κι εκείνοι οι έρμοι οι Ουκρανοί δεν τους λένε τίποτε; Θα μου πείτε δεν είναι Παλαιστίνιοι και ο Πούτιν δεν είναι Εβραίος. Το σωματείο τους έκανε μια δημόσια παρέμβαση για να αποκαλύψει πως η σκέψη των μελών του είναι ετερόφωτη. Και είναι το ετερόφωτο της σκέψης του λεγόμενου πνευματικού κόσμου που αναδεικνύει την αναπηρία του πολιτισμού μας. Την ανικανότητά του να παράγει ιδέες και στάσεις ζωής που θα τον βοηθήσουν να ξεπεράσει τα αδιέξοδα που έχουν δημιουργήσει οι ανίκανοι πολιτικοί του.
