Οι ελληνικές πόλεις, ο ελληνικός αστικός χώρος, έχουν κάτι κοινό. Πέρα από την εξουθενωτική ομοιομορφία στις νεότερες οικοδομές, από την Κρήτη έως τη Θράκη, οι πόλεις μας μοιράζονται μια συνθήκη που δεν είναι συμβατή με αυτό που θα περίμενε κανείς να βρει σε μια προηγμένη χώρα. Και αυτή δεν είναι άλλη από τη γενικευμένη έλλειψη συντήρησης των προσόψεων, παλαιών και νεότερων κτιρίων.
Με άλλα λόγια, χτίζουμε και αφήνουμε μετά τα κτίρια χωρίς φροντίδα επί δεκαετίες. Δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη, καμία υποχρέωση έναντι του κοινωνικού συνόλου, καμία επίπτωση. Το πρόσφατο τραγικό περιστατικό με θύμα έναν αθώο πολίτη στην Πάτρα, που υπέκυψε μετά την πτώση μαρμάρου πολυκατοικίας, μας υποχρεώνει να δούμε εκ νέου το θέμα. Συνεχίζοντας τον δημόσιο διάλογο μετά την παρέμβαση της Μαρίας Κατσουνάκη, με το πρωτοσέλιδο άρθρο της το περασμένο Σάββατο («Σώζονται οι πολυκατοικίες;»), καθίσταται επιτακτική ανάγκη να βρεθεί ένας τρόπος αναβάθμισης του κτιριακού αποθέματος στο σύνολο της χώρας.
Να είναι δηλαδή υποχρεωτική η συντήρηση των όψεων όλων ανεξαιρέτως των κτιρίων, είτε είναι δημόσιες περιουσίες είτε πολυκατοικίες, διατηρητέα ή κτίρια γραφείων. Η εμφάνιση των πολυκατοικιών στην Ελλάδα είναι σε μεγάλο βαθμό κακή. Σε ορισμένες δε περιπτώσεις είναι επιεικώς απαράδεκτη. Και είναι η έλλειψη φροντίδας στις προσόψεις που δίνει αυτήν την τόσο αρνητική όψη σε πολλούς δρόμους αστικών κέντρων.
Στην Αθήνα δε, το πρόβλημα είναι τόσο μεγάλο που δεν μιλάμε απλώς για συνοικιακές οδούς ή για δεκάδες παρατημένα παλιά σπίτια στις γειτονιές, αλλά για κτίρια ή θέσεις στην καρδιά της ελληνικής πρωτεύουσας. Είτε ανήκουν στον ΕΦΚΑ είτε σε ιδρύματα και σε ιδιώτες, κεντρικότατα σημεία δεν θυμίζουν κατ’ ουδένα τρόπο χώρα ευνομούμενη και ευημερούσα. Ας θυμηθούμε: γωνία Σταδίου και Αμερικής, Σταδίου και Αιόλου, το παλιό πολυκατάστημα Athénée στη Σταδίου επίσης, κουφάρια στη Φιλελλήνων, στην Αμαλίας, στην Πανεπιστημίου. Τι να πει κανείς;
Συχνά περπατάμε σε δρόμους ελληνικών πόλεων και βλέπουμε ραγισμένες ή ετοιμόρροπες ορθομαρμαρώσεις, σκουριασμένα κάγκελα, διαβρωμένα στηθαία, σκισμένες τέντες… Η συναίσθηση ότι μοιραζόμαστε τον δημόσιο χώρο και ότι οφείλουμε να συμβάλουμε σε ένα μίνιμουμ ασφάλειας απλώς απουσιάζει. Υπάρχουν πολυκατοικίες 50, 60, 70 και 90 ετών που δεν συντηρήθηκαν από τότε που χτίστηκαν. Χρειάζεται να πούμε κάτι άλλο;
