«Πας ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται και ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται». Ετσι κατέληγε η παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου που διδασκόμασταν στο γυμνάσιο στο μάθημα των Θρησκευτικών. Αυτή η ευαγγελική περικοπή είναι γενικής χρήσεως και διδαχή προς πάσα κατεύθυνση. Ακόμα και για τον αθλητισμό. Ολη την προηγούμενη εβδομάδα, βλέποντας την έπαρση που επικρατούσε στα στρατόπεδα των δύο ελληνικών ομάδων για την κατάκτηση του τροπαίου της Ευρωλίγκας, θυμήθηκα το προαναφερθέν ευαγγελικό απόσπασμα. Γρήγορα όμως ανέκτησα την ορθολογική σκέψη μου, έβαλα στην άκρη τις μεταφυσικές μου ανησυχίες, ανέλυσα τις δυναμικότητες των τεσσάρων ομάδων και ήμουν βέβαιος για την τελική αναμέτρηση των «αιωνίων» στο Αμπου Ντάμπι.
Εμείς οι Παναθηναϊκοί, οι κάτοχοι του τίτλου, θα κάναμε μια μπουκιά τους προαιώνιους εχθρούς του ελληνισμού, ενώ και οι άλλοι, οι ακατονόμαστοι, θα προκρίνονταν, καθώς η αντίπαλός τους ήταν περιορισμένης δυναμικότητας ομάδα. Οπως έγραψε σκωπτικά φίλος στο Διαδίκτυο, «οι οπαδοί της Μονακό είναι πιο πλούσιοι από τους παίκτες». Εν πάση περιπτώσει, το βραδάκι της Παρασκευής, κατά τις 8 η ώρα, έπεσε η πρώτη μπάτσα. Μεγάλος ο πόνος, που μεγάλωνε και άλλο μόνο με την ιδέα πως ο «αιώνιος» θα περνούσε στον τελικό. Τελικά στις 11 η ώρα ήρθε ένα βάλσαμο στη χαίνουσα πληγή. Η Μονακό στον τελικό.
Οσο πιο σεμνά και ταπεινά προσεγγίζεις μια κατάσταση, τόσο πιο μεθοδικά και οργανωμένα προετοιμάζεσαι για να την αντιμετωπίσεις. Το βάρος του φαβορί πολλές φορές σε γονατίζει.
Αυτά τα πράγματα με τους αιωνίους έτσι λειτουργούν. Μισή χαρά η νίκη μας, μισή χαρά η ήττα τους. Πολύ δε περισσότερο σε αναμετρήσεις καθοριστικής σημασίας για το παγκόσμιο πρεστίζ των δύο ομάδων. Συνομιλώντας την επομένη με φίλους της άλλης πλευράς κάναμε μια κοινή, παράδοξη διαπίστωση. Το Σάββατο το πρωί, μετά την ψυχρολουσία του αποκλεισμού, αισθανόμασταν μια ανακούφιση διότι θα περνούσαμε ένα ξένοιαστο Σαββατοκύριακο, χωρίς την πίεση και το άγχος της τελικής αναμέτρησης. Διότι το Αμπου Ντάμπι ήταν ο σύγχρονος Αρμαγεδδών, δηλαδή η τοποθεσία όπου κατά τας Γραφάς θα γινόταν η τελική σύγκρουση του Απόλυτου Καλού με το Απόλυτο Κακό. Και ως γνωστόν οι «αιώνιοι» πιστεύουν οι μεν για τους δε ότι εκπροσωπούν το Απόλυτο Κακό. Σε αυτές τις περιπτώσεις η πίεση μεταφέρεται και στους οικείους οι οποίοι γίνονται θύματα, πέραν όλων των άλλων, και των προλήψεων. Μεγάλη υπόθεση το λεγόμενο «γούρι». Είναι μια στάση ζωής απέναντι στα γεγονότα. Ο προληπτικός συνδέει την εξέλιξή τους με το τι ρούχα θα φοράει την κρίσιμη στιγμή ή με τον ποιον θα συναντήσει στον δρόμο λίγο πριν από τη μεγάλη αναμέτρηση.
Ολα αυτά και πολλά άλλα αποφεύχθηκαν την Παρασκευή το βράδυ. Το Σαββατοκύριακο κύλησε σε ατμόσφαιρα καταλλαγής και περισυλλογής για τις ήττες, στο Διαδίκτυο επικράτησε ήπιο μπασκετικό κλίμα και το δίδαγμα που βγήκε είναι ένα: όσο πιο σεμνά και ταπεινά προσεγγίζεις μια κατάσταση, τόσο πιο μεθοδικά και οργανωμένα προετοιμάζεσαι για να την αντιμετωπίσεις. Το βάρος του φαβορί πολλές φορές σε γονατίζει.
