Η εγκατάλειψη όσων κοινόχρηστων χώρων περιβάλλουν τους σταθμούς του μετρό στην Αθήνα είναι ένας δείκτης για την ασέβεια προς την πόλη και τους πολίτες. Βγήκα προσφάτως από τον σταθμό των Αμπελοκήπων προς Πανόρμου και πραγματικά έφριξα με την κατάντια του δημόσιου χώρου. Σε βύθιζε αυτομάτως η ατμόσφαιρα της εγκατάλειψης, της βρωμιάς, των γκράφιτι, του ξέχειλου κάδου, της φθοράς των υλικών, των κακομοιριασμένων δέντρων, της γενικής απαξίωσης και της κατά μέτωπον επίθεσης στην αξιοπρέπεια του πολίτη. Δεν είναι η εξαίρεση, είναι δυστυχώς σχεδόν γενικευμένος κανόνας.
Για το πράσινο, και για τις δυνατότητες που θα μπορούσε να δίνει, ας μην το συζητήσουμε καλύτερα. Είναι διαχρονική ντροπή, για την οποία ποτέ κανείς δεν έχει να πει κάτι ούτε να λογοδοτήσει. Στον σταθμό του Ελληνικού, π.χ., από την κάτω πλευρά, μεγάλες εκτάσεις είναι σχεδιασμένες για κήπους. Είναι εγκαταλελειμμένες χρόνια τώρα, κατάξερες και θλιβερές, να μη μας αφήνουν να ξεχάσουμε την ανικανότητά μας ως προς τον δημόσιο χώρο.
Από την απέναντι πλευρά του σταθμού του Ελληνικού, προς την Ιασωνίδου, όλη η μαρμάρινη επένδυση είναι μήνες τώρα (αν όχι χρόνια…) μουντζουρωμένη με τα πιο βάρβαρα γκράφιτι, σε μεγάλη έκταση και με μεγάλο θράσος. Ουδείς ασχολείται. Αυτή είναι η καθημερινότητα που προσφέρεται στους πολίτες;
Είναι αδιανόητο, μια τέτοια επένδυση για τη βελτίωση της ζωής μας, όπως είναι το μετρό, να μην εξακολουθεί να δείχνει (όπως έκανε τα πρώτα χρόνια) μια κατεύθυνση προς την καλύτερη ποιότητα. Είναι κρίμα και είναι αυτοκαταστροφικό. Επιπλέον, διαπαιδαγωγείται μια νέα γενιά Ελλήνων να θεωρεί αφενός δεδομένη την έλλειψη φροντίδας στον δημόσιο χώρο και αφετέρου να μην μπορεί να νιώθει περηφάνια για την πόλη. Και τα δύο εξίσου αρνητικά.
Δεν είναι μόνον η πύκνωση των δρομολογίων μια σοβαρή προτεραιότητα. Είναι και η φροντίδα όλου του οικοσυστήματος του μετρό, από τα βασικά ώς την πιο μικρή λεπτομέρεια, αυτή που ανεβάζει τον πήχυ και συνδέει αυτομάτως τη λειτουργία με την ποιότητα. Φαίνεται πως στην Ελλάδα εξακολουθεί και απουσιάζει η πρόβλεψη για τη φροντίδα και τη συντήρηση. Η περιφρόνηση προς τον πολίτη ξεκινάει από τη χαμηλή προσδοκία όλου του συστήματος. Οταν έχεις στόχους, φιλοδοξία και αυτοσεβασμό, κάπως καλύτερα τα καταφέρνεις τα πράγματα.
