Αν μη τι άλλο κανείς δεν μπορεί να τους κατηγορήσει για υποκρισία, η οποία υπήρξε για αιώνες η θεμελιώδης αρετή της διπλωματίας. Και επειδή η γλώσσα της διπλωματίας ήταν η γαλλική, αντιμετωπιζόταν και ως η γλώσσα της υποκρισίας. «Εστριψε α λα γαλλικά». Οι Ρώσοι με τους Ουκρανούς δεν φαντάζομαι να χρησιμοποίησαν την κάποτε διεθνή της διπλωματίας. Θα έδειχνε ότι, παρά την τραγικότητα των περιστάσεων, δεν έχουν χάσει το χιούμορ τους. Θα μου πείτε αυτό το έχουν χάσει απ’ τους καιρούς του Γκόγκολ, του Ντοστογιέφσκι και του Μπουλγκάκοφ. Οι δύο πλευρές πήγαν στην Κωνσταντινούπολη έχοντας εκ των προτέρων ανοίξει τα χαρτιά τους. Πάμε εκεί έχοντας αποφασίσει ότι δεν πρόκειται να συνεννοηθούμε. Ο Ζελένσκι αποκάλεσε τη ρωσική αντιπροσωπεία θεατρικό θίασο. Η Ζαχάροβα αποκάλεσε τον Ζελένσκι γελωτοποιό. Οι δύο αντιπροσωπείες δεν έδωσαν καν τα χέρια. Οι Ρώσοι ζήτησαν από τους Ουκρανούς να τους παραχωρήσουν εδάφη τους. Κοινώς οι Ρώσοι είπαν ευθαρσώς ότι δεν ενδιαφέρονται ούτε για εκεχειρία ούτε για μια συνθήκη ειρήνης.
Πέρα από τις γεωστρατηγικές αναλύσεις, υπάρχει και ο ψυχολογικός παράγοντας. Ειδικά όταν έχεις να κάνεις με μονοκρατορίες, όπως αυτή του Πούτιν. Και ο Πούτιν δεν ενδιαφέρεται να κλείσει το μέτωπο που άνοιξε στην Ουκρανία. Μπορεί αυτή τη στιγμή να έχει το πάνω χέρι στις διαπραγματεύσεις, μπορεί χάρη στον Τραμπ να έχει βγει από τη διεθνή απομόνωση, όμως δεν του φτάνει. Για να αισθανθεί δικαιωμένος πρέπει να ταπεινώσει τους Ουκρανούς και τον Ζελένσκι. Ξεκίνησε την εισβολή θεωρώντας ότι θα φτάσει σε τρεις μέρες στο Κίεβο. Είχε να αντιμετωπίσει ένα «ανύπαρκτο έθνος», όπως το χαρακτήριζε, επικεφαλής του οποίου ήταν ένας κωμικός ηθοποιός. Φαντασθείτε πώς αισθάνεται ένας πρώην πράκτορας της KGB, έστω αποτυχημένος, όταν έχει απέναντί του έναν κωμικό ηθοποιό. Πώς θα σχολίαζε η Μάνυπενυ την υπόθεση στον Τζέιμς Μποντ; Οι τρεις ημέρες έγιναν τρία χρόνια και το «ανύπαρκτο έθνος» εξακολουθεί να είναι υπαρκτό, ο δε «κωμικός» ηγέτης του συνεχίζει να θεωρείται αξιόπιστος συνομιλητής όχι μόνον από την Ευρώπη, αλλά και από τον Τραμπ. Η Ρωσία μετράει μισό εκατομμύριο νεκρούς, όμως πόσο αυτό μετράει για τον Πούτιν;
Ακούω και διαβάζω τους αναλυτές της γεωστρατηγικής. Ομως δεν μπορώ να μη σκεφτώ ότι μπήκαμε σε μια περίοδο της Ιστορίας όπου οι τύχες του κόσμου εξαρτώνται από τις ψυχικές διαθέσεις των ηγετών των δύο υπερδυνάμεων. Των δύο εκ των τεσσάρων θα μου πείτε, διότι υπάρχει η Κίνα και η Ινδία. Ομως η Ευρώπη, στην οποία ανήκουμε, βρίσκεται ανάμεσα στις δύο. Και αν ο Πούτιν λύσει τα ψυχολογικά του σύνδρομα με την Ουκρανία, ο επόμενος στόχος του είναι η Ευρώπη. Την περιφρονεί όπως και ο Τραμπ.
