Εχει μόλις ξημερώσει. Ο 30χρονος, τότε, Διονύσης Σαββόπουλος παίζει με την κιθάρα του και τραγουδάει το «Η Δημοσθένους λέξις» («Σαν βγω απ’ αυτή τη φυλακή…») στους σχεδόν έρημους από διαβάτες και αυτοκίνητα δρόμους του κέντρου της Αθήνας. Σχεδόν έρημους, γιατί όσο περνάει η ώρα και ο Λάκης Παπαστάθης τον κινηματογραφεί με το μικρό του συνεργείο για τις ανάγκες ενός τηλεοπτικού ντοκιμαντέρ, η κίνηση κάπως πυκνώνει.
Τα πλάνα είναι συναρπαστικά. Το γύρισμα εξελίσσεται στην περιοχή των Χαυτείων, Σταδίου και Αιόλου· η Αιόλου ακόμη ανοιχτή στην κυκλοφορία, πριν πεζοδρομηθεί, το Μινιόν και ο Κατράντζος στη θέση τους. Κι ενώ ο Σαββόπουλος εκτελεί άψογα τις σκηνοθετικές οδηγίες επιδεικνύοντας αξιοθαύμαστη φυσικότητα, οι περαστικοί δείχνουν έκπληκτοι με το θέαμα, σχεδόν προσβεβλημένοι. Αρχικά καρφώνουν το βλέμμα τους στην κάμερα, για να το αποσύρουν το ίδιο γρήγορα. Ολα εξηγούνται: Το κάποτε χαμένο και πρόσφατα αποκατεστημένο ντοκιμαντέρ του Λάκη Παπαστάθη «Χαίρω πολύ, Σαββόπουλος» γυρίστηκε το 1975, λίγους μήνες μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας.
Το ντοκιμαντέρ του Λάκη Παπαστάθη για τον Διονύση Σαββόπουλο είναι μια ευκαιρία να δούμε πόσο αλλάξαμε εμείς, αλλά και η πόλη.
Ο κόσμος δείχνει δικαιολογημένα φοβισμένος. Δεν του αρέσει η ιδέα μιας κάμερας που «τραβάει» αδιακρίτως εικόνες και μπορεί να τον περιλαμβάνουν. Δεν είμαστε καν σε θέση να ξέρουμε αν αναγνωρίζει τον τραγουδοποιό, ο οποίος έχει πίσω του ήδη μια γεμάτη δημιουργική δεκαετία με δίσκους κι εμφανίσεις σε χώρους της Αθήνας. Εξάλλου, ο «αριστερός» και «νεωτεριστής» Σαββόπουλος δεν άρεσε σε όλους. Οι πολλοί, πάντως, δείχνουν να μετανιώνουν για την περιέργειά τους, ανοίγουν το βήμα κι εξαφανίζονται…
Υπάρχει όμως και κάτι άλλο που κάνει αίσθηση στον σημερινό θεατή του θαυμάσιου ντοκιμαντέρ του αείμνηστου Παπαστάθη για τον Σαββόπουλο, που μπορείτε να απολαύσετε από την ελεύθερη πλατφόρμα του Ertflix. Ο πρώτος μεγάλος κύκλος της ανοικοδόμησης έχει ολοκληρωθεί και το κέντρο της Αθήνας έχει πάρει πάνω-κάτω την όψη που έχει και σήμερα. Αυτό, όμως, που προκαλεί τεράστια εντύπωση είναι το πόσο παλιά και φθαρμένα δείχνουν ήδη κτίρια γραφείων που το 1975 είχαν πίσω τους μόνο λίγα χρόνια ζωής. Τα συμπαγή μέτωπα των Χαυτείων, αποτυπωμένα σε ασπρόμαυρο φιλμ, δείχνουν ήδη γερασμένα και απωθητικά. Παίζουν οπωσδήποτε ρόλο η ασυδοσία των επιγραφών και η αισθητική επιβάρυνση από τις χιλιάδες αφίσες επάνω σε κολόνες, τοίχους, τζάμια, κυριολεκτικά παντού.
Τι κι αν γλιτώσαμε από το ανελέητο χαρτομάνι της πρώιμης Μεταπολίτευσης με το πέρασμα του χρόνου; Το αντικατέστησαν επάξια τα γκράφιτι και οι κάθε είδους μουντζούρες που καταδυναστεύουν τον δημόσιο χώρο σήμερα. Φαίνεται ότι ο αστικός πολιτισμός μας δεν αντέχει χωρίς κάποιου είδους αισθητική βαρβαρότητα, ανεξαρτήτως εποχής, γούστου και ιστορικού κύκλου.
